பிரத்யேக

குஜிலிப் பாட்டும் தேயிலைத் தோட்டமும்

குஜிலி என்றதும் விநோதமாகச் சிரிப்பவர்களை எனக்குத் தெரியும். எந்த ஒரு சொல்லுக்கும் மெய்யான அர்த்தம் தெரியும்வரை சிரிப்பதுதான் ஒரே பதில். குஜிலியை ரசக்குறைவான சொல்லாக்கியதில் தமிழ் சினிமாவுக்கும் பங்குண்டு. வேற்றுமொழிக் கலப்பில் பிறந்த மிக நல்ல சொல்லான குஜிலி, இந்தியிலிருந்தோ உருதுவிலிருந்தோ வந்ததென்றும், அது குஜராத்தியர் குழுமித் தொழில் செய்த இடத்தைக் குறிப்பதென்றும் சொல்கின்றனர்.

குச்சிலியர், குச்சிரர் என்னும் சொல்லே மருவி, பின்னாட்களில் குஜிலியானதாகவும் கருதுகிறார்கள். ஒருகாலத்தில் குஜிலி பஜார்களாக இருந்தவையே தற்போது பர்மா பஜார்களாக அழைக்கப்படுகின்றன. எது எப்படியோ, மக்கள் அதிகம் கூடும் குஜிலித் தெருவின் விசேஷங்களில் ஒன்று, பாட்டுப்புத்தகங்கள். `அந்தக் காலத்தில் காப்பி இல்லை’ என்னும் நூலில் `குஜிலித்தெரு’ பற்றியும் `குஜிலி இலக்கியம்’ பற்றியும் என் பிரியத்துக்குரிய ஆய்வாளர் ஆ.இரா. வேங்கடாசலபதி எழுதியிருக்கிறார்.

அக்கட்டுரையை வாசிக்கும்வரை நானுமே குஜிலிப் பாட்டுப் புத்தகங்கள், ஒருமாதிரியான பொருள்தருபவை என்றே நினைத்திருந்தேன். ஏடாகூடமான விஷயங்களை எழுதி, ரகசியமாகப் பரிமாறிக்கொள்ளப்படும் நூலென்று எண்ணியதால் வெகுகாலமாக வாசிக்காமல் விட்டிருக்கிறேன். ஆனால், குஜிலி இலக்கியம் ஒருகாலத்தில் சக்கைப்போடு போட்டிருக்கிறது. உள்ளூர் பிரச்சனைகளையும் உணர்த்தவேண்டிய செய்திகளையும் உடனுக்குடன் எழுதி, மக்களைக் கவர்ந்த அவ்விலக்கியத்திற்கு எதிர்ப்பும் ஆதரவும் ஒரே அளவில் இருந்திருக்கிறது.

பாட்டுப்புத்தக வடிவிலமைந்த குஜிலி இலக்கியம் அல்லது முச்சந்தி இலக்கியம், நாட்டில் நிகழ்ந்த முக்கியமான வரலாற்றுச் சம்பவங்களுக்கு ஆவணமாகவும் ஆகியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மெல்லிய தாளில், மலிவான அச்சில், பெரிய பெரிய எழுத்துகளில் சிறு நூல்களாக அச்சடிக்கப்பட்ட அவை, பெரும்பாலும் எட்டு முதல் பதினாறு பக்கங்கள் கொண்ட நூல்களாக வெளிவந்துள்ளன. தாது வருஷத்துப் பஞ்சத்தின் கும்மி, சென்னைப் பீப்பிள்ஸ் பார்க்கின் தீக்கோள் சிந்து, பஞ்சாப் படுகொலை சிந்து, மாப்ளாக் கலவரச் சிந்து என எத்தனையோ பாடல்கள், முகமும் பெயரும் அறியாதவர்களால் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

நாளிதழ்களின் வரவுக்கு முன்புவரை குஜிலிப் புத்தகங்களே மக்களுடனான தொடர்புக்கும் பிரச்சாரத்திற்கும் பயன்பட்டுள்ளன. ஆகாசம்பட்டு சேஷாலத்தின் வழியே எனக்குக்கிடைத்த குஜிலிப் புத்தகங்களில் பல சுவாரஸ்யமான செய்திகளும் குறிப்புகளும் கிடைத்தன. ஒன்றிரண்டில் விகாரமும் விபரீதமுமான பாலியல் கொச்சைகளும் இல்லாமல் இல்லை. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தொடங்கிய குஜிலி இலக்கியங்கள், எளிய மக்களின் வாழ்வையும் சமூக நிகழ்வையும் பட்டவர்த்தனப்படுத்துகின்றன.

வாய்மொழியாகச் சொல்லப்பட்ட கதைகளையும் பாடல்களையும் எழுத்துவடியில் வாசிக்கும்போது கலையும் இலக்கியமும் மக்களிடமிருந்தே தோன்றுவதை உணரலாம். மிகச் சமீபத்தில் `தேயிலைத் தோட்டப் பாட்டு’ என்னும் அரிய சிறுபிரசுரம் ஒன்று என் கைக்குக் கிடைத்தது. 1928இல் வெளிவந்த அப்பிரசுரத்தை கு.ஆ. கிருஷ்ணமூர்த்தி முதலியார் வெளியிட்டிருக்கிறார்.

கே.டி.வேணுகோபால்தாஸ், டி.எம்.ஜன்னப்பாபுலவர் ஆகிய இருவர் எழுதிய பாடல்கள் அப்பிரசுரத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன. `வெள்ளையர் ஆட்சியில் ஒரு குற்றமும் இல்லை. எள்ளளவும் அவர்களால் தொல்லையில்லை’ என்பதுபோல தொடங்கிய பாடல் வரிகளை வாசித்துத் துணுக்குற்றேன். சுதந்திரப்போராட்டம் உச்சம்பெற்றிருந்த சமயத்தில் வெள்ளையருக்கு ஆதரவாகவும் ஒருகூட்டம் பாடியிருக்கிறதே எனத் தோன்றிற்று. எல்லாக் காலத்திலும் விடுதலையை முன்னெடுப்பவர்கள் ஒருசிலரே என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஒட்டுமொத்தச் சமூகமும் ஆதிக்கத்திற்கோ அதிகாரத்திற்கோ எதிராகக் கொடிப்பிடிக்கவேண்டுமென எண்ணுவதிலும் எதார்த்தமில்லை.

ஒருசிலர் எழுப்பும் கோஷங்கள், காலத்தின் தேவையைப் பிரதிபலிக்கும்பட்சத்தில் கவனம்பெறுமென்பதே நியதி. தவிர, அப்பாடல்களின் ஆய்விலிருந்து மற்றொரு தகவலும் தெரியவருகிறது. அதாவது, அன்றைக்கிருந்த வெள்ளையர் ஆட்சியை எதிர்த்து எழுத முடியாமையால் ஆதரிப்பதுபோல காட்டியுள்ளனர் என்கின்றனர். வெளிநாட்டுக்கு ஆட்களை அனுப்பும் கங்காணிகள், ஆட்சிக்கு எதிராக எழுதுபவர்களைக் காட்டிக்கொடுப்பவர்களாக இருந்தமையாலும் இப்படியான வரிகள் இடம்பெற்றிருக்கலாம் என்னும் கருத்தும் உண்டு.

கங்காணிக்கு எதிராக எழுதிவிட்டு, வெள்ளையர்களுக்கு ஒத்தூதுபவர்களை மக்கள் எப்படிப் பார்த்திருப்பார்கள் என்பது தனி விவாதம். முகப்பில் இராமஜெயமும், முதல் பக்கத்தில் சிவமயமும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. நூலின் பிற்பகுதியில் சிட்டுக்குருவி லேகியத்திற்கான விளம்பரம் வந்துள்ளது. `இதில் குணமில்லாவிடில் வாங்கியப் பணத்தை வாபீஸ் செய்யப்படும்’ என்ற வரிகளை வாசித்துச் சிரிக்கலாம். வாபஸ் என்று வரவில்லை. `வாபீஸ்’ என்றுதான் அச்சிடப்பட்டுள்ளது.

இராமஜெயமும் சிவமயமும் கொடுக்காத  சக்தியை சிட்டுக்குருவி லேகியம் தருமென எண்ணியிருக்கிறார்களே அதுதான் அபாரம். துரிதஸ்கலிதம், சொப்பனஸ்கலிதம் என்றெல்லாம் ஆசையைத் தூண்டி, மக்களிடம் காசுபார்க்கும் கூட்டத்தின் வெளியீடோ என்று நினைத்து பிரசுரத்தை வாசிக்காமல் விட்டால் ஏமாந்துவிடுவோம். ஏனெனில், பாடல்வரிகளில்  கனமான செய்திகள் பகிரப்பட்டுள்ளன. வெள்ளையரின் ஆட்சிச் சிறப்புகள் சொல்லப்படும் அதேபாடல்கள், வெளிநாட்டுக்குக் கூலித் தொழில் செய்யக் கிளம்பியவர்களைத் தடுத்திருக்கின்றன.

சாதியும் மதமும் சகல செளக்கியத்தையும் தரக்கூடிய இம்மண்ணை விட்டுவிட்டு எங்கேயும் போய்விடாதீர்கள் என்றும் கெஞ்சுகின்றன. இப்போதிருக்கும் நன்மைகளைவிட இன்னும்பல நன்மைகளைச் செய்ய ஆங்கில ஆட்சியர் காத்திருப்பதை `மன்னாதி மன்னர் புகழ் மகிமையுள்ள ஆங்கிலேயர் / அன்பான இந்தியா ஜனத்தை தங்கரெத்தினமே / அநியாயம் செய்யமாட்டார் பொன்னுரத்தினமே’ எனப் பாடல் சொல்கிறது. டி.என். ஜன்னப்பா புலவர் எழுதிய அப்பாடல், ஓசையிலும் ஒழுங்கிலும் சட்டென்று நெஞ்சைக் கவ்வுகிறது.

கருத்தை எளிதாகக் கடத்திச்செல்ல தங்கரெத்தினத்தையும் பொன்னுரெத்தினத்தையும் கையாண்டிருக்கிறார். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் சமூக அக்கறையுடன் எழுதப்பட்ட பாடல்வரிகளாகத் தோன்றும். ஆனால், அப்பாடல்வரிகளின் நோக்கம் அதுமட்டுமா என்பது கேள்விக்குறி. `ஆசநேச பாச விசுவாசமுள்ள நண்பரெல்லாம் / காசாசையாலேயல்லா தங்கரெத்தினமே / கங்காணி  / கையில் சிக்கி கலங்கிறது பொன்னுரெத்தினமே’ என்றும், `நல்லாயிருப்பானோ நாள் போகச் சாவானோ / எல்லோர்கள் சாபத்தினால் என்னகெதி ஆவானோ’ என்னும் வரிகள், கங்காணிகளாகச் செயல்பட்டவர்களைச் சபித்திருக்கின்றன.

வழக்குத் தமிழில் எழுதப்பட்டுள்ள பாடலே என்றாலும், வரிக்கு வரி தெறிக்கும் உண்மை உறுத்துகிறது. `வெளிநாட்டு வேலைக்குப் போவதாக எண்ணித் தேயிலைத் தோட்டங்களில் சிக்கிக்கொள்ளாதீர்கள்’ என்பதுதான் பாடலின் சாரம். என்றாலும், கங்காணிகள் குறித்த வசவுச் சொற்களில் கண்ணியமில்லை. ஆட்சிக்கு எதிராகக் குரல்கொடுக்க தைரியமில்லாத புலவரீர்கள், தனி மனிதனான கங்காணியை மட்டும் கடிந்துகொள்வதில் பிரச்சனையிருக்கிறது. தேயிலைத் தோட்டங்களில் சிக்கிக்கொண்டவர்கள், அடிப்படை மனித உரிமையைக்கூட பெறமுடியாமல் தவித்திருக்கிறார்கள் என்பது தெரியாததல்ல.

ஆனால், அதை எடுத்துச்சொல்லும்போது சாதிய வன்மமே வெளிப்பட்டுள்ளது. காசுக்காகவே கங்காணிகள் செயல்படுவதை `காப்பாற்றுவேனென்று சொல்லி காப்பித்தோட்டம் கொண்டுபோய் / சாப்பாட்டுக்குக் கஷ்டப்பட தங்கரெத்தினமே’ என்று எழுதிய ஒருவர், அடுத்தவரியிலேயே `கங்காணி / சண்டாளன் துரோகம் செய்கிறான் பொன்னுரெத்தினமே’ என்றிருக்கிறார். `சண்டாளன்’ என்னும் பிரயோகத்திலிருந்து அன்றைய கங்காணிகள், எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை புரிந்துகொள்ளலாம்.

எந்தச் சாதியிலிருந்தும் ஒருவர் மக்களுக்கு விரோதமாகவோ அவர்கள் வாழ்வை பகடையாக்கவோ கூடாதென்பதில் மாற்றுக்கருத்துக்கு இடமில்லை. அதேசமயம், அந்தத் துயரத்தை வெளிப்படுத்தும் சொற்களில் அவர்கள் அறிந்தோ அறியாமலோ சாதியம் பேணப்பட்டுள்ளதைக் கவனிக்க வேண்டும். அன்றைக்கிருந்த நிலவுடைமைச் சமூகத்தின் எச்சமே இம்மாதிரியான சொற்பிரயோகம் என்று எடுத்துக்கொண்டாலும், அவர்கள் மக்கள்மீது உண்மையான அக்கறை கொண்டவர்களா? எனும் கேள்வி எழாமலில்லை. ஒரு படைப்பை நம்முடைய நோக்கத்திற்கேற்ப புரிந்துகொள்வதும், ஏன் இதெல்லாம் அப்படைப்பில் வரவில்லையென்பதும் குறிப்பிட்ட படைப்பின்மீது கூடுதல் கவனத்தைக் குவிப்பது மட்டுமே. நான் விமர்சகனோ ஆய்வாளனோ அல்ல.

முதல் பாடலை எழுதியுள்ள வேணுகோபாலதாஸ், பாரதியின் `கரும்புத் தோட்டத்திலே’ மெட்டில் எழுதியிருக்கிறார். கொத்துக்கொத்தாக எளியமக்கள், பஞ்சம் பிழைக்கவும் வாழ்வைத் தேடியும் கிளம்பிய வரலாற்றைச் சொல்லவந்த அவர், இந்தியத் தேசத்தின் அருமை பெருமைகளையெல்லாம் பட்டியலிட்டிருக்கிறார். பூரான், குளவி, நட்டுவாக்கிளி, தேள், அட்டைபூச்சி ஆகியவற்றில் கடிபட்டு நோவதைவிட, இங்கேயே அடிமை வாழ்வையாவது வாழுங்கள் என்றுதான் அவரும் சொல்லவருவது.

தோட்டத் தொழிலுக்கு இங்கிருந்து கிளம்பியவர்கள், கூலிக்காக மட்டுமா புறப்பட்டார்கள் என்பதை அப்பாடல்கள் சொல்லவில்லை. சாதி இழிவிலிருந்தும் பொருளாதார கஷ்டத்திலிருந்தும் விடுபடவே அடித்தட்டு மக்கள் அம்முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். ஆனால், இவ்விரு புலவரீர்களும் வசதியாக ஒன்றை மறைத்து, இன்னொன்றை மட்டுமே காட்டுகிறார்கள்.  `இந்தியா ஒய்யாரம் சொன்னால் எங்கும் கெம்பீரம் பேஸ் பேஸ்’ என்றொரு பாடல். அது, ஆண்டிப்பண்டாரம் வர்ணமெட்டில் எழுதப்பட்டது.

வாசித்த மாத்திரத்தில் வரிகள் இதயத்திற்கு இடம்பெயர்கின்றன. ஏற்கெனவே இருந்தவை தொலைந்துபோக, புதியவை நுழைகின்றன என்பதுதான் பாடலின் மைய இழை. காலமாற்றத்தை வரவேற்பதுபோலவே வருத்தத்தையும் வெளிப்படுத்தும் நுட்பமான உத்தி.  மூடநம்பிக்கை அற்றுவிழுந்து நாகரீகம் நுழைவதை வேணுகோபாலதாஸ் கவனித்திருக்கிறார். மேலை உலகங்களின் சந்தையை நோக்கி இந்தியாவும் நகர்வதை வெவ்வேறு உவமைகளில் சொல்லியிருக்கிறார்.

`மூக்குக் கண்ணாடியாச்சு / முன்னோர்கள் பேஷன்போச்சு / வாக்கிங் ஸ்டிக் கையிலெடுத்து வகையுடனே நடக்கலாச்சு’ என்ற வரியை ரசித்துவாசித்தால் அடுத்த வரி `விபூதி நாமம் போச்சு / விகசிதமான பொட்டுகளாச்சு / சீமான்கள் நெற்றியிலே சிகப்பு கருப்பு சாந்துண்டாச்சு’ என்னும் வரிகள் வருகின்றன. எழுத்துப்பிழையாக கருபு என்றே பாடலில் வருகிறது. ஒருவேளை கருபு எனும் சொல், வேறு ஏதேனும் பொருளுடையதா எனத் தெரியவில்லை. விபூதி, நாமத்திற்கு எதிராக அப்போதே சிகப்பும் கருப்பும் வந்துவிட்டதை உணரலாம்.

இப்பிரசுரம் வெளிவந்த அதே ஆண்டில் `ரிவோல்ட்’ ஆங்கில இதழைப் பெரியார் ஆரம்பித்திருக்கிறார் என்பது துணைத் தகவல். ரிவோல்ட் இதழை வெளியிட்ட பெரியார் அதற்கான காரணத்தையும் அதேமேடையில் தெரிவித்திருக்கிறார். இதழை வெளியிடுவதற்கு முன்பு ஒருமுறை கல்கத்தாவிலிருந்து வந்த கோஸ்வாமியை  சென்னையில் சந்தித்திருக்கிறார். அப்போது அவரிடம் `சென்னை மாகாணத்தில் தெருவில் நடக்கக் கூடாதவர்களும், கோவிலுக்குள் போகக் கூடாதவர்களும், தொடக்கூடாதவர்களும், நிழல் மேல் படக்கூடாதவர்களும் இருக்கின்றார்களே, அவர்களைப் பற்றி தங்கள் அரசியல் திட்டத்தில் என்ன கவலை எடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றீர்கள்’ என்று கேட்டிருக்கிறார்.

அதற்குக் கோஸ்வாமிஆச்சர்யத்துடன் ’அப்படி ஒன்று இருப்பதாக எனக்கு இதுவரை தெரியவே தெரியாது. இது உண்மையா’ எனக் கேட்டிருக்கிறார். பல தேசங்களையும் தத்துவங்களையும் அறிந்த ஒருவருக்கே இங்கே நடந்துவரும் பிரச்சனைகள் கண்ணிலும் படவில்லையென்பதால் ஆங்கில ஏடு அவசியமாகிறது என்றிருக்கிறார். அதே காலகட்டத்தில் குஜிலிப் புத்தகங்கள் வேறொரு காரியத்தைச் செய்து வந்திருக்கின்றன. பெருவாரியான மக்களின் சிந்தனைப் போக்கை மாற்றியதில் அவற்றுக்கும் பங்குண்டு.

முகமும் பெயரும் அறியாதவர்கள் எழுதினார்கள் என்பதால் அப்பாடல்களை ஒதுக்கிவிடுவது உசிதமில்லை. பிரச்சனைகளின் தீவிரத்தை மடைமாற்ற ஒவ்வொருவரும் சமூக அக்கறையாளராகக் காட்டிக்கொள்ளும் நிகழ்வுகள், இன்றும் தொடர்கின்றன. சனாதன எதிர்ப்பைப் பேசினால் உடனே, கருஞ்சட்டைகளின் போதாமையான மேற்கோள்களை எடுத்துவீசுவதும், அடித்தட்டு மக்களின் முன்னேற்றத்துக்கு இடதுசாரிகள் எதுவுமே செய்யவில்லை என்பதும் அப்படியான  அணுகுமுறைகளின் நீட்சியே.

விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட நபர்களோ தத்துவங்களோ இல்லையென்பதிலும் பார்க்க, விமர்சிப்பவரின் யோக்கியதாம்சம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஒரு பிரச்சனையோ சிக்கலோ எழும்போது அப்போதைய மனநிலையும் சமூகநிலையும் என்னவென்று ஒப்பிட்டு முடிவுக்கு வருவதே அறம். ஒருபக்கத்தைப் பார்க்கவும் படிக்காமல் துணியாமல், மறுபக்கத்திற்கு வக்காலத்து வாங்குபவர்கள் வரலாற்றில் இதுவரை கிழிந்த பக்கங்களாகவே ஆகியிருக்கின்றனர்.

குஜிலிப் புத்தகங்கள் இப்படி உடனுக்குடன் தயாரிக்கப்பட்டவை. ஒருபக்கத்தை மட்டும் ஓங்கி ஓங்கி ஒலித்தவை. வட்டார அளவிலான கவனிப்பையும் விற்பனையையும் கருத்திற்கொண்டவை. மாறாக, அதற்கொரு விரிந்த பார்வை இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. உணர்ச்சிவசப்பட்ட மக்களை மேலும் உணர்ச்சியின் வசத்திலேயே வைத்திருக்க மட்டுமே அவை உதவியிருக்கின்றன.  பிரச்சனைகளின் ஒருபக்கத்தைக் கவனப்படுத்தியவை என்னும்விதத்தில் அவற்றை ஏற்கலாமே தவிர, அதற்குமேல் அப்புத்தகங்கள் செய்தது ஒன்றுமில்லை.

தேயிலைத் தோட்டப்பாடலைக் கேட்டு எத்தனைபேர் தங்கள் பயணத்தை மறுபரிசீலனை செய்திருப்பர் என்பதும் யோசனைக்குரியது. குஜிலிப் புத்தகங்களின் இடத்தைத் திரைப்பாடல்கள் எடுத்துக்கொண்டதால் அவற்றின் தேவைகள் முடிந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. அதே தேயிலைத் தோட்டப் பாட்டில், ஓரிடத்தில் `கள்ளுப்பட்டை பிராந்திகளும் கலந்துகுடிக்கலாச்சுதே / கட்ஸீஸ் கிட்னி என்றுமே கரிவகைத் தின்னலாச்சு / கருத்துடனதை ஒழித்திடுவீர் / காந்தி சொல் வாக்கியமமர்தமென்பீர்’  என்னும் வரிகளும் இடம்பெற்றுள்ளன.

மதுவிலக்கையும் தேசவிடுதலையையும் சொல்லியுள்ள அப்பாடல், காந்தியின் வாக்கை அமர்தமென்று உரைத்திருக்கிறது. என் கேள்வி, காந்தியை முன்னிறுத்திய ஒருவர் வெள்ளையர் ஆட்சியை ஆதரித்தும் எழுதுவாரா? என்பதுதான்.  ரொம்பவும் சுவாரஸ்யங்களை அளித்த  தேயிலைத் தோட்டப் பாட்டை வாசித்ததும் உடனே `எரியும் பனிக்காடு’ நூல்தான் என் நினைவுக்கு வந்தது. ஏனெனில், வேணுகோபாலதாஸூம் ஜன்னப்பா புலவரும் சொல்லாத பல தகவல்கள், எழுத்தாளர் இரா.முருகவேள் மொழிபெயர்ப்பில் வந்துள்ள எரியும் பனிக்காட்டில் இருக்கின்றன.

தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளரின் அவலவாழ்வைச் சொல்லும் பி.எச்.டேனியலின் `ரெட் டீ’  நாவலையே `எரியும் பனிக்காடு’ எனும் பெயரில் முருகவேள் தந்திருக்கிறார். நாற்பதுகளில் வால்பாறை காரமலை எஸ்டேட்டிற்கு மருத்துவ அதிகாரியாக வந்த டேனியல், அப்போது அங்கே நிலவிய சமூகச் சூழலையும் வாழ்வியல் துயரங்களையும் கருணையின் கண்களால் பார்த்திருக்கிறார். தேயிலைத் தோட்டங்களுக்கு ஏன் அடித்தட்டு மக்கள் போனார்கள் என்பதுதொடங்கி, அங்கே அவர்கள் அனுபவித்த துன்பங்களின் பின்னணியில் எவையெவை இருந்தன என்பதுவரை தெளிவாக அந்நாவலில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

டேனியல், தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்குச் சங்கம் கண்டவர் என்னும் பெருமையும் உண்டு. சரீர மருத்துவராகவும் சமூக மருத்துவராகவும் ஒரேநேரத்தில் செயல்பட்டிருக்கிறார். ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தின் முகப்பிலும் அவர் காட்டியுள்ள அறிஞர்களின் மேற்கோள்கள், அசாத்தியமான புரிதலையும் நம்பிக்கைகளையும் வழங்குகின்றன. `ஏழைகளின் விம்மல் கவனிக்கப்படுவதே இல்லை. சர்வாதிகாரத்தின் ஒவ்வொரு மட்டத்திலுமுள்ள விலங்குகளாலும் அவர்கள் வதைக்கப்படுகிறார்கள்’ என்னும் ஆலிவர் கோல்ஸ்மித்தின் வரியைக் குறிப்பிட்டுத் தொடங்கினால், அதன்பிறகு அவ்வத்தியாயத்தில் வரும் சம்பவங்கள் அதைநோக்கியே நகர்கின்றன.

தேர்ந்த வாசிப்புடனும் தெளிந்த சிந்தனையுடனும் எழுதப்பட்ட மிகச்சிறந்த நாவல்களில் அதுவும் ஒன்று. 1969இல் வெளிவந்த அந்நூலுக்கு முன்னுரையாக அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் வி.வி.கிரி, சில வார்த்தைகளைப் பகிர்ந்திருக்கிறார்.  `நூலில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் வேண்டுமானால் கற்பனையானவையாக இருக்கலாம். ஆனால் ஆசிரியர் விவரித்துள்ள நிலைமைகள் தோட்டங்களில் உண்மையில் நிலவியவைதான். இந்தத் தோட்டங்கள் ஒருகாலத்தில் படுமோசமாக நிர்வகிக்கப்பட்டவை. அவற்றில் பணி புரிந்த தொழிலாளர்களுக்கு நல்ல வாழ்க்கையைக் கொடுக்க மிக மிகக் குறைவான முயற்சியே எடுக்கப்பட்டது’ என்றிருக்கிறார்.  

தொழிலாளர்களின் மேன்மைக்குப் பாடுபட்ட டேனியல், நாவலின் ஊடாக அக்காலத்தில் நிலவிய சாதிய ஒடுக்குமுறைகளையும் தொட்டுக்காட்டியவிதமே என்னைக் கூடுதலாகக் கவனிக்கவைத்தது. வெறும் பொருளாதாரத் தேவைகள் முன்னிட்டு காடுகளுக்கும் மலைகளுக்கும் மக்கள் இடம்பெயரவில்லை என்பதை அந்நூலில் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லியிருக்கிறார்.  கங்காணிகளின் சூழ்ச்சியும் அச்சூழ்ச்சிக்குப் பின்னுள்ள அரசியலும்கூட அலசப்பட்டிருக்கிறது.

நாவலின் முதன்மைப் பாத்திரமான கருப்பனை ஒரு கங்காணி நைச்சியமாகப் பேசித் தோட்ட வேலைக்குப் பணியவைப்பான். அந்த இடத்தில் வரும் உரையாடல், `இங்கபாரு, நாய்க்கமாரும், தேவமாரும் நாயைவிடக் கேவலமா நம்மை நடத்துறானுவ. அதனால சாமிக்குக் கோபம் வந்து மழையே இல்லாமப் போச்சு. ஆனா தொரைக நம்ம மாதிரி மாட்டுக்கறி திங்கறாங்க, நம்ம சாதிக்காரவுகதான அவங்களுக்கு சோறு சமைக்காக. நம்மகூட சமமாப் பழகறாங்க. அவுங்க அப்படி இருக்கிறதால சாமியும் அவுகமேல பாசமா இருக்கு. வருசம் பூரா எஸ்டேட்டில மழை பெய்யுது. நெலம் செழிப்பா இருக்கு. எல்லா நாளும் வேலை கெடக்கு’ என்று வரும்.

சாதி இழிவிலிருந்தும் தப்பிக்க வழிசொல்லும் கங்காணிதான் ஜன்னப்பா புலவருக்குச் சண்டாளனாகத் தெரிகிறான்.  கங்காணிகளும் மோசடிப் பேர்வழிகளே என்பது வேறு விஷயம். கருப்பன், வள்ளி ஆகிய இருவரின் வாழ்க்கைச் சித்திரமே நாவல்.  எனினும், அதில்வரும் உரையாடல்கள் சமூகத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றன. உடை அரசியல், உணவரசியல் என்றெல்லாம் இன்றைக்குப் பேசுகிறோமே அதெல்லாம் அன்றே பேசப்பட்டுள்ளன.

நாவலில் `என்னிக்காவது ஆடு, மாடு செத்துப்போனாத்தான உனக்கு இங்கே கறி கெடைக்கும். ஆனா எஸ்டேட்டில ஒவ்வொரு வாரமும் நமக்காகவே நல்லா கொழுத்த மாடுகளையும், பசுக்களையும் வெட்டுதாங்க. எங்கெயோ கண்காணாத எடத்துக்குப் போறம்னு நெனச்சுக்காதலே. அங்கிருக்கிற கூலியாளுகள்ல பாதிபேரு திருநெல்வேலி, மதுர, ராமநாதபுர ஜில்லாக்காரங்கதான். ஒன்னு ரெண்டு பேரைத் தவிர, எல்லாரும் நம்ம சாதிக் காரங்கதான்’ என்ற வரிகளை வாசித்தவுடன் கண்ணீர் பெருகிற்று.  

வெள்ளைத்துரைமார்கள் கல்வியையும் மருத்துவத்தையும் கிறிஸ்தவத்தின் பெயரால் கொண்டுவந்ததாகவும், அதனால் அடித்தட்டு மக்கள் மேலேறியதாகவும் சிலர் எழுதுகிறார்கள். அதிலும் ஒருபாதி உண்மை உண்டு. எனினும், முதலாளிகள் எப்போதுமே முதலாளிகள்தாம். அவர்கள் கிறிஸ்தவ முதலாளிகள் என்பதால் ஏசுவினிடத்தில் விசுவாசம் உடையவர்கள் என நம்பவேண்டியதில்லை. கிறிஸ்மஸூக்கு இரண்டு நாள் விடுமுறை அளித்துவிட்டு, ஏனைய நாள்களில் அவர்களும் சித்திரவதைச் செய்பவர்களே என்றுதான் டேனியல் குறிப்பிடுகிறார்.

இதற்குமேலும் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளான மக்களின் வேதனைகளை விவரித்து எழுதும் மனநிலை எனக்கில்லை. அந்நாவலை வாசிக்கும்போது அடைந்த துக்கத்தை கெட்ட கனவாக மறக்கவே விரும்புகிறேன். வெறும் மருத்துவராக அல்லாமல், புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வையே வரலாறாக எழுதியவர் என்னும்முறையில் அவரை வணங்கத் தோன்றுகிறது. அவர் எழுதியதும் முழுமையான வரலாறு அல்ல. ஆனால், நாம் நம்முடைய வரலாற்றை எந்தத் திசையிலிருந்து பார்க்கவும் படிக்கவும் வேண்டுமெனத் தெரிந்துகொள்ள உதவியிருக்கிறார்.

நம்பிக்கையின் கீற்றுபோல் அந்நாவலில் வரும் ஒரே ஒரு கதாபாத்திரமான ஆபிரகாமும் இறுதி இலக்கான விடியலைத் தருவதில்லை. தனிநபர்களின் முயற்சிகள், பெரும்பாலும் தோற்றுவிடுவதுதானே நிஜம்.? நம்பிக்கையழிந்த மக்களின் கனவுகளும் கடந்த காலங்களும் எரியும் பனிக்காட்டின் சாம்பல் சுவடுகளில் நசிந்துள்ளன. ஓராயிரம் ஆபிரகாம்களின் வருகையைத்தான் நாவல் வலியுறுத்துகிறது. வெள்ளைத்துரைமார்களும் கங்காணிகளும் எடுத்தெறியும் வசவுச் சொற்களில் கூனிக்குறுகும் வள்ளியும் கருப்பனும் விழுந்துவிட்ட படுகுழியிலிருந்து கடைசிவரை மீள்வதில்லை.

வெறுமையும் சோகமும் கவ்விய வாழ்வையே அவர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள். உழைப்பு, பாலியல், பொருளாதாரம், சூழலியல் என நான்குவகைச் சுரண்டலையும் டேனியல் அந்நாவலில் காட்டியிருக்கிறார். புனைவென்றாலும் நாவலில் வரக்கூடிய காட்சிகளும் சம்பவங்களும் இட்டுக்கட்டியவை அல்ல. இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் இம்மாதிரியான எஸ்டேட்டுகளில் மருத்துவ அதிகாரியாக பணிபுரிந்த டேனியல், கள ஆய்வின் வழியாகவும் மக்களின் நேரடி வாக்குமூலத்தின் மூலமுமே நாவலை எழுதியிருக்கிறார். 

வாழ வழியற்றுத் தோட்டத்தில் சிக்கிக்கொண்ட கருப்பனும் வள்ளியும் நாவல் நெடுகிலும் கதறிய கதறல் இப்போதும் என் காதுகளில் கேட்கிறது. ஆயிரத்தி எண்ணூறுகளில் வந்த பஞ்சத்தை முன்னிட்டு இலங்கை உள்ளிட்ட பல நாடுகளுக்குத் தமிழர்கள், தோட்டத் தொழிலாளியாகப் போயிருக்கின்றனர். போகும்வழியிலேயே மரித்தவர்களும், போன சுவடே தெரியாமல் அழிந்தவர்களும் எத்தனையோ லட்சமிருக்கலாம்.

பேதுருவின் பெருமையைக் குறித்தெல்லாம் லக்சர் கொடுப்பவர்கள், எந்த மதமாவது ஏழை எளிய அடித்தட்டு மக்களை முழு விடுதலையை நோக்கிய நகர்த்தியிருக்கிறதா எனச் சொல்வதில்லை. இன்னொருபுறம், வேப்பிலையடிக்கும் கருத்தியல் பூசாரிகள் சதா தத்துவ இயலுக்கு தாம்பூலம் தூக்குகிறார்கள். அவர்கள்  அரையணா முக்காலணா ஆராய்ச்சிக்கு அப்பால் நயாபைசாவுக்கும் பயன்படுவதில்லை என்பதுதான் வேடிக்கை.

எரியும் பனிகாடும் தேயிலைத் தோட்டப் பாடல்களும் இரண்டு விஷயங்களைத் தெரிவிக்கின்றன. ஒன்று, எளியவர்கள் வாழ தகுதியற்ற நிலமே இது. மற்றொன்று, சாதியும் அதன் வழியே வந்துசேர்ந்த ஏழ்மையும் பல தலைமுறைகளாக மூடி மறைக்கப்பட்டு வருகிறது.  இன்றும் அடித்தட்டு மக்கள், தேயிலைத் தோட்டங்களில் போதாத கூலியுடனும் புழுங்கிச்சாகும் பொழுதுடனும் அட்டைப்பூச்சிகளால் உறிஞ்சப்படுகிறார்கள்.

1996இல் நிகழ்ந்த மாஞ்சோலைத் தோட்டத் தொழிலாளர் போராட்டத்தை `நதியின் மரணம்’ ஆவணப்படத்தில் காணலாம். ஆர்.ஆர். சீனிவாசன் பதிவு செய்த அவ்வாவணப் படத்தைப் பார்த்த அன்று தேனீரில் அடித்த இரத்த வாடை இன்னமுமே என் மூச்சிலிருந்து விலகவில்லை. அதேபோல தவமுதல்வன் இயக்கிய `பச்சை ரத்தம்’ படத்திலும் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வாழ்வியல் சோகங்கள் பதியப்பட்டுள்ளது. தவமுதல்வனின் முன்னெடுப்புகள் இன்னமும் தொடர்கின்றன. சொல்லப்போனால், கணக்கிற்குள்ளேயே வராத லட்சோப லட்ச மனிதர்களின் குருதியையும் வேர்வையையுமே தேனீராக தினமும் பருகிக்கொண்டிருக்கிறோம். 

எரியும் பனிக்காடு நாவலை மையமாக வைத்தே `பரதேசி’ திரைப்படம் வந்தது. எனினும், நாவலின் சாராம்சம் தத்ரூபப் படவில்லை. உணர்வுகளைப் காட்சிப்படுத்துவதில் காட்டிய அக்கறை, அம்மக்களின் அரசியல் மற்றும் சாதியப் பின்புலம் சார்ந்த பதிவுகளில் வெளிப்படவில்லை எனும் விமர்சனம் உண்டு. சாதி, பொருளாதாரம் என்னும் இரண்டு நெருக்கடிகளையும் சந்திக்கும் அடித்தட்டு மக்கள், அவ்விரண்டிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவதே முