தங்கத்திலே ஒரு குறை

ம்மிடமிருந்த இளமை முழுவதையும் தந்தைக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தந்தையின் மூப்பையும் சாபத்தையும் பெற்றுக்கொண்ட புரு என்னும் கதாபாத்திரத்தை மகாபாரதம் காட்டுகிறது. அந்தப் புருவின் வழிதோன்றல்களே பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் என்பது நம்பிக்கை. நம்பிக்கை, அதுதானே எல்லாம். யயாதியின் இளைய மகனான புரு, தம் தந்தையின் மோகத் துயரத்தைச் சகிக்க முடியாமலும், காமத்தின் குரூரத்திலிருந்து தப்பிக்கவும் அப்படி ஒரு முடிவை எடுத்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. காமத்தினால் இகவாழ்வு இன்பமளித்தாலும், பர வாழ்வு சௌக்கியப்படாது என்பதே அக்கதை நமக்கு விளங்கத் தருவது.

எழுத்தாளர். எம்.வி.வெங்கட்ராம் எழுதிய ‘அகலிகை முதலிய அழகிகள்’ என்னும் நூல், புராணப் பெண் பாத்திரங்களை ஆதாரமாக வைத்து எழுதப்பட்ட கதைகளின் தொகுப்பு. கூட்டியும் நீட்டியும் எழுதுவதே புராணங்கள். எம்.வி.வெங்கட்ராமோ அக்கதைகளின் சாராம்சம் குறையாமல், அவற்றை மேலும் நீட்டியும் கூட்டியுமிருக்கிறார். அறிவுக்கு வேலைகொடுக்காமல் இருக்கவேண்டுமானால், சொல்லப்படும் கதைகளில் சுவாரஸ்யம் முக்கியமென்று அவர் நினைத்திருக்கலாம்.தஞ்சை மண் பெருமிதம் கொள்ளத்தக்க எழுத்தாளர்களில் ஒருவர், எம்.வி.வெங்கட்ராம். அவர் வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவத்தை முன்வைத்தே ஜெயமோகன் தம்முடைய நூல் ஒன்றுக்கு ‘அறம்’ என்று பெயரிட்டிருக்கிறார். ‘காதுகள்’ நாவலுக்கு வெங்கட்ராம், சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்றது தெரியாததல்ல. ‘அகலிகை முதலிய அழகிகள்’ தொகுப்பு, அறம்சார்ந்த மதிப்பீடுகளில் அவருக்கு இருந்த நம்பிக்கைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அக்கதைகளில் ஒன்று, தேவயானியைப் பற்றியது. கதைப்படி, அசுர மன்னரின் குருவான சுக்கிராச்சாரியாரின் மகளே தேவயானி. அவளுடைய நெருங்கிய தோழி சர்மிஷ்டை. இருவரும் இளவயதில் ஒன்றாக வளர்ந்து, ஒன்றாகவே பருவமும் உருவமும் எய்துகிறார்கள். ஒருவருக்கு ஒருவர் இணக்கத்துடன் இருந்தனர் எனச் சொல்லமுடியாது. ஒருவரைவிட, ஒருவர் உயர்வு என்றே எண்ணிக் கொள்வர். ஏனெனில், அசுர மன்னனின் மகள் சர்மிஷ்டை. ஆகவே தாம் அரசனின் மகள் என்கிற பெருமையுடன் அவளிருக்கிறாள். தேவயானிக்கோ, அந்த அரசனுக்கே தம் தந்தைதானே குரு என்கிற பெருமை.

இருவருக்கு இடையிலேயும் இருந்த வந்த இந்த மெல்லிய அகங்காரம் ஒருகட்டத்தில் வெளிப்பட்டுவிட, ஒருவருக்கு ஒருவர் வாழ்நாள் எதிரியாகிவிடுகிறார்கள். ஒருமுறை தேவயானியும் சர்மிஷ்டையும் தோழிகள் புடைசூழ குளத்திற்குக் குளிக்கப்போகிறார்கள். குளித்துக் கரையேறியபோது, காற்று செய்த குழப்பத்தினால் தேவயானியின் ஆடையை சர்மிஷ்டை அணிந்துகொள்கிறாள். தேவயானி எவ்வளவோ கெஞ்சியும் ஆடையைத் தரமறுக்கும் சர்மிஷ்டை, மோசமான வார்த்தைகளால் திட்டி அவமானப்படுத்துகிறாள்.

அவமானப்படுத்தியதுடன் நில்லாமல் அருகிலே இருக்கும் கிணற்றிலும் தேவயானியைத் தள்ளிவிட்டுச் சர்மிஷ்டை கிளம்பிவிடுகிறாள். சர்மிஷ்டை தள்ளிவிடவில்லை, தாமே கோபித்துக்கொண்டுபோய் விழுந்துவிட்டதாகச் சொல்லும் புராணமும் ஒன்றுண்டு. அந்த நேரம் பார்த்து எதேச்சையாக அவ்வழியே யயாதி வருகிறான். அவன் அத்தினாபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்ட குருநாட்டை ஆண்டுவரும் மன்னன். அந்த நேரத்தில் அவன் எதற்கு அங்கே வருகிறானென்று தெரியவில்லை. ஆனாலும், வருகிறான். அவன் மன்னன் என்பதால் வேட்டையாடவோ வேவுபார்க்கவோ வந்திருக்கலாம். வந்தவனுக்கு தம்ஆளுகைக்கு உட்பட்ட இடத்தில் அப்படி ஒரு பாழுங்கிணறு இருப்பதே அப்போதுதான் தெரிகிறது.

அதுமட்டுமல்ல, அக்கிணற்றிலிருந்து ஓர் அபயக்குரல் வருவதும் அவன் காதுகளில் விழுகிறது. அபயக்குரலுக்குச் செவிமடுத்த அவன், உடன் இருகைகளையும் கயிறுபோல் நீட்டி கிணற்றிலே தவித்துக்கொண்டிருந்த தேவயானியைக் காப்பாற்றிக் கரையேற்றுகிறான். பொதுவாக அரசர்களுக்கு கொடையினால் கைகள் நீள்வது ஒருபுறமிருந்தாலும், இம்மாதிரியான நெருக்கடிகளில் நிஜமாகவே கைகள் நீண்டுவிடுகின்றன. கிணற்றிலிருந்து கரையேறிய தேவயானி, அதன்பிறகு யயாதியின் இதயக் கடலுக்குள் விழுந்துவிடுகிறாள். கரையேற்றியவன் பேசாமல் போனாலும், தேவயானிக்கு அவனை வெகுவாகப் பிடித்துவிடுகிறது.

ஆபத்தில் உதவும் ஆண்மகனை எந்தப் பெண்ணுக்குத்தான் பிடிக்காது? கைப்பிடியிலும் கணநேரக் கவர்தலிலும் அவனே எல்லாமென்கிற எண்ணத்திற்குப் போய்விடுகிறாள். அத்துடன், அதுவரை ஓர் ஆணின் ஸ்பரிசத்தையே அறிந்திராத அவள், அந்தக் கணமே அவனை மனதால் கணவனாகவும் வரித்துக்கொள்கிறாள். இரண்டாவது மூன்றாவது ஸ்பரிசத்தை வேறு எவரிடமும் அவள் பெறுவதற்குள் அவனுக்கே அவளைப் பாத்தியப்பட்டவளாக்காவிட்டால், புராணமும் கற்பும் கெட்டுவிடும் என்பதால் அக்கதையை முடித்துவைக்க சம்பவ இடத்திற்கே சுக்கிராச்சாரியார் வருவதாக புராணம் நீள்கிறது.
யயாதி தொட்டிழுத்ததில் துணுக்குற்ற தேவயானி, கரையேறிய உடனே வீட்டுக்கு போயிருக்கவேண்டும்.

ஆனால், அவள் போகவில்லை. பாழுங் கிணற்றுக்குப் பக்கத்திலுள்ள மரத்தடியிலேயே அமர்ந்துவிடுகிறாள். அப்போது, குளத்திற்குக் குளிக்கப்போன மகளை வெகுநேரமாகியும் காணவில்லையே என்று தேடிக்கொண்டு சுக்கிராச்சாரியார் வருகிறார். வந்தவர் மகளுக்கு நேர்ந்த முழுச் சம்பவத்தையும் கேட்டுவிட்டு, சர்மிஷ்டைக்குப் பாடம் கற்பிக்க நினைக்கிறார். தவ வலிமை பெற்ற அவர், இருந்த இடத்திலிருந்தே மகளைக் கண்டுபிடித்திருக்கலாம். ஆனாலும், அவர் நிகழ்விடத்திற்கு வருவதுதான் கதையை அழகாக்குகிறது.

