திரையில் பாரதி

இன்றும் பத்திரிகைகளிலும் காட்சி ஊடகங்களிலும் திரைப்பாடலாசிரியர்களிடம் நேர்காணல் எடுப்பவர் தவறாமல் கேட்கும் கேள்விகளில் ஒன்று, ‘மெட்டுக்குப் பாட்டா, பாட்டுக்கு மெட்டா’ என்பதுதான். கேள்வி கேட்பவரைப் பொருத்தவரை அவருக்கு அதுவே அதி முக்கியமான கேள்வி. எதைத் தவிர்த்தாலும் அக்கேள்வியை அவர் தவிர்க்க விரும்புவதில்லை. என்னிடமும் இதே கேள்வி பலமுறை கேட்கப்பட்டிருக்கிறது. சொன்ன பதிலையே மறுபடி மறுபடி எத்தனைமுறை சொல்வதென்று நாகரிகமாக அக்கேள்வியைத் தவிர்க்கும்படிக் கேட்டிருக்கிறேன்.

பாட்டுக்கு மெட்டா, மெட்டுக்குப் பாட்டா என்பதெல்லாம் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் தேவையையும் அவசரத்தையும் முன்னிட்டு எடுக்கப்படும் முடிவுகள்தாமே அன்றி, அதற்குள் பெரிய புதிரோ சவாலோ இல்லை என்பதே என் கருத்து. ஓரளவேனும் இசைப்பயிற்சியும் மொழிப்பயிற்சியும் இல்லாதவர் மெட்டுக்கு எழுதுவது கடினம் என்கிற புரிதலில், அவர் அக்கேள்வியைக் கேட்பதாக வைத்துக்கொள்ளலாம். நூறாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் திரைப்பாடல்கள் எழுதப்பட்டு வருகின்றன. இந்த நூறாண்டுகளில் எத்தனையோ கவிஞர்கள் பாடலாசிரியர்களாக அறியப்பட்டும் பாராட்டப்பட்டும் இருக்கிறார்கள். ஆனாலும்கூட, தொக்கிநிற்கும் கேள்வியாக இன்றுவரை அது தொடர்வதற்குக் காரணம், உரிய பதிலை ஒருவராலும் சொல்ல முடியவில்லை என்பதால்தான்.
திரைப்பாடல் எழுத பல நல்ல நவீன கவிஞர்கள்கூட தயக்கம் காட்டுவதை நானும் அப்படித்தான் புரிந்துகொள்கிறேன். கொடுக்கப்படும் சந்தங்களுக்குத் தக்கவாறு வார்த்தைகளைப் பிரயோகித்து, காட்சிக்கும் சூழலுக்கும் ஏற்ப எழுதுவது சவாலான காரியமென்றே பலராலும் சொல்லப்பட்டு வருகிறது. என்வரையில் அது, ஒருவிதமான பயிற்சி என்பதைத்தாண்டி வேறு ஒன்றுமில்லை.

அப்பயிற்சியை மேற்கொள்வதற்கு நம்முடைய யாப்பிலக்கணத்தைக் கற்பதுதான் ஒரே வழி. வார்த்தைகளை மாத்திரை அளவுகளாகக் கணக்கிடத் தெரிந்துகொண்டாலே திரைப்பாடலை எளிதாக எழுதிவிடலாம். ஆனால், அதைக்கூட தெரிந்துகொள்ளாமல்தான் இன்றைய நவீன கவிஞர்களில் பலர் கவிதை எழுதி வருகிறார்கள் என்று நான் சொல்லவரவில்லை.
புதுக்கவிதையின் வருகைக்குப்பின் யாப்பிலக்கணமோ சந்தப்பயிற்சியோ இல்லாமல் போய்விட்டதால் திரைப்பாடல் எழுதக்கூடிய கவிஞர்கள் அருகிவிட்டனர். அதைவிட, திரைப்பாடலை ஒரு பொருட்டாகவே கருதவேண்டியதில்லை என்னும் எண்ணமும் பரவியிருக்கிறது. நுட்பங்களைத் தெரிந்துகொள்ளாமல் அலட்சியப் படுத்துவதில் உள்ள அரசியலை வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் விவாதிக்கலாம். பாரதியின் கவிதைகளை எடுத்துக்கொண்டால், அவை முழுக்க முழுக்க ஓசை ஒழுங்குகளுடனே அமைந்தவை.

கவிதைகளின் முகப்பிலேயே இது இன்ன ராகத்தில் பாடப்பட வேண்டுமெனவும் குறித்திருப்பார். இசையையும் யாப்பையும் கருதிற்கொண்டு எழுதப்பட்ட அவருடைய கவிதைகள் பலவும் திரைப்பாடல்களாக வந்திருக்கின்றன.
மக்கள் மத்தியில் பாரதியின் கவிதைகள் பரவுவதற்கு அதுவே முக்கிய காரணமென்றும் சொல்லலாம். பாரதி ஒரு கவிதையை இன்ன ராகத்தில்தான் பாடப்பட வேண்டுமெனக் குறித்திருந்தாலும், நம்முடைய இசையமைப்பாளர்கள் அப்பாடல்களை வெவ்வேறு ராகத்தில் மெட்டமைத்து சிறப்பு செய்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக, ‘மங்கியதோர் நிலவினிலே கனவிலிது கண்டேன்’ எனும் பாடலுக்கு நான்குபேர் நான்கு விதமாக இசையமைத்திருப்பதைப் பார்க்கமுடிகிறது. எஸ்.எம். சுப்பையா நாயுடு, கே.வி. மகாதேவன், சங்கர் கணேஷ், எல். வைத்தியநாதன் ஆகிய நால்வருமே ‘மங்கியதோர் நிலவினிலே’ பாடலுக்கு மெட்டமைத்திருக்கின்றனர்.

இந்த நான்கு மெட்டில் ஒன்றுக்கொன்று குறைந்ததில்லை. கேட்க இனிமையாகவும் பாடலின் பாவத்தை உரிய வகையில் பிரதிபலிப்பதாகவுமே இருக்கின்றன. ‘மனதிலுறுதி வேண்டும்’ என்னும் பாடலை, கே. பாலச்சந்தர் தம்முடைய திரைப்படங்களில் மிகுதியாகக் கையாண்டிருக்கிறார். ‘சிந்துபைரவி’யிலும் ‘மனதில் உறுதி வேண்டும்’ திரைப்படத்திலும் காட்சிக்கும் கதாபாத்திரத்திற்கும் பொருந்தும்விதத்தில் அப்பாடல்களைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். பாரதியின் பாடல்களைத் திரைவழியே செவ்வியல் தன்மைக்கு இட்டுச்சென்றதில் அவருடைய பங்கு அலாதியானது.

‘வறுமையின் நிறம் சிவப்பு’ திரைப்படத்தில் ‘தீர்த்தக் கரையினிலே’ ‘நல்லதோர் வீணை செய்தே’ ஆகிய பாடல்களை கே. பாலச்சந்தர் எடுத்தாண்டிருக்கும் அழகைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கலாம். அந்தமான் கைதி திரைப்படத்தில் ‘காணி நிலம் வேண்டும்’ பாடலும் ‘மணமகள்’ திரைப்படத்தில் ‘சின்னஞ்சிறு கிளியே’ பாடலும் இடம்பெற்றுள்ளன. அதேபோல ‘பாரதி’ திரைப்படத்தில் இளையராஜாவும் பாரதியின் கவிதைகளுக்குப் புதுவிதமான மெட்டை அமைத்து, அக்கவிதைகளை காவியத் தன்மைக்கு உயர்த்தியிருக்கிறார். ‘நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே’ எனும் பாடலுக்கான இசையை விவரித்துத் தனிக் கட்டுரையே எழுதலாம். ‘பராசக்தி’ திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற ‘நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே’ பாடல் காட்சிக்குத் துல்லியமாகப் பொருந்திவருவதைக் கவனிக்கலாம்.

எழுதப்பட்ட கவிதைகளுக்கு மெட்டமைக்கும் முறையே ஆரம்ப காலங்களில் இருந்திருக்கிறது. பாடலாசிரியர்க்கு இசைப்பயிற்சியும் இசையமைப்பாளருக்கு மொழிப்பயிற்சியும் இருக்கும்பட்சத்தில், மெட்டுக்குப் பாட்டோ பாட்டுக்கு மெட்டோ சவாலான காரியமில்லை. ஒரு வார்த்தையை மிகச் சரியாக உச்சரிக்கத் தெரிந்த ஒருவருக்கு அவ்வார்த்தையிலேயே இருக்கும் இசையைக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். அதேபோல ஒரு சந்தத்திலுள்ள உணர்வைக் கிரகிக்க முடிந்தவர்க்கு அதற்கேற்ப வார்த்தைகளைப் பிரயோகிப்பதிலும் சிக்கலில்லை.
சிக்கல் எங்கே வருகிறதென்றால், மொழிப்பயிற்சியும் இசைப் பயிற்சியும் இல்லாதபோதுதான். ‘அதோ அந்தப் பறவைபோல’ என்னும் பாடலில் ‘அதோ’ என்பதை எம்.எஸ்.வி. எப்படிப் பாட வைத்திருக்கிறார் என்பதிலிருந்து நான் சொல்வதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். சொல்லிலேயே இசையிருப்பதை உணர்ந்த அவர், ‘அதோ’ என்பதற்கு கொடுத்திருக்கும் அழுத்தம்தான் திரைப்பாடலின் பால பாடம். கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஒரு திரைப்பாடலைக் கேட்கும்போது காட்சிபூர்வமாக அவ்வரிகள் விரியுமெனில் அதுவே சிறந்த திரைப்பாடல்.

இளையராஜாவின் எத்தனையோ பாடல்களில் அந்த சுகத்தை அனுபவிக்கலாம். ‘கண்ணம்மா காதலெனும் கவிதை சொல்லடி’ பாடலில், ‘இன்னும் என்னை வெகுதூரம் கூட்டிச்செல்லடி’ என்றொரு வரி வரும். அந்த வரியில் இளையராஜாவின் மொழி மேதைமை வெளிப்படும். தூரம் எனும் சொல்லை நீட்டிப் பாட வைத்திருப்பார். தமிழை இசைமொழி என்று நான் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதற்கு பல பாடல்களை உதாரணம் காட்டலாம். சந்தத்திற்கு ஏற்ப வார்த்தைகளை இட்டுநிரப்பத் தமிழில் தடையே இல்லை.

எந்தச் சந்தமானாலும் உரியவிதத்தில் வார்த்தைகளை உபயோகிக்கலாம். சுந்தரத் தெலுங்கினில் பாட்டிசைத்து என்று பாரதி கூறியிருந்தாலும், தமிழும் பாட்டுக்குரிய மொழியே என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதிலும், பக்தி இலக்கியத்திலுள்ள பாடல்களை எடுத்துக்கொண்டால் அவை முழுக்க முழுக்க இசைக்காகவே எழுதப்பட்டவை என்பது விளங்கும். ஒருமுறை பாரதியின் பாடலுக்கு இசையமைத்த எம்.எஸ்.வி. பாடலில் சில இடங்கள் மெட்டிற்குப் பொருந்தாமல் இருப்பதால் எழுதிய கவிஞரை அழைத்து வாருங்கள் என்றிருக்கிறார். எழுதிய கவிஞர் தற்போது உயிரோடு இல்லை என்பதுகூட அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அந்த அளவுக்கு இசையைத் தவிர, இதர விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ளாதவர் எம்.எஸ்.வி. என்பதாகச் சொல்லப்படும் தகவலில் உண்மை இருப்பதாக எனக்குப்படவில்லை. ஏனெனில், எந்தப் பாடலுக்கும் உரிய இசையை வழங்கியிருப்பவரே எம்.எஸ்.வி. மேலும், கண்ணதாசனின் எத்தனையோ பாடல்களுக்கு ஒரு வார்த்தைகூட பிசகாமல் அவர் இசையமைத்திருக்கிறார்.

கே.வி. மகாதேவனின் பட்டறையில் உருவான அவர், மலையாளத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டிருந்தாலும், தமிழ்த் திரைப்பாடலை மிக நேர்த்தியாகவே உருவாக்கித் தந்திருக்கிறார். கே.வி. மகாதேவனோ நூற்றுக்குத் தொண்ணூறு சதவீதம் எழுதிய வரிகளுக்கே இசையமைத்த பெருமைக்குரியவர். ‘அத்தான் என் அத்தான் அவர் என்னைத்தான்’ என்று கண்ணதாசன் எழுதிய வரி, உரைநடையாக இருக்கிறதே என எம். எஸ். வி. சொன்னபொழுது, ஒவ்வொரு வார்த்தையாக நிறுத்தி, மெட்டமைத்து ஆச்சர்யப்படுத்திய சம்பவத்தை எம். எஸ். வி.யே ஒரு நேர்காணலில் பகிர்ந்திருக்கிறார்.

வார்த்தைகளில் ஊடாடும் இசையைக் கண்டுபிடித்து, அந்த வார்த்தைகளுக்கு ஏற்ப ராகங்களை அமைப்பதில் எம். எஸ்.வி. கெட்டிக்காரர். எந்த வார்த்தையையும் நீட்டியோ குறைத்தோ பாடவைத்து, மொழியழகை எங்கேயும் அவர் சிதைத்ததாகக் கருதமுடியாது. பாடலுக்கான பாவத்தை உள்வாங்கி, காட்சிக்கும் சூழலுக்கும் ஏற்பவே அவர் மெட்டமைத்திருக்கிறார். அப்படியிருந்தும், அவர் ஏன் பாரதியை அழைத்துவரச் சொன்னதாகச் சொல்கிறார்களோ தெரியவில்லை. வார்த்தைகள் இடறும் இடத்தில் இசையை வளைத்துக்கொள்வதும், இசை நெருக்கும் இடத்தில் அசைச் சொற்களை பயன்படுத்துவதும் இயல்பென்பது அவருக்குத் தெரியாததல்ல.

பாடலாசிரியர் பஞ்சு அருணாசலம், ‘பொன்னெழில் பூத்தது புதுவானில்’ எனும் பல்லவியில் இரண்டாவதாக எழுதிய வரி, ‘வெண்பனித் தூவும் இளவேனில்’. இளவேனில் என்பதைப் பாடும்போது, ‘இழவே நில்’ என்பதாகக் கேட்டிருக்கிறது. இழவே நில் என்றால் மரணமே நில் எனும் அர்த்தம் வரக்கூடுமென்பதால், ‘நிலவே நில்’ என மாற்றியிருக்கிறார். மெட்டுடன் ஒரு வார்த்தை இயையும்போது அது, எவ்விதம் காதில் கேட்கும் என்பதை உத்தேசித்து மெட்டமைப்பவர்களே காலங்கடந்தும் பேசப்படுவர். இன்றைக்கு வரக்கூடிய திரைப்பாடல்கள் மிகுதியும் பொருள் மயக்கம் தரும்படி பாடப்படுகின்றன. இரண்டு ஆஸ்காரைப் பெற்ற ஏ. ஆர். ரகுமானின் தற்போதைய பாடல்களில் எத்தனை வரிகள் கேட்பவர்க்குப் புரிகின்றன எனப் போட்டியே நடத்திடலாம்.

அந்த அளவிற்கு வரிகளே புரியாதவாறு அவருடைய பாடல்களின் இசைக்கலவை நடந்துவருகிறது. வார்த்தைகளையும் வாத்தியக் கருவிகளைப் போல் பயன்படுத்தும் போக்கு ஏற்கத்தக்கதல்ல. மொழியின் அழகே அதை உச்சரிப்பவரின் உதட்டில்தான் இருக்கிறது. குறிலை நெடிலாகவும் நெடிலைக் குறிலாகவும் உச்சரிப்பதுதான் புதுமை என்று கருதினால் அதற்குமேல் அவர்களிடம் சொல்வதற்கு எதுவுமில்லை.

“தணிக்கை எதுவுமின்றி ஒரு படத்தை இயக்க அனுமதி தந்தால், திராவிட நாட்டை நான் அடைந்துவிடுவேன்” என்று அண்ணா சொன்னதாகச் சொல்வர். எதார்த்ததில் அது சாத்தியமா என்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும், அண்ணாவுக்கு திரைப்படங்கள் மீது இருந்த அசாத்திய நம்பிக்கையை அக்கூற்று நிரூபிக்கிறது. திரைப்படங்களும் அதன் பாடல்களும் மக்கள் மீது செலுத்திவந்த அல்லது செலுத்திவரும் ஆதிக்கத்தை உணர்ந்திருந்த அண்ணா, தம்முடைய தம்பிகள் அதில் பங்குபற்ற ஒருபோதும் தடைவிதித்ததில்லை. மாறாக, அவருமே அதில் பங்காற்ற விரும்பியிருக்கிறார்.

கலைவாணரின் வேண்டுகோளை ஏற்று தம் ஆக்கங்கள் திரைப்படமாக வரவும் ஒத்துழைத்திருக்கிறார். அண்ணாவுக்குப் பின்னான தமிழக அரசியலைக் கட்டியாண்ட அத்தனைபேருமே திரைத்துறையிலிருந்து வந்தவர்கள் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டியதில்லை. திரைக்காக எழுதப்பட்ட பாடல்கள் என்பதிலும்பார்க்க, எழுதப்பட்ட பாடல்களைத் திரைக்கேற்ப மெட்டமைத்துப் பயன்படுத்தும் வழக்கத்தை ஆரம்பித்தவர்கள் டி.கே.எஸ். சகோதரர்களே. சுதந்திரப் போராட்டக் காலத்தில் பாரதியின் பாடல்களைத் தம்முடைய நாடகங்களில் பயன்படுத்தி வந்த அவர்கள், முதன்முதலாக தாம் தயாரித்த ‘மேனகா’ திரைப்படத்தில்தான் ‘வாழ்க நிரந்தரம், வாழ்க தமிழ்மொழி வாழிய வாழியவே’ என்னும் பாரதியின் பாடலை இடம்பெறச் செய்தனர்.

படத்திற்கும் அப்பாடலுக்கும் ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை என்றபோதிலும், பள்ளி மாணவர்கள் பாடுவதுபோல அப்பாடலை சாதுர்யமாகத் திரையில் திணித்தினர். திணித்தனர் எனச் சொல்வதற்குக் காரணமிருக்கிறது. ஏனெனில், தணிக்கைத்துறை பாரதியின் பாடல்களைப் பயன்படுத்த அக்காலத்தில் தடைவிதித்திருந்தது. தடையை மீறித்தான் பாரதியின் பாடலை அவர்கள் உபயோகப்படுத்தினர். சுதந்திர வேட்கை கொழுந்துவிட்டெரிந்த சமயத்தில் பாரதியின் பாடல்களை மக்கள் மத்தியில் கொண்டுசென்ற முதல் முயற்சி அவர்களுடையதே. ‘மேனகா’ திரைப்படம் வெளிவந்த ஆண்டு 1935. அதைத்தொடர்ந்து 1937இல் வெளியான ‘நவயுகன் அல்லது கீதாசாரம்’ என்னும் திரைப்படத்திலும் பாரதியின் பாடல் இடம்பெற்றிருக்கிறது. என்றாலும், டி.கே.எஸ். சகோதரர்களைப்போல படத்தில் இடம்பெற்ற பாடலை எழுதியவர் பாரதி என்பதை நவயுகன் தயாரிப்பாளர் திரையிலோ பாட்டுப் புத்தகத்திலோ குறிப்பிடவில்லை.
அரசின் கெடுபிடிக்கு அஞ்சி, பாடல் எழுதியவரின் பெயரையே குறிப்பிடாமல் விட்ட அத்தயாரிப்பாளரை விமர்சிப்பது நம்முடைய வேலை இல்லை.

இதுவெல்லாம் நடந்த பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு, ‘நாம் இருவர்’ படத்தை ஏவி. எம். நிறுவனம் தயாரிக்கிறது. ‘தியாக உள்ளம்’ என்னும் தலைப்பில் கலைவாணர் என்.எஸ்.கே. நாடக சபையினர் நடத்திவந்த நாடகத்தையே ‘நாம் இருவர்’ என்னும் பெயரில் ஏவி. மெய்யப்பன் தயாரிக்க விரும்புகிறார். நாடகத்தை இயக்கிய ப. நீலகண்டனை உதவி இயக்குநராக ஆக்கிக்கொண்டதோடு, அந்நாடகத்தில் பயன்படுத்திய பாரதியின் பாடல்களையே திரையிலும் இடம்பெறச் செய்ய நினைத்திருக்கிறார். அப்போதுதான் பாரதி பாடல்களைப் பயன்படுத்தும் உரிமம் குறித்த பிரச்சனை எழுந்திருக்கிறது. இன்றைக்கு யார் வேண்டுமானாலும் பாரதியின் பாடல்களைப் பதிப்பிக்கலாம். பயன்படுத்தலாம். ஆனால், அன்றைய நிலை அவ்வாறில்லை.

குறிப்பிட்ட நிறுவனத்திடமே பாடல்களின் உரிமம் இருந்திருக்கிறது. ‘சுராஜ்மல் அன் சன்ஸ்’ என்னும் நிறுவனத்திடம் இருந்த உரிமத்தை ரூபாய் பத்தாயிரத்திற்குப் பெற்ற பிறகே பாரதியின் பாடல்களை ‘நாம் இருவர்’ திரைப்படத்தில் ஏவி.எம்.மால் பயன்படுத்த முடிந்தது.

வெறும் 600 ரூபாய்க்கு பாரதி குடும்பத்தாரிடமிருந்து பெற்ற உரிமத்தை, ரூபாய் பத்தாயிரத்திற்கு விற்ற சுராஜ்மல் அன் சன்ஸ் நிறுவனம், பாரதியின் பாடல்களை மக்களிடம் பெரிய அளவில் கொண்டு சேர்க்கவில்லை. ஆனால், அப்பணியை ‘நாம் இருவர்’ திரைப்படம் மூலம் ஏவி.எம். திறம்படச் செய்ததாக அறியமுடிகிறது. ‘அச்சமில்லை அச்சமில்லை’, ‘விடுதலை விடுதலை விடுதலை’, ‘ஆடுவோமே பள்ளு பாடுவோமே’, ‘கண்ணில் தெரியுது ஒரு தோற்றம்’, ‘சோலை மலரொளியோ உனது சுந்தரப் புன்னகைதான்’, ‘வெண்ணிலவு நீ எனக்கு’ உள்ளிட்ட பாடல்களை உரியவிதத்தில் பயன்படுத்தி, பாரதிக்கான கௌரவத்தை ஏற்படுத்தியவர் ஏ.வி.எம். என்பதுதான் வரலாறு.

ஒரு மகாகவியை அடையாளம் கண்டு, அவருடைய பாடல்கள் மக்களிடத்தில் எப்படிப்பட்ட எழுச்சியை ஏற்படுத்தும் என்பதை முன்கூட்டியே அனுமானித்தவர் ஏவி.எம். இன்னும் சொல்லப்போனால், நாம் இருவர் திரைப்படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டவுடன்தான் எளிய மக்களுக்கு பாரதி அறிமுகமாகிறார். அதுவரை அவர், யாரோ சிலபேருக்கு மட்டுமே தெரிந்தவராக இருந்திருக்கிறார். ‘நாம் இருவர்’ வெளிவந்த ஆண்டில்தான் நாடும் சுதந்திரமடைகிறது. ஆக, நாடும் பாரதியின் பாடலும் ஒரே சமயத்தில் தனியாரிடமிருந்து விடுதலை அடைந்ததாகச் சொல்லலாம்.

தனியாரிடமிருந்து விடுதலை அடைந்தாலும், அது பொதுமக்களின் பயன்பாட்டுக்கு வந்தது நாட்டுடைமை ஆக்கப்பட்ட பிறகுதான். ‘நாம் இருவ’ரில் பாரதியின் பாடல் இடம்பெற்று வெகுஜனத்திடம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்ற நிலையில், பலரும் தம் படங்களில் பாரதியின் பாடல்களைப் பயன்படுத்த விரும்பினர். ஆனாலும், உரிமம் குறித்த சிக்கல் இருந்துகொண்டே இருந்திருக்கிறது. அப்போதுதான் கல்கி, டி.கே.சி. போன்றோர் பாரதியின் பாடலை நாட்டுடைமையாக்கும் கோரிக்கையை இடைவிடாமல் வைத்திருக்கின்றனர். அவர்கள் கோரிக்கைக்கு செவிமடுத்த முதல்வர் ஓமந்தூர் ராமசாமி, தம் ஆட்சிக்காலத்தில் அதற்கான ஆணையைப் பிறப்பித்து, பாரதியின் பாடல்களுக்கு முழு சுதந்திரத்தை வழங்கியிருக்கிறார்.

ஆக, பாரதியை மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்வதற்குத் திரைத்துறையும் தம் பங்கை ஆற்றியிருக்கிறது.
தம்மிடமிருந்த உரிமத்திற்கு எந்தத் தொகையும் பெற்றுக்கொள்ளாமல் அரசிடம் கையளித்த ஏவி.எம்., பாரதியின் புகழுக்கு உறுதுணை புரிந்திருக்கிறார். ‘ஏழாவது மனிதன்’ என்றொரு திரைப்படம். அத்திரைப்படத்தில் முழுக்க முழுக்க பாரதியின் பாடல்களே இடம்பெற்றிருக்கின்றன. 1982இல் வெளிவந்த அத்திரைப்படத்தை கே. ஹரிகரன் இயக்கியிருக்கிறார். எல். வைத்தியநாதனின் இசையில் அமைந்த பாரதியின் வரிகள், அப்படத்திற்கு புதுமெருகைத் தந்திருக்கின்றன.

மெட்டுக்குப் பாட்டு என்றில்லாமல், எழுதிய வரிகளுக்கு மெட்டமைத்திருக்கும் வைத்தியநாதனை காலம் நினைவில் வைத்திருக்கிறது. ‘எந்த நேரமும் நின் மையல் ஏறுதடி’ என்ற பாரதியின் சொற்களை மிக லகுவாக மெட்டுக்குள் கொண்டுவரும் வித்தையில் தாம் யாருக்கும் சளைத்தவர் இல்லையென்று எல். வைத்தியநாதன் நிரூபித்திருக்கிறார். இடறலோ நெருடலோ இல்லாமல், கேட்பவரை மயங்க வைக்கும் விதத்தில் மெட்டமைத்து, தம்முடைய இருப்பை அவர் தக்கவைத்திருக்கிறார். பாரதியின் எழுத்துகளில் தாக்கம் பெறாதவர்கள் இல்லவே இல்லை எனும் நிலை இன்று நிலவுகிறது.
பாரதியின் பாட்டிலிருந்து ஊக்கமும் ஆக்கமும்பெற்று, ஒரு நூலையே எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் எழுதியிருக்கிறார். ‘பாரதி பாடம்’ என்னும் தலைப்பில் வெளிவந்துள்ள அந்நூலில், பாரதியின் எழுத்துமுறையிலுள்ள சிறப்புகள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

ஜெயகாந்தன் மட்டுமில்லை, தமிழில் எழுதக்கூடிய அத்தனை எழுத்தாளர்களுமே பாரதியை ஆதர்சமாக வரித்திருக்கிறார்கள். பாரதியின் ஒரு சொல் அல்லது ஒரு வரியாவது அவர்களை ஈர்த்திருப்பதை அறியமுடிகிறது. திரைப்படங்களுக்கு பாரதி எழுதவில்லை. என்றாலும், திரைப்பாடல்களின் வழியேதான் பாரதியும் கவனம் பெற்றிருக்கிறார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
‘சுட்டும் விழிச்சுடர்’, ‘கண்ணம்மா’, ‘செல்லம்மா’, ‘காற்று வெளியிடை’, ‘சித்திரம் பேசுதடி’, ‘காணி நிலம்’, ‘உன் கண்ணில் நீர் வழிந்தால்’, ‘ஓடி விளையாடு’, ‘சின்னஞ் சிறு கிளியே’ போன்ற பதங்கள் திரைப்பாடலில் விரவி இருப்பதற்கு பாரதியே முதன்மைக் காரணம். ‘றெக்க’ திரைப்படத்தில் என்னால் எழுதப்பட்டுள்ள ‘கண்ணம்மா கண்ணம்மா அழகுப் பூஞ்சிலை’ என்னும் பாடலில், ‘பாரதி உன் சாயலை பாட்டாக மாற்றுவான்’ என்று எழுதியிருக்கிறேன்.

என் மகளுக்காக நான் எழுதிய பாடல்தான் அதுவென்றாலும், பாரதியை சமயம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதில் அளவில்லாத மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்
என் திரைப்பாடல்கள் மிகுதியும் பாரதியின் தாக்கமுடையவை. ஆங்காங்கே பாரதியின் சொற்களைத் தேவையான அளவுக்கு எடுத்தாண்டிருக்கிறேன். எனக்கு முன்னேயும் பலபேர் அக்காரியத்தைச் செய்திருக்கிறார்கள். ‘பாரதி கண்ணம்மா நீயே சின்னம்மா’என்ற கண்ணதாசனின் பல பாடல்கள் பாரதியை கௌரவிப்பவை. மனதில் உறுதி வேண்டும் திரைப்படத்தில், ‘மனதில் உறுதி வேண்டும்’ என்கிற வரியை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, பாரதியின் சிந்தனை முழுவதையும் ஒரே பாடலில் வாலி எழுதியிருக்கிறார். பெண்ணுரிமை பேசும் அப்பாடலின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பாரதியை அப்படியே பிரதி எடுத்தது போலிருக்கும்.

கே. பாலச்சந்தரின் இயக்கத்தில் வெளிவந்த பல படங்களில் பாரதியின் வார்த்தைகள் மேற்கோள்களாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. குறிப்பிட்ட ஓர் இயக்குநர் அதிக அளவில் ஒரு கவிஞனை பின் தொடர்ந்து, அவருடைய வரிகளை தம் படைப்புகளின் ஊடே பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என்றால் அவர் கே. பாலச்சந்தர்தான். வள்ளுவரும் பாரதியுமே தம்மை வார்த்தவர்கள் என்று அவரே ஒரு மேடையில் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளித்திருக்கிறார். பாரதியின் ஆளுமையை முழுமையாக தரிசித்து, அதையே தம் படைப்புகளின் ஆகிருதியாக மாற்றியதில் கே. பாலச்சந்தருக்கு இணையாக எவருமில்லை. ‘இளமை ஊஞ்சலாடுகிறது’ திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற ‘என்னடி மீனாட்சி’ பாடலிலும் தொடக்கத்தில் ‘வார்த்தை தவறிவிட்டாய் கண்ணம்மா / மார்பு துடிக்குதடி’ என்ற வரியைப் பயன்படுத்தியே பாடலை ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

அத்திரைப்படம் வெளிவந்து பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் இளையராஜாவும் அதே பாரதியின் வரிகளைக் கையாண்டு சேது திரைப்படத்தின் இறுதிக் காட்சிக்கு இசை கோத்திருக்கிறார். இதயத்தையே அறுக்கும் சூழலுக்கு அதைவிட, பொருத்தமான சொற்களை யாரால் தந்துவிட முடியும்? பாரதியின் கவிதைகள் உணர்வுத் தளத்தில் மேல் நோக்கி இழுப்பவை.

பாரதியின் ஒரு வரியின் உந்துதலில் ஒருநூறு திரைப்பாடலை எழுதலாம். பாரதியின் ஒளியில் கரையத் தொடங்கினால் பாட்டிற்கு மெட்டோ மெட்டிற்குப் பாட்டோ தடையில்லை என்பதை விளங்கிக்கொள்ளலாம். பாடலில் இசையையும் இசையாகவே பாடலையும் அணுகிய பாரதி, இன்னும் சில நூற்றாண்டுகளுக்குப் போதுமான தமிழைத் தந்திருக்கிறான்.

ஆசிரியர்: யுகபாரதி

யுகபாரதி, தஞ்சாவூரைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர். கணையாழி, படித்துறை ஆகிய இதழ்களின் ஆசிரியக் குழுவில் ஆறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் இலக்கியப் பங்களிப்புச் செய்தவர். தொடர்ந்து இரண்டு முறை சிறந்த கவிதை நூலுக்கான தமிழக அரசின் விருதைப் பெற்றவர். இதுவரை பதின்ஒன்று கவிதைத் தொகுப்புகளும் பதின்நான்கு கட்டுரைத் தொகுப்புகளும், தன்வரலாற்று நூல் ஒன்றும் எழுதியுள்ளார். இந்நூல், இவருடைய பதிமூன்றாவது கட்டுரைத் தொகுப்பு. வெகுசனத் தளத்திலும் தீவிர இலக்கியத்தளத்திலும் ஒருசேர இயங்கிவரும் இவருடைய திரைஉரையாடல்கள் குறிப்பிட்டுச்சொல்லத்தக்கக் கவனத்தைப்பெற்று வருகின்றன. திரைமொழியையும் மக்கள்மொழியையும் நன்கு உணர்ந்த இவர், ஏறக்குறைய ஆயிரம் திரைப்-பாடல்களுக்குமேல் எழுதியிருக்கிறார். இவரே இன்றைய தமிழ் சினிமாவின் முன்னணிப் பாடலாசிரியர்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s