வாஞ்சைமிக்க தம் மகளை வஞ்சித்த சர்மிஷ்டையைப் பழிவாங்குவது அவரது முதல் குறிக்கோள் என்றாலும், அதை முதலில் செயல்படுத்தாமல் காதல்வயப்பட்ட தேவயானிக்கு யயாதியை மணம்முடிக்க முடிவெடுக்கிறார். அசுர குருவின் சொல்லுக்கு ஏனைய அரசர்களும் அடிபணிவார்கள் என்பதால், யயாதி தரப்பில் மறுப்போ சிக்கலோ எழவில்லை. அரசனே ஆனாலும், சுக்கிராச்சாரியாரின் தவ வலிமைக்கு முன்னால் ஒன்றுமில்லாத சர்மிஷ்டையின் தந்தை விருசபர்வன், தான் தப்பித்தால் போதுமென்று சுக்கிராச்சாரியாரின் சகல நிபந்தனைக்கும் உடன்படுகிறார். சுக்கிராச்சாரியாரின் திட்டம், யயாதியை தேவயானிக்கு மணம்முடித்து வைப்பதுடன், அதே அரண்மனையில் சர்மிஷ்டையை அடிமைப் பணிப்பெண்ணாக்க வேண்டுமென்பதுதான்.

நினைத்ததைத் திட்டப்படி முடித்துவிடும் சுக்கிராச்சாரியார், அதன் பிறகு எப்போதெல்லாம் மகளுக்கு ஆபத்து நேருகிறதோ அப்போதெல்லாம் அந்த இடத்தில் தோன்றுபவராகிறார். தைரியமில்லாத அப்பாவினாலும் பின்னால் வரப்போவதை முன்னாலேயே தெரிந்திராத அப்பாவித்தனத்தினாலும் சர்மிஷ்டை அரண்மனையில் பணிபெண்ணாகிறாள். அவ்வாறான காலகட்டத்தில், தேவயானி உலவும் அந்தப்புரத்தில் அவளுக்குத் துணையாகவோ அல்லது அவளுக்குத் துணையாயிருக்கும் ஏனைய தாதிகளுக்குத் துணையாகவோ இருந்து பணிவிடைகளைச் செய்துவருகிறாள்.

ஒருமுறை ராஜகுமாரியின் கால்களைப் பிடித்துவிடும் வேலை அவளுக்குத் தரப்படுகிறது. அவள் மட்டுமல்லள், அவள்போல ஏராளமான பெண்கள் அப்படியான பணிவிடைகளில் ஈடுபடுவது ராஜசேவைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுவது. எனவே, அதை எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் சர்மிஷ்டை செய்கிறாள். இளவயதில் நெருங்கிய தோழியாக இருந்தவளே, இன்று எஜமானியான காலக்கொடுமையை நினைத்துக்கொண்டே தேவயானியின் கையையும் காலையும் நீவிவிடுகிறாள். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அங்கே வரும் யயாதி சர்மிஷ்டையைப் பார்க்கிறான்.

மனைவியின் கால் கைகளை நீவிவிடுபவள் மனைவியைவிட, அழகாயிருக்கிறாளே எனத் தோன்றியதோ என்னவோ சட்டென்று சர்மிஷ்டையை அவனுக்குப் பிடித்துவிடுகிறது. ஆயிரம் தாதிப்பெண்கள் இருந்தாலும், ஆயிரத்தில் ஒருத்தியாக சர்மிஷ்டையைத் தனியே அழைத்துப்போகிறான். அரசனுக்குப் கால்பிடித்த பணிப்பெண்மேல் காதல்வருவது தவறில்லை. அவ்விதம் ஏற்படும் காதலை தொடரவும் அனுபவிக்கவும் தடைகளில்லை. காதலோ காமமோ ஏதோ ஒன்றை எப்போதும் செய்தபடி இருப்பதுதானே அரசர்களின் இயல்பு. அந்த இயல்பின் அடிப்படையில் சர்மிஷ்டையைத் தன் ஆசை நாயகியாக யயாதி வைத்துக்கொள்கிறான்.

தேவயானிக்கோ இந்த சங்கதியே தெரியவில்லை. ரகசிய உறவை ராணுவரகசியமாக யயாதியும் சர்மிஷ்டையும் தந்திரமாக மறைத்துவிடுகிறார்கள். ஆரம்பத்தில்கூட தேவயானிக்குத்தான் யயாதிமீது காதலே தவிர, யயாதி தேவயானியை விரும்பவில்லை. அரச குடும்பத்து வழக்கப்படியும் சுக்கிராச்சாரியாரின் வாக்குப்படியுமே திருமணம் நடந்தது. அதனால், யயாதியை ஏகபத்தினி விரதனென்றே தேவயானி நினைத்திருந்தாள். யயாதியும் சர்மிஷ்டையும் அந்த உறவை மூன்று குழந்தைகள் பெறும்வரை யாருக்கும் தெரியாமல் வைத்திருக்கிறார்கள். என்ன இருந்தாலும், கத்திரி முத்தி கடைத்தெருவுக்கு வரத்தானே வேண்டும். அப்படி ஒருநாள் தேவயானிக்குத் தெரியவருகிறது.
அந்தப்புர மைதானத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுவர்களில் இரு பையன்கள் யயாதியின் ஜாடையை ஒத்திருக்கின்றனர். யார் அந்தப் பொடியன்கள் என்று தாதிகளிடம் கேட்க, அவர்களோ மன்னரின் வாரிசுகள் என்கின்றனர்.

தேவயானிக்குப் பக்கென்றாகிறது. வழக்கம்போல சக்களத்தி யாரென்று துப்புத்துலக்க ஆரம்பிக்கிறாள். விசாரித்ததில் சர்மிஷ்டை என்று தெரியவர பூதமாக மாறிவிடுகிறாள். தாதியென்று பாவப்பட்ட குற்றத்திற்கு தமக்கே துரோகியாகிவிட்டதாகத் தாம்தூம் என்று குதிக்கிறாள். தேவயானிக்கு இப்படி ஓர் ஆபத்து வரும்போதெல்லாம் வந்துவிடும் சுக்கிராச்சாரியார் அப்போதும் வந்துவிடுகிறார். யயாதி திருட்டுத்தனமாக சர்மிஷ்டையுடன் காதலிலும் காமத்திலும் ஈடுபடும்போது வராத அவர், ஒரு குழந்தைக்கு பதிலாக மூன்று குழந்தைகளை பெறும்போது வராத அவர் தேவயானி கூப்பிடும் முன்னே சர்ரென்று ஆகாயவிமானத்தில் அங்கே வந்து குதிக்கிறார்.

நடந்ததை தேவயானியிடம் கேட்டுத் தெளிந்த பிறகு, வழக்கம்போல மகளுக்குச் சாதகமான தீர்ப்பையே வழங்குகிறார். தீர்ப்பென்று சொல்லமுடியாது. ஏனெனில், மனிதர்கள் மனிதர்களுக்கு வழங்குவதே தீர்ப்பு. அவரோ அசுரகுரு. அதனால் நேரடியாக சாபத்தையே தண்டனையாக அறிவிக்கிறார். மேல்முறையீட்டுக்கெல்லாம் யயாதியோ சர்மிஷ்டையோ போக வழியே இல்லை. சுக்கிராச்சாரியார் அத்தகைய வல்லமையைப் பெற்ற யோக மற்றும் லோக குரு. அவர் கற்ற யோகமும் ஞானமும் பலவேளைகளில் மகளுக்கு மட்டுமே பயன்பட்டிருக்கிறது.

மகள் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு பேசாத சுக்கிராச்சாரியார் சாட்சிகளையோ ஆதாரங்களையோ பார்க்காமல் இறுதித் தீர்ப்பைச் சாபமாக எழுதிவிடுகிறார். சாபமென்றால் அது சாதாரண சாபமல்ல. மிகமிகக் கொடிய சாபம். அதாவது, தம் மகளுக்குத் தெரியாமல் யயாதி சர்மிஷ்டையுடன் இளமையைப் பகிர்ந்துகொண்டதால் அந்த இளமையையே இல்லாமல் பண்ணிவிடுகிறார். சட்டென்று மூப்பெய்தி சகல நரம்புகளையும் தளரச் செய்வதே அச்சாபத்தின் ஷரத்து.

அந்தச் சாபத்தால் தம்முடைய மகளுமே பாதிப்புக்குள்ளாவாள் என அவர் யோசிக்கவில்லை. சாபத்தை வழங்கிவிட்டுத் தெரியாத திக்கை நோக்கி மறைந்துவிடுகிறார். சாபத்தின் தண்டனைகளை ஏககாலத்தில் அனுபவிக்க வேண்டுமென்பது மற்றொரு ஷரத்து. ஒரு மனைவிக்கு இரு மனைவியைத் தேடிக்கொண்ட யயாதி, அந்தச் சாபத்தினால் வேறு ஒருத்தியையும் நெருங்கவோ கூடவோ முடியாது. ஊன்றுகோலில்லாமல் நடக்கவே முடியாதென்பதால் மேலதிக முயற்சியில் இறங்கவோ ஈடுபடவோ வழியில்லை. அதுமட்டுமல்ல, நரைத்த தலைமுடியுடன் சதைகள் சுருங்கிய யயாதி நொடிப்பொழுதில் கிழத்தோற்றத்திற்குப் போய்விடுகிறான்.

உடல் மட்டுமே கிழத்தன்மையைக் கொள்கிறது. மனமோ, அதே ஆசையுடனும் அதே மோகத்துடனுமே உழல்கிறது. அதுவும் சுக்கிராச்சாரியார் வழங்கிய சாபத்தின் ஷரத்துத்தான். வேட்டையில் ருசிகண்ட புலிக்கு, வெட்டவெளியில் வெறும்வாயை மெல்லும் நிலை. வயசானாலும் திமிரும் ஸ்டைலும் குறையாத அந்தக்காலத்து சூப்பர் ஸ்டாராக யயாதியை உருவகித்துக்கொள்ளவும். ஆயிரமிருந்தும் வசதியிருந்தும் அதையெல்லாம் அனுபவிக்கமுடியாத துக்கத்தையும் அமைதியின்மையையும் சாபமாக வழங்கிய சுக்கிராச்சாரியார், உப தீர்ப்பாக மற்றொன்றையும் வழங்கியிருக்கிறார். அதாவது, யயாதி இழந்துவிட்ட இளமையை மீட்க விரும்பினால் அதைத் தம் மகன்கள் மூலமே பெறமுடியும்.

மனைவிகளுக்கோ ஏனைய அரச அனுதாபிகளுக்கோ அப்படியான சகாயங்கள் வழங்கப்படவில்லை. தேவயானிக்குப் பிறந்த யது, துர்வசுவோ அல்லது சர்மிஷ்டைக்குப் பிறந்த திருஹ்யு, அனு, புருவோ தந்தையின் மூப்பைப் பெற்றுக்கொண்டு சாபத்தைப் போக்கலாமே தவிர, வேறு ஒருவருக்கும் உதவக்கூடிய வாய்ப்பில்லை. தந்தைக்காக மகன்கள் தம் இளமையை விட்டுகொடுத்தால் உண்டு. இல்லையென்றால் அப்படியே இருக்கவேண்டியதுதான். இரண்டு பெண்களுக்கிடையே ஏற்பட்ட கசப்பை, மருந்தாக உட்கொள்ளவேண்டிய நிலைக்கு யயாதி தள்ளப்படுகிறான்.

சிற்றின்பச் சறுக்கலில் விழுகிறவன், எழவே முடியாத இடறுக்கு ஆட்படுவான் என்பதைச் சொல்வதற்கே அப்புராணக்கதை சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. வயதும் வாலிபமும் இருந்தும்கூட அதையெல்லாம் துறக்கவேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலை ஒருவனுக்கு வாய்த்ததென்றால் அதன் பிறகு அவன் வாழ்ந்தென்ன, செத்தென்ன? அதைவிட, சாபத்தினால் கிழப்பருவம் எய்திய யயாதி, தாம் செய்த அல்லது தமக்கு நேர்ந்துவிட்ட அசிங்கத்தை மகன்களிடம் விளக்கி விடுதலை பெறவேண்டும். விசேஷம் என்னவெனில், சாபத்தை யயாதி பெறும்வரை சும்மா இருந்த தேவயானி, சபிக்கப்பட்ட யயாதிக்காக வருத்தப்படத் தொடங்கியதுதான்.

இளமை முறுக்கில் எல்லாச் சுகங்களையும் அனுபவித்து எப்படியெப்படியோ வாழ்ந்த தம் கணவன், இப்படியாகிவிட்டானே என உடைந்துநொறுங்குகிறாள். சர்மிஷ்டையிடமும் யயாதியிடம் அதற்கான மன்னிப்பையும் கேட்கிறாள். ஒரு நேரத்தில் இல்லையென்றாலும், இன்னொருநேரத்தில் ஒருவருக்கு ஒருவர் அனுசரித்துக்கொள்வதுபோல, அத்தனைக்கும் காரணமான தேவயானியே அதற்குப் பரிகாரமாகச் சிலவற்றையும் செய்யத் துணிகிறாள்.

கோபத்தில் அப்பாவைக் கூப்பிட்டு விட்டேனே தவிர, இத்தகைய கொலைக்கு நிகரான சாபத்தைக் அவர் கொடுப்பாரென நினைக்கவில்லையென்று பதறிக் கதறுகிறாள். பாவம் செய்தவள் நானே என்பதால், பரிகாரமாக என் மகன்களில் ஒருவனை சாபத்தை ஏற்கச் செய்கிறேன் எனவும் சொல்கிறாள். சர்மிஷ்டையோ எல்லாவற்றையும் தேமே என்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். ஏனெனில், ஏற்கெனவே அவள் தம் இரு மகன்களிடமும் இதுபற்றி பேசியிருக்கிறாள். ராஜாங்கத்தையே தந்தை தங்களுக்கு எழுதித்தருவதாகச் சொல்லியும்கூட, மூன்று மகன்களில், இருவர் சர்மிஷ்டையின் கோரிக்கையை ஏற்கவில்லை.

சொந்த மகன்களே கையை விரித்துவிட்ட பிறகு, சக்களத்தி மகன்களா சம்மதிக்கப் போகிறார்கள் என்றிருக்கிறாள். ஆனாலும், நடந்தால் நல்லதுதானே எனக் காத்திருக்கிறாள். தேவயானியும் எவ்வளவோ தம் மகன்களிடம் கெஞ்சியும் கூத்தாடியும் பார்க்கிறாள். அவர்களோ எதைவேண்டுமானாலும் தந்தைக்காக விட்டுத்தரலாம். இளமையைத் தந்துவிட்டு எங்கே போவது என்கிறார்கள். ராஜாங்கம் கிடைத்தாலும் அதை கொண்டாடவும் அனுபவிக்கவும் இளமை வேண்டுமே.
அதுமட்டுமல்ல, எது சுகமென்று நன்கு தெரிந்த தந்தையே தற்போதும் அது வேண்டுமென்று கேட்கின்றபொழுது, எது சுகமென்றே தெரியாத எங்களுக்கு அதைத் தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமிருக்காதா என நியாயத்தைக் கேட்கிறார்கள்.

ஐந்து மகன்களில் நால்வர் முடியாது என்று மறுத்துவிட, இறுதியில் புரு மட்டுமே பாக்கி. அவன், சகலத்தையும் அருகிருந்து பார்க்கிறான். தந்தைபடும் வேதனைகளை அவன் உணர்ந்துகொள்கிறாள். இச்சையினால் எந்த இழிவுக்கும் போக தயாராயிருக்கும் மனிதர்களை, தங்கள் சகோதரர்கள்மூலமும் தந்தை மூலமும் அறிந்துகொள்கிறான்.

மோகவயப்பட்டுவிட்ட ஒருவன் அதிலிருந்து மீளவே முடியாதெனவும் புரிந்துகொள்கிறான். ராஜவாழ்வை மேற்கொண்டு அதில் கிடைக்கும் இன்பங்களைத் துய்ப்பதைவிட, அதற்கு வாய்ப்பே தராத மூப்பையும் துறவறத்தையும் ஏற்கலாம் என முடிவெடுக்கிறான். தந்தைக்காக விட்டுக்கொடுக்கிறேன் என்பதைக் காட்டிலும், மொத்த இச்சையிலிருந்துமே விடுபட்டுப்போகச் சம்மதிக்கிறேன் என்கிறான்.
யயாதி அதன் பிறகு தம் மனைவியருடனும் கணக்கற்ற கன்னியருடனும் வழக்கம்போல இளமைத் துள்ளலுடன் வாழத் தொடங்குகிறான். ஒருகாலத்திற்குப் பிறகு யயாதிக்கு மகனின் நினைப்புவர, தமக்களித்த இளமையை அவனிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு தேவலோகத்திற்குப் போய்விடுகிறான். இழந்த இளமையை மீண்டும் பெற்ற புரு, அந்த நொடியே அத்தினாபுரத்திற்கு மன்னனாகி தம்முடைய வழிதோன்றல்களை உருவாக்குகிறான். இது வெறும் கதையல்ல. இந்தக் கதைக்குள் ஏராளமான விஷயங்கள் அடங்கியுள்ளன.

எது இளமை, எது முதுமை என்பது தொடங்கி எது அன்பு, எது அன்பில்லை என்பதுவரை இக்கதையை வைத்துக்கொண்டு யோசிக்கலாம். ‘தங்கத்திலே ஒரு குறையிருந்தாலும் / தரத்தினில் குறைவதுண்டோ’ என்றொரு பாடல், 1956இல் வெளிவந்த ‘பாகப் பிரிவினை’ திரைப்படத்தில் இடம்பெற்றிருக்கிறது. அப்பாடலின் அடுத்தவரி, ‘அங்கத்திலே ஒரு குறையிருந்தாலும் / அன்பு குறைவதுண்டோ’என்று வரும். அங்ககீனமுற்றாலும் அன்பை பலமாகக் கொண்டுவிட்டால் வாழத் தடையில்லை எனச் சொல்லக்கூடிய வரிகள். நம்பிக்கை ஒன்றையே அப்பாடல் தர முனைகிறது.

நரைகூடிக் கிழப்பருவம் எய்திய யயாதி, எஞ்சிய வாழ்வை அன்பினால் நிறைத்திருக்கலாம். ஆனால், அவனோ இடம்பெயர்ந்த இளமைக்கு ஏங்குகிறான். அன்பெனப்படுவது இளமையின் திரியினால் ஏற்றப்படும் தீபமல்ல. முதுமை இருட்டிலும் முகம்காட்டும் சூரியன். வயதில் வருவதே காதலென்னும் பொதுவான நம்பிக்கையிலிருந்து பார்த்தாலும், இளமையைக் கடந்துமே ஒருவர் அன்புடன் இருக்க விரும்பாமலில்லை. ‘சிங்கத்தின் கால்கள் பழுதுபட்டாலும் / சீற்றம் குறைவதுண்டோ’ என்னும்வரி, பொருத்தமான உவமையாகப்படவில்லை. அதை கதைக்காகவும் சூழலுக்காகவும் எழுதியதாகக் கொள்ளலாமே தவிர, வெறும் சீற்றத்தை வைத்துக்கொண்டு அச்சிங்கத்தினால் எத்தனைநாள் வாழ்ந்துவிடமுடியும்?

வேட்டையாடவும் வேட்டையாடப்படுவதிலிருந்து தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளவும் சிங்கத்திற்கு கால்கள் வேண்டும். கால்களுடன் கம்பீரத்தை விட்டுவிடாத தைரியம் வேண்டும். அக ஆற்றலும் புறஆற்றலும் இணைந்துதான் ஒரு சிங்கத்தை சிங்கமாக வைத்திருக்கிறது. புறத்தில் குறையிருந்தாலும், அகத்தினால் அனைத்தையும் வெல்லலாம் என்று ஆன்மிகம் கற்பிக்கிறது. அகத்தின் உதவியுடன் புறத்தின் ஒத்திசைவும் பொருந்தும்பொழுதே புதுமைகள் நிகழ்வதாக அறிவியல் சொல்கிறது. இரண்டில் ஏதோ ஒன்றுதான் சரி. ஆனால், இரண்டுமே சரி என்பதாக உலகம் இயங்குகிறது அல்லது இரண்டில் ஏதோ ஒன்றைத் தோற்கடிக்க உலகம் இயங்குகிறது.

ஆன்மிகத்தை அன்பாகப் புரிந்துகொண்டால் அதன்மூலம் அனைத்தையும் சாத்தியப்படுத்தலாம். அப்படியல்லாமல் ஆன்மிகத்திற்காக அன்பை பலிகொடுக்கிறோம் என்று வைத்துக்கொண்டால் அன்பு மட்டுமல்ல, ஆன்மிகமும் சாத்தியப்படாமல் போய்விடும். அங்கத்தில் குறையிருந்தாலும் அன்பு குறைவதுண்டோ என்றவரி, ஆன்மிக தளத்தில் இயங்குகிறது. அடுத்தடுத்த வரிகள் அதே தளத்தில் இயங்குகின்றனவா என்பதைச் சிந்தனைக்கு விட்டுவிடுகிறேன்.

யயாதி, தன் வாழ்நாளில் அன்பின் நிமித்தமே காமத்தை நுகர்கிறான். அவ்வன்பை மேலும் நீட்டித்துக்கொள்ளவே இளமையை மீட்டுக்கொள்ளவும் ஏங்குகிறான். இரத்தத்தில் நீரின் அளவு குறைகிறபோது தாகம் எடுக்கிறது. அதேபோல, அணுக்களில் உயிர் வெப்பத்தின் அளவு குறைகிறபோது பசி எடுக்கிறது. பசிக்கு உணவும் தாகத்திற்குத் தண்ணீரும் கிடைத்ததெனில் ஏக்கமோ நோயோ ஏற்படுவதில்லை. ஏக்கம் எப்போது பூர்த்தியாகவில்லையோ அப்போது அது காதலாகவும் காமமாகவும் வெளிப்படுவதாகக் கணித்திருக்கின்றனர்.

காதலும் காமமும் அன்பின் ஊற்றாக அறிந்திருந்த நமக்கு, அவை நிறைவேறாத ஏக்கங்களின் தேடலென்பது அசௌகர்யத்தை அளிக்கலாம். காதல்நோய், காமநோய் என்று நம்முடைய இலக்கியங்கள் சொல்கின்றன. அன்பின் பரிவர்த்தனையே காதலும் காமமுமென்று இருந்திருந்தால் அவற்றை நோயாக சித்திரித்திருக்க மாட்டார்களே. யயாதிக்கு சர்மிஷ்டை மீது மட்டுமல்ல, எண்ணற்ற பெண்கள்மீது காதல் இருந்ததாகக் காண்டேகர் தம் ‘யயாதி’ நாவலில் காட்டுகிறார். அது காதலா, காமமா என்பதற்குள் புகுந்து நேரத்தையும் காகிதத்தையும் விரயமாக்க விரும்பவில்லை.

அந்நாவலில் ஓர் இடம். நகுசன் நோய்வாய்ப்பட்டு மரணப்படுக்கையில் கிடத்தப்பட்டிருப்பான். இன்றோ நாளையோ உயிர் பிரியும் என்னும் தறுவாயில், நகுசனின் மனைவி, அதாவது யயாதியின் தாய்க்கு ஒரு சின்னக் கவலை தொற்றிவிடும். மரணத்தில் கிடக்கும் தந்தையைப் பார்த்து மகன் கவலைப்பட்டுவிடுவானோ என்று. இறப்பில் கிடந்த தந்தைக்காகவும் அவன் வருந்தாமலிருக்க, அந்தப்புரத்தில் பணிப்பெண்கள் சிலரை அழைத்து, பாட்டு, இசை, கதை என்று கச்சேரிக்கு ஏற்பாடு செய்வாள். அங்கே முகுலிகை என்னும் பணிப்பெண்ணும் வந்திருப்பாள். யயாதிக்கு அவள்மீது ஏற்கெனவே ஓர் அது உண்டு.

அந்தச் சூழலிலும் அவன் அவளுடன் சரும ஒத்தாசையில் ஈடுபடுவான். தந்தை ஒரு பக்கம் மரணக்கட்டிலில் படுத்திருக்க, அதையெல்லாம் கருத்திற்கொள்ளாத யயாதி, முகுலிகையுடன் சல்லாபக்கட்டிலில் மற்றோர் பக்கம் சயனித்திருப்பான். இடையறாத காம விளையாட்டில் ஈடுபடும் யயாதியின் மனதைத் துல்லியமாகக் காண்டேகர் விளக்கியிருக்கிறார். அந்நாவலில் மற்றொரு இடத்தைக் குறிப்பிடலாம். அரண்மனைப் பணிப்பெண் முகுலிகை, யயாதி வரவுக்குக் காத்திருக்கிறாள். முதல் நாள் வரமாட்டேனென்று யயாதி சொல்லியிருப்பான்.

இருந்தும், அவள் அவனுக்காக அலங்கரித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருப்பாள். அப்போது அங்கே வரும் யயாதி, ‘சரசம் செய்ய வரமாட்டேனென்று நேற்றே சொன்னேனே, பிறகெதற்கு எதிர்பார்த்தாய்’ எனக் கேட்கிறான். அதற்கு முகுலிகை, ‘உங்கள் வாய் மட்டுமே வரமாட்டேன் என்றது; கண்களோ அப்படிச் சொல்லவில்லையே’ என்பாள். நாவல் நெடுகிலும் இச்சைமிகுந்த ஆணின் தவிப்புகளைக் காண்டேகர் விவரித்திருக்கிறார். இம்மை, மறுமை என்கிற தளத்தை நுட்பமாகப் புரிந்தே நாவலை வடித்திருக்கிறார்.
யயாதி நிகழ்கால சுகத்தை மட்டுமே பெரிதாக கருதுபவன். ‘இருக்கின்ற அல்லது கிடைக்கின்ற சுகத்தை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியாத சூழலில், இருப்பதாக அல்லது கிடைப்பதாகச் சொல்லக்கூடிய மறுமை சுகத்தை ஏன் யோசிக்கவேண்டும்’ என்பதே அவன் கேள்வி. ‘நான்கே நாட்களில் மலர்ந்து உதிர்ந்துவிடும் பூக்களை, இன்றே நுகர்வதாலும் இன்றே கசக்கி எறிவதாலும் ஆகப்போவது ஒன்றுமில்லையே’ என்பதுதான் அவன் வாதம்.

உடலும் ஆன்மாவும் ஒன்றே என்னும் கருத்தை உணர்த்த மந்தாரன் பாத்திரத்தையும் கண்டேகர் படைத்திருப்பார். உடல் இல்லையெனில் ஆன்மாவால் உலகை அடையாளங்காண முடியாதென்பதை மந்தாரன் மூலம் தர்க்கித்திருக்கிறார். உயிர்த் தேவையான அன்பு உரியவிதத்தில் ஒருவனுக்குக் கிடைத்துவிட்டால் அவனைக் காமமோ நோயோ அண்டாது என்பதுதான் ஆகக் கடையில் அறிஞர்களும் ஞானிகளும் உணர்த்த விரும்புவது. அவர்கள் கண்டுபிடிப்பில் நாம் கண்டடைவது, காமத்தையும் நோயையும் வெல்லாமல் கடைத்தேற்றமோ வீடுபேறோ இல்லை என்பதுதான்.

காமத்தையும் நோயையும் வெல்ல ஆன்மீகம், தியானயோக மார்க்கத்தை வலியுறுத்துகிறது. அறிவியலோ புறத்தே உள்ள உடற்கூறுகளையும் நோய்கூறுகளையும் அலசி ஆராயச் சொல்கிறது. யாருக்கு எது தேவையாகவும் பிடித்தமாகவும் இருக்கிறதோ அதை எடுத்துக்கொண்டு வாழ்வை மேற்கொள்ளலாம். அது, பிரச்சனையில்லை. ‘கால்கள் இல்லாமல் வெண்மதி வானில் / தவழ்ந்து வரவில்லையா / இரு கைகள் இல்லாமல் மலர்களை அணைத்தே காதல் தரவில்லையா’ என்ற வரிகள், தாழ்வுமனப்பான்மையைத் தம் கணவன் உற்றுவிடக்கூடாதென்பதற்காக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அங்ககீனர்களுக்கு நம்பிக்கைதரும் வரிகளாக அவை படைக்கப்பட்டிருப்பது பாராட்டுக்குரியது. அதேசமயம், எதார்த்த மனநிலையில் இருந்து யோசித்துப்பார்த்தால் அழகும் இளமையும் கொண்ட ஒருபெண், அங்ககீனமுடைய ஒருவனுக்காக தம் வாழ்வையே அர்ப்பணித்துவிட அவ்வரி கோருகிறது.

அர்ப்பணித்தல்தானே அன்பென்று எதிர்க்கேள்வி கேட்கலாம். அதே அன்பு, அவனிடத்திலும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. தனக்காக தம் அழகையும் இளமையையும் அர்ப்பணித்துக்கொள்ளும் ஒருத்திக்கு, அவன் கைம்மாறாக எதைக் கொடுக்கிறான்? கண்ணீரையும் கவலையையும் தவிர. கொடுப்பதற்கு அவனிடம் எதுவுமில்லை என்பது வேறு விஷயம். தம்மால் கொடுக்கமுடியாததை இரவலாகவோ இன்னோர் இதயத்திடமிருந்தோ பெற்றுக்கொள்ள அவன் ஏன் சம்பதிக்கக் கூடாது? அவன் எதைக்கொடுத்தாலும் பரிசாக ஏற்கும் அவளோ, ‘காலம் பகைத்தாலும் கணவர் பணிசெய்து காதல் உறவாடுவேன் / உயர் மானம் பெரிதென்று வாழும் குலமாதர் வாழ்வின் சுவைகூறுவேன்’ என்கிறாள்.
இந்த இடத்தில் தேவயானியையும் சர்மிஷ்டையையும் நினைத்துப்பார்க்கலாம். கணவனுக்குச் சாபத்தால் கிழப்பருவம் வந்தவுடன் இருவருமே அதற்காக வருந்துகிறார்கள். உயர் மானம் பெரிதென்று வாழும் குலமாதர் வழியில், அன்பையும் காதலையும் பகிர்வது போதுமென்று எண்ணவில்லை. தத்தமது மகன்களிடம்போய் கெஞ்சுகிறார்கள்.

எப்படியாவது இளமையை விட்டுக்கொடுக்கும்படி வேண்டுகிறார்கள். யயாதியும் தம் பங்கிற்கு நாட்டையும் ராஜாங்கத்தையும் தருகிறேன் எப்படியாவது இளமையைத் தாருங்கள் என்று மகன்களிடம் இறைஞ்சுகிறான். இளமை இல்லையென்றால் இன்பமில்லை என்பதல்ல. எதுவுமே இல்லையென்றுதான் மகாபாரதக் கதை சூசகமாகச் சொல்கிறது. மனமிரங்கிய புரு, தந்தையின் சாபத்தையும் மூப்பையும் பெற்றுக்கொள்வது, உளவியலாக அவன் பாதிப்புக்கு உள்ளானதையே உணர்த்துகிறது. இளமை வழங்கும் காமத்தால் இழிநிலையும் கேடும் தம்மைச் சூழ்ந்துவிடுமென்று அஞ்சுகிறான். ‘உடம்பார் அழியின் உயிரார் அழிவர் / திறம்பட மெய்ஞானம் தேறவும் மாட்டார்’ என்று திருமூலர் எச்சரித்திருப்பதை இத்துடன் இணைத்துப்பார்க்கலாம்.

உடம்பு போனால் உயிரும் போய்விடும். உயிரைப் பேணவேண்டுமென்றால், உடம்பிற்குத் தீங்கு தரும் காம இச்சையைக் கட்டுக்குள் வைக்கவேண்டும். காமத்தையோ இச்சையையோ அல்லது காம இச்சையையோ கட்டுக்குள் வைக்க, இளமையைத் துறந்தாலும் தந்தைமீதான அன்பைத் துறக்காதிருக்க புரு எண்ணுகிறான். சிங்கத்தின் கால்கள் பழுதுபட்டாலும் சீற்றம் குறைவதில்லை என்று கண்ணதாசன் சிந்தித்திருப்பது அத்தகைய அன்பைத் தானனென நினைக்கிறேன். அவ்வரிகள் மனிதன் வேட்டையாடவும் வேட்டையாடப்படவுமான தருணங்களில் தேவைப்படும் அன்பையோ காமத்தையோ தரவில்லை.

மாறாக, காமமே அன்பென்றும் அன்பே காமமென்றும்தான் சொல்கிறது. அன்பற்ற காமமும், காமமற்ற அன்பும் ஆழ்ந்த அனுபவங்களையோ ஆழ்ந்த திறப்புகளையோ கொடுப்பதில்லை. கால்கள் பழுதுபட்டாலும் சீறுவேனென்றால் சிராய்ப்புகளே மிஞ்சும். அன்பையும் காமத்தையும் புரிந்துகொள்வதில் நமக்குள்ள தடைகள் கொஞ்சமல்ல. காமத்தை உடலாகவும் அன்பை மனமாகவும் புரிந்துவைத்திருக்கிறோம். அதற்கு நாம் பொறுப்பல்ல. எல்லாப் புராணங்களும் நமக்கு அப்படித்தான் புரியவைக்கின்றன.

காமத்தின் வழியே அன்பையும் அவ்வன்பின் வழியே கடவுளையும் அடைவதற்குரிய வழிகளை அடைத்துவைத்திருக்கிறோம். அன்பின் போதாமை எங்கிருக்கிறதோ அங்கே காமம் சுரப்பதாக ஓஷோ சொல்கிறார். அவர் உணர்த்த விரும்பியது, காமத்திலிருந்தே உண்மையான அன்பு விளையமுடியும் என்பதுதான். காமத்தின் உச்சத்தை அடைய இரண்டு கண்களுக்கும் இடையிலே சுழலும் ஆக்ஞை சக்கரத்தில் கவனத்தைக் குவிக்கும்படி அவர் கேட்டிருக்கிறார். ஆனால், நமக்கு காமத்தின் உச்சத்தையோ ஆக்ஞை சக்கரத்தையோ அறிவதற்கான பொறுமையில்லை. சுவாசத்தை மெதுவாக உள்ளிழுத்து, உணர்ச்சியின் உள்ளொளி நேரத்தைக்கூட நீடிக்கமுடியவில்லை. கூச்சத்தினாலும் மனத்தடையினாலும் காமத்தை மோசமான காரியங்களில் ஒன்றாகக் கருதுவதால், அதுகுறித்து உரையாடுவதைக்கூட ஒதுக்கிவிடுகிறோம்.

காமத்தை உணரக்கூடிய ஒருசில நிமிஷத்தில் பிரவாகமெடுக்கும் அமைதியை நாமே குலைத்துவிடுகிறோம். ஆனால், வெளியிலோ இறைவன் எங்கேயும் இல்லை. உள்ளேதான் இருக்கிறான் என்கிறோம். உடலுராய்விலிருந்து உண்டாவது காமத்தின் கணக்கிற்குள் வருவதில்லை. அதுவெறும் உடல்களின் இணைவுதான். அந்த இணைவில் நிகழ்வதும் தீர்வதும் இரண்டு உடல்களின் இச்சை மட்டுமே என்கிறார் ஓஷோ. அதைக்கூட முழுமையாக மனிதகுலம் பெறவில்லை என்பதுதான் அவர் வாதம்.

அவருடைய கருத்துகளும் வாதங்களும் தர்க்கத்துக்கு மட்டுமே பொருந்துவதாக சில மூளை வீங்கிய மோகர்கள் சொல்வதுண்டு. ஆழமான புரிதலை அவர் தரவில்லை என்றும், அவர் முன்வைத்த அனைத்தும் ஆரம்பநிலையில் உள்ளவர்களை வசீகரிக்கவே என்றும் சொல்லப்படுவதை வேறு யாராவது மறுக்கலாம். ஓஷோ தம் புரிதல்களை விவாதத்துக்கு மட்டுமே தந்திருக்கிறார். அதுவே இறுதியான முடிவாக எங்கேயும் சொல்லவில்லை. சில பயிற்சிகளையும் சில சோதனைகளையும் செய்திருக்கிறார். அவற்றை நம்மையும் செய்துபார்க்கும்படிக் கோரியிருக்கிறார்.
அச்சோதனையின் வெற்றியும் தோல்வியும் சோதிப்பவரின் புரிதல் சார்ந்ததென்றும் சொல்லியிருக்கிறார்.

தம்மை குருவாகவோ ஆசானாகவோ நிறுவிக்கொள்ள அவர் விரும்பவில்லை. ‘காமமே சகல கதவுகளையும் திறக்குமென்கிறீர்களே, அப்படியானால் ஒரு விபச்சாரி வாழ்நாளை காமத்திலேயே கடத்துகிறாளே அவளுக்கு ஆத்ம வாசலும் கதவுகளும் திறக்கின்றனவா’ என்ற கேள்விக்கு, ‘உங்களுக்கு உங்கள் நண்பர் ஒரு பரிசு தருகிறார். அதை நீங்கள் மற்றவர்க்குக் கொடுப்பீர்களா’ என்கிறார். ‘பரிசாகக் கொடுத்ததை மற்றவர்க்கு எப்படிக் கொடுப்பது’என்கிறார் கேள்வி கேட்டவர். மற்றவர் இல்லை, நண்பராக இருக்கும் பட்சத்தில்’ எனக்கேட்கிறார் மறுபடி. ‘நண்பராகவே இருந்தாலும், ஒரு நண்பர் அளித்த பரிசை, இன்னொரு நண்பருக்குத் தருவது முறையில்லையே என்கிறார்’ கேள்வியைத் தொடுத்தவர். ‘ஒரு நண்பர் கொடுத்த பரிசை, மற்றொரு நண்பருக்குத் தருவதே தவறென்கிறபோது, இறைவன் உயிர்களுக்கு வழங்கிய காமமென்கிற பரிசை விற்பது முறையாகுமா’ என முழுபதிலையும் சொல்லிமுடித்திருக்கிறார்.

செக்ஸ் சாமியார் என்கிற அவதூறுகளுக்கு ஆளான அவர், பாலுறவுப் பிறழ்வுகளுக்கு ஆதரவாக இருக்கவில்லை. ஒருபெண் காமத்திலே கணகாலம் உழன்றாலும் அதன் மூலம் அவளுக்கு வாசல்களும் கதவுகளும் திறப்பதில்லை என்றிருக்கிறார். தவிர, அது ஒரு குற்றம் என்றும் ஓஷோ சொல்கிறார். ஓஷோவை புரிந்துகொள்வது எளிதல்ல. காமத்தைப் புரிந்துகொள்வதைவிட, கடினமானது அவரைப் புரிந்துகொள்வது. யயாதியின் காமம் கட்டுக்குள் நிற்பதில்லை. எனவேதான் இழந்துவிட்ட இளமையை மீட்கக் பெரும்பாடுபடுகிறான்.

அவன் காமத்தை விலங்குகள் கொள்ளும் காமத்திற்கு நிகராக ஒப்பிட்டு யாரோ எழுதியதை வாசித்திருக்கிறேன். உண்மையில், பருவத்தையும் காலத்தையும் சரியாகக் கணக்கிட்டு தத்தமது இணைகளைக்கூடும் விலங்குகளிடமே உடலுறவைக் கற்கவேண்டும். ஏனெனில், அவை வகுத்துக்கொண்டுள்ள காலத்தையும் நேரத்தையும் தவிர்த்து மற்ற சூழல்களில் இனப்பெருக்கத்தில் ஈடுபடுவதில்லை. அத்துடன், விலங்குகள் ஒருபோதும் அன்பில்லாமல் கூடுவதில்லை.

தமக்குரிய காமத்தை சர்மிஷ்டைக்கு யயாதி கொடுத்துவிட்டான் என வெகுண்டெழுத்து போர்க்கொடி தூக்கிய தேவயானி, கடைசியில் அதற்கான வாய்ப்பைத் தாமுமே இழந்துவிட்டது தெரிந்து பதற்றமடைகிறாள். கண்டும் காணாததுபோல் இருந்திருந்தால் ஒரு சிக்கலும் இருந்திருக்காது. அன்பையும் காமத்தையும் பங்கிட்டுகொள்ள ஒருத்தி வந்துவிட்டாளே என்று ஆவேசப்பட்டதால் அவளுக்கும் அது இல்லாமல் போகிறது. அதனால் பெற்ற மகன்களிடமே இரண்டு தாய்களும் தந்தைக்கு இளமையைத் தாருங்கள் எனக் கையேந்தும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

காமத்தில் பிறந்த குழந்தைகளிடமே தந்தைக்கும் தங்களுக்கும் காமத்தை வழங்குங்கள் எனக் கேட்கும் இரண்டுபெண்களின் சூழல் யோசனைக்கு அப்பாற்பட்டது. கொடுமையிலேயே பெரிய கொடுமை அதுதான். இன்னும் சொல்லப்போனால், யயாதி பெற்ற சாபத்தைவிட அவர்கள் இருவரும் அடைந்ததே பெரும் சாபமாக எனக்குப்படுகிறது. கண்ணுக்குக் குலமேது கருணைக்கு இனமேது என்கிற கர்ணன் திரைப்பாடலைக் கேட்டிருக்கலாம். அரசன், வீரன், கொடைவள்ளல் என சகல பெருமைகளையும் கொண்ட கர்ணன், தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவன் என்பதால் அவமானங்களைச் சந்திக்கிறான்.

அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அவனுடைய மனைவி அவனைத் தேற்றுவதாக அமைந்த பாடல் அது. தங்கத்தில் குறையிருந்தாலும் பாடலைப் போல மேலோட்டமான நம்பிக்கையாக அல்லாமல் ஆழ்ந்த அன்பின் வெளிப்பாடாக அப்பாடல் அமைந்திருக்கிறது. காரணங்களையும் உவமைகளையும்கூட கண்ணதாசன் மிக நேர்த்தியாக அடுக்கியிருக்கிறார். ‘பாலினில் இருந்தே நெய்பிறக்கும், கண்ணா / பரம் பொருள் கண்டே உயிர்பிறக்கும் / வீரத்தில் இருந்தே குலம் பிறக்கும் / அதில் மேலென்றும் கீழென்றும் எங்கிருக்கும்?’ என்கிற வரிகளுக்கு பொருளுரையே தேவையில்லை.

நேரடியாகவே எல்லா வரிகளும் புரிந்துவிடும். அதில், பரம்பொருள் கண்டே உயிர்பிறக்கும் என்னும்வரி நுட்பமானது. அவ்வரி, சிலநிமிட ஆக்ஞை சக்கரத்தில் குவிந்த கவனத்தை நினைவூட்டுகிறது. ஒவ்வோர் உயிரின் பிறப்பிலும் பரம்பொருளின் அர்த்தமுண்டு. சிலநிமிட ஆக்ஞையை நோக்கி சிருஷ்டிக்கப்படும் உயிர்கள், மீளவும் அதைநோக்கியே பயணத்தைத் தொடர்கின்றன. கணவனுக்கு மனைவியும் மனைவிக்குக் கணவனும் ஆறுதலாக அமைவதே வாழ்வின் பொருளென்றால், அப்பொருளை நூறுசதவீதம் உணர்த்தும் பாடல் வரிகள் அதுவே என்பேன்.

மர்மமுடிச்சுகளைத் திரைப்பாடலில் அவிழ்க்கும் கண்ணதாசன், அப்பாடலின் முதல் சரணத்தைவிட, இரண்டாவது சரணத்தில் இன்னும் ஒருபடி மேலேறி ‘கொடுப்பவரெல்லாம் மேலார் / கையில் கொள்பவரெல்லாம் கீழாவார் / தருபவன் இல்லையோ கண்ணா / நீ தருமத்தின் தாயே கலங்காதே’ என்றிருப்பார். ‘தர்மத்தின் தாயே கலங்காதே’ என்னும் இடம் கவனிக்கத்தக்கது. தாயெனில், அவள் பெண்ணாகவும் இருக்கலாம். ஆணாகவும் இருக்கலாம் என்று அவர் சிந்தித்திருக்கிறார்.

தாய் என்னும் சொல், பெண்பால் விகுதிக்கு மட்டுமே பயன்படுத்துவதைத் தவிர்த்து, ஒரு பெண்ணே ஆணைப் பார்த்து ‘நீ தர்மத்தின் தாய்’ என்பது செவ்வியல் தன்மைக்கு இட்டுச்செல்கிறது. தேவயானியும் சர்மிஷ்டையும் புருவின் தர்மத்தினாலும் கருணையினாலுமே காப்பாற்றப்படுகிறார்கள். அந்த இடத்தில் இரண்டு தாய்களுக்கும் வாழ்வளித்த புருவே தாயாகத் தெரிகிறான். அன்பையும் காமத்தையும் பிரசவிக்க எந்த உயிர் துணிகிறதோ அதுவே தாய். அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற மூவகை புருஷார்த்தங்களில் இருந்தே வீடுபேறை அடையமுடியும். யயாதியின் கதை சற்றே தலைகீழாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இன்பத்தின் பொருளை உணர அவன் அறத்தை வந்தடைகிறான். இன்பத்தின் துய்ப்பில் வாழ்வின் பொருளை உணர்த்துவதற்கே அறத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட புரு பாத்திரம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவ்விதமே, புருவின் வாழ்வு அதற்கு நேர்மாறான சித்திரத்தை வழங்குகிறது. அறத்தின் பொருளை ஆரம்பத்திலேயே உணர்ந்தால் அவனும் இன்பத்தை வந்தடைகிறான். இன்பமென்கிற அச்சாணியை வைத்துத்தான் உயிர்ச் சக்கரங்கள் சுழல்கின்றன. அந்த இன்பத்தைப் பற்றிய புரிதல் உயிருக்கு உயிர் வேறுபடலாம்; மாறுபடலாம். ஆனால், அடிப்படை ஆதாரமாக அதுவே இருக்கிறது.

இன்பத்தில் துன்பம், துன்பத்தில் இன்பம் கடவுள் வகுத்த நியதி என்ற கண்ணதாசனின் மற்றொரு பாடல் நினைவுக்கு வருகிறது. இன்பம், துன்பம் இரண்டுமே ஒரு நிலையின் இருவேறு பரிமாணங்கள் என்றுதான் இதிகாசங்களும் புராணங்களும் சொல்கின்றன. எது இன்பமோ அதுவே துன்பமாகவும், எது துன்பமோ அதுவே இன்பமாகவும் ஆவதாக அறிகிறோம். இன்பத்தின் உச்சமே காமமெனில், அக்காமத்தின் விளைவே துன்பமாகிறது என்று காந்தி தம் சத்தியசோதனையில் குறிப்பிடுகிறார். காமத்தை விட்டு விலகியிருத்தலை அவர் ஒரு பயிற்சியாகவே மேற்கொண்டிருக்கிறார். காமத்தை உடற்கிளர்ச்சியின் வினையாகக் கருதியிருக்கிறார். 1943இல் தொடங்கி 1948வரை காந்தியின் உடனிருந்த பெண் உதவியாளர் மிருதுளா என்கிற ‘மனுபென்’ அவருடைய பிரம்மச்சரிய நோன்பு குறித்து எழுதியிருக்கிறார். ‘பாபு என் தாய்’ என்கிற நூலில். மனுபென்னின் ஐந்தாண்டுக்கால ஆசிரம அனுபவங்கள் டைரிக்குறிப்புகளாக வெளி வந்துள்ளன.

அதில், நவகாளி யாத்திரையின்போது காந்தி தம்முடைய பிரம்மச்சரியத்தை சோதித்துக்கொள்ள என்னுடன் நிர்வாணமாக படுத்துக்கொண்டார் எனக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். எழுபத்தி ஏழு வயதான காந்தி, சிறுபெண்ணான தம்முடன் இணைந்து சோதித்துக்கொண்ட பிரம்மச்சரியத்தை வெளிப்படையாக மனுபென் எழுதியதை விபரீத நாட்குறிப்பு போல பேசுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல, மனுபென் வேறு சில விஷயங்களையும் தம் அனுபவங்களாக அந்நூலில் பகிர்ந்திருக்கிறார்.

தினசரி காந்தியை குளிப்பாட்ட ஒரு பெண் வேண்டுமென்பதும், அப்பெண் உடைகளைக் களைந்து நிர்வாணியாக அவர்முன் நிற்கவேண்டுமென்பதும் ஆசிரமத்தின் நடைமுறையாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. எந்தத் தூண்டுதலுக்கும் தாம் ஆளாகாதவன் என்பதைக் காந்தி தமக்கும் பிறருக்கும் நிரூபிக்கவே அக்காரியத்திலும் சோதனையிலும் ஈடுபட்டதாகத் தெரிகிறது. அத்துடன் மனுபென்னே ஓரிடத்தில், காந்தியை நாங்களுமே அதே தரத்துடன் புரிந்துகொண்டோம் என்றிருக்கிறார்.

அவர் தம்மை எந்தத் தூண்டுதலுக்கும் ஆட்படாதவராக ஆக்கிக்கொள்ள முயற்சித்தாரோ அதே முயற்சியைத் தாங்களும் எடுத்துக்கொண்டோம் எனத் தெரிவித்திருக்கிறார். மனுபென் தம் வார்த்தைகளில் அவற்றையெல்லாம் கூறியிருந்தாலும், அதை ஒரு ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ள காந்தி விரும்பவில்லை. அதையெல்லாம் எழுதும்படி மனுபென்னுக்கு அவரே சொல்லியிருக்கிறார். மனுபென்னின் டைரிக்குறிப்பில் காந்தியின் கையெழுத்திருக்கிறது. குஜராத்தியில் ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் பக்கங்களைத் தாண்டும் அந்தக் குறிப்புகளில், தொடக்கத்தில் இருந்தே காந்தி சந்தித்துவந்த விமர்சனங்களைப் பற்றியும் தெரிந்துகொள்ளலாம். பாபுஜியின் பாலுணர்வுப் பரிசோதனைகளைக் கண்டித்து மொரார்ஜிதேசாயும் பட்டேலும் எழுதிய கடிதங்கள் குறித்தும் மனுபென் அந்நூலில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

காந்தியை எதிரியாக முன்நிறுத்திப் பேசுபவர்களுக்கும் விமர்சிப்பவர்களுக்கும் அந்நூல் உதவுவதைவிட, காந்தியின் காமம் குறித்த புரிதல்களை அவருக்கு நெருக்கமானவர்கள் உணர்ந்துகொள்ளப் பயன்படும். ஒருவருக்கு எதில் திருப்தி ஏற்படுகிறதோ அதில்தான் அவர் நாட்டமும் இருக்கும் என்பதற்கு ஒரு குட்டிக்கதையை கி.ராஜநாராயணன் சொல்லியிருக்கிறார். ‘மறைவாய் சொன்ன கதைகள்’ தொகுப்பில் அக்கதை இருக்கிறது. அக்கதைகளைத் தொகுக்கும் பணியில் கழனியூரனும் ஈடுபட்டிருக்கிறார்.

பேரழகு பொருந்திய இளவரசி ஒருத்திக்கு திடீரென்று கல்யாண ஆசை வந்துவிடுகிறது. ஊர் ஊராக அலைந்து மாப்பிள்ளை தேடியும் ஒருவன்கூட அவள் கேட்பதைப் போல அமையவில்லை. அவள் என்ன கேட்கிறாளென்றால் ஏகபத்தினி விரதனாக இருக்கவேண்டும். எல்லாப் பெண்களும் கேட்பதுதானே, அதில் அவள் புதிதாக என்ன கேட்டுவிட்டாள் எனலாம். ஏகபத்தினி விரதனே அவன் என்பதை சோதித்துத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமாம். எப்படியெனில், எவன் ஒருவன் தம்மை திருமணம் செய்ய முன்வருகிறானோ அவன் தன் தோழிகளில் ஒருத்தியுடன் நிர்வாணமாகப் படுத்துக்கொள்ள வேண்டுமாம்.  அந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் அவன் உணர்ச்சிக்கு ஆட்படாமல் இருந்தால், அவனைக் கணவனாக ஏற்கிறேன் என்கிறாள்.

இளவரசியின் ஆசை என்பதால் அதை ஒரு போட்டியாக அரசர் அறிவிக்கிறார். போட்டியின் விதிப்படி, ஜெயித்தால் இளவரசிக்குக் கணவனாகலாம். அப்படியில்லாமல் தோழிப் பெண்ணுடன் சரசத்திலோ சல்லாபத்திலோ ஈடுபட்டால் அவனுடைய உயிர்மூலத்தை அறுத்துக் காக்கைக்குப் போட்டுவிடுவார்கள். அடைந்தால் மகாதேவி, இல்லையென்றால் மரணதேவி என்கிற நிபந்தனைக்கு ஒருவருமே துணியவில்லை. ராஜகுமாரியை மணக்கும் ஆசையிருந்தாலும் தம்முடைய கட்டுப்பாடு குறித்தும் கண்ணியம் குறித்தும் எல்லா ஆண்களுக்கும் சந்தேகமிருக்கிறது.

அப்படிக் கொஞ்சநாள் கழிய, திடீரென்று ஒரு பரதேசி அப்போட்டியில் கலந்துகொள்கிறேன் என்கிறான். அவனுக்கு உணவு கிடைத்தால் போதுமென்கிற நிலை. அன்றாட வயிற்றுப் பாட்டுக்கே அல்லல்படும் நாம், இருந்தால் என்ன போனால் என்ன என்ற யோசனைக்கு வந்து போட்டிக்குத் தயாராகிறான். அரச நிபந்தனைகள் அத்தனைக்கும் ஒத்துக்கொண்டு களத்தில் இறங்குகிறான். அதுபடி, அவனுக்கு மிக உயர்ந்த அரச உபசாரம் நடக்கிறது. அரச உணவைத் தின்று பார்ப்பதே அவன் முதல் குறிக்கோள்.

தெருவில் கிடப்பதையும் பிறர் பிச்சையாக தருவதைவும் உண்டுவந்த அவனுக்கு, உணவே பிரதானமென்பதால் போட்டிக்கு முன்பே உணவு கிடைக்கும் என்பதே மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
வயிறு முட்ட உண்டுவிட்டுப் போட்டியில் கலந்துகொள்கிறான். போட்டிக்குச் செல்ல நல்ல உடை இல்லாததால் அதை ஓர் ஏகாலியிடமிருந்து திருடியே அணிந்திருக்கிறான். போட்டியின் வழிமுறைப்படி ஆடையை விலக்கும்போதும் அது தம்முடையதில்லையே என தாராளமாக கழற்றித் தந்துவிடுகிறான். உட்கொண்ட உணவின் சுவையும் மகிழ்ச்சியுமே போதுமென்றிருக்க கட்டிலில் சாய்ந்தவன், கண்ணைமூடித் தூங்கிவிடுகிறான். குறட்டைச் சத்தம் கேட்டு தோழியால் தூங்க முடியவில்லை. விடியும்வரை காத்திருந்த இளவரசியும் இரவுமுழுக்கத் தூங்காமல் அவனைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அரசரும் இளவரசியும் விடிவதற்குள் அரக்கப் பரக்க எழுந்து, அவன் தங்கியிருக்கும் அறைக்குப் போகிறார்கள். கையில் கத்தியுடனும் வாளுடனும் அறுப்பதற்குத் தயாராக ஒருசில வீரர்களும் உடன்போகிறார்கள். போய் கதவைத் திறந்து பார்த்தால், ஒரு மூலையில் தோழி மட்டும் அழுதுகொண்டிருக்கிறாள். எதுஎதுவோ நடக்குமென்று எதிர்பார்த்த அவளுக்கு எதுவுமே நடக்காத துக்கம் தொண்டையை அடைக்க, செருமுகிறாள். பிறகு இளரவசியே அவனை மணமுடித்துக்கொள்கிறாள் எனக் கதைமுடிகிறது. கதையின் உட்பொருள், நாட்டமே காமமென்பதுதான். ஒருவருக்கு உணவுமீது இச்சையென்றால் அவ்வுணவே காமத்தைப் பூர்த்தியாக்குகிறது. கதை, கவிதை, இசை, ஓவியம், சிற்பம் எனக் கலைகள் மீது ஒருவருக்கு இச்சையென்றால அவையே அவருடைய காமத்தின் வாசல்களையும் கதவுகளையும் திறக்கின்றன.

சிற்றின்பத்தில் இச்சைகொண்ட யயாதிக்கும், பேரின்பத்தில் இச்சைகொண்ட புருவுக்கும் மனநிலை ஒன்றுதான். வெளிப்படும் காமமே வித்யாசப்படுகிறது. வள்ளுவர், ‘ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் தாமுடைமை’ என்கிறார். அவரே காமத்துப்பாலில், ‘தாம் வீழ்வார் மென்றோள் துயிலின் இனிதுகொல் / தாமரைக் கண்ணான் உலகு’ என்கிறார்.

‘தாமரைக் கண்ணுடையவனின் உலகம் என்கிறார்களே, அப்படியென்றால் என்ன? அன்பு நிறைந்த காதலியின் தோளில் சாய்ந்து துயில்வது போல அவ்வளவு இனிமை வாய்ந்ததா’ என வள்ளுவர் கேட்கிறார். காதலியின் தோளில் சாய்ந்து தூங்குவதா, இல்லை ஏக சக்தியின் மடியில் இமைமூடிக் கிடப்பதா என்பதெல்லாம் அவரவர் விருப்பம் சார்ந்தது. ‘நானுனை நீங்க மாட்டேன் / நீங்கினால் தூங்க மாட்டேன்’ என்பதைக் காதலாகவோ காமமாகவோ வரித்துக்கொள்ளலாம். ‘தளபதி’ திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற ‘சுந்தரி கண்ணால் ஒரு சேதி’ பாடலில், அவ்வரிகள் வருகின்றன. அப்பாடலை எழுதிய வாலியும் லேசுப்பட்ட ஆளில்லை.

ஆசிரியர்: யுகபாரதி

யுகபாரதி, தஞ்சாவூரைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர். கணையாழி, படித்துறை ஆகிய இதழ்களின் ஆசிரியக் குழுவில் ஆறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் இலக்கியப் பங்களிப்புச் செய்தவர். தொடர்ந்து இரண்டு முறை சிறந்த கவிதை நூலுக்கான தமிழக அரசின் விருதைப் பெற்றவர். இதுவரை பதின்ஒன்று கவிதைத் தொகுப்புகளும் பதின்நான்கு கட்டுரைத் தொகுப்புகளும், தன்வரலாற்று நூல் ஒன்றும் எழுதியுள்ளார். இந்நூல், இவருடைய பதிமூன்றாவது கட்டுரைத் தொகுப்பு. வெகுசனத் தளத்திலும் தீவிர இலக்கியத்தளத்திலும் ஒருசேர இயங்கிவரும் இவருடைய திரைஉரையாடல்கள் குறிப்பிட்டுச்சொல்லத்தக்கக் கவனத்தைப்பெற்று வருகின்றன. திரைமொழியையும் மக்கள்மொழியையும் நன்கு உணர்ந்த இவர், ஏறக்குறைய ஆயிரம் திரைப்-பாடல்களுக்குமேல் எழுதியிருக்கிறார். இவரே இன்றைய தமிழ் சினிமாவின் முன்னணிப் பாடலாசிரியர்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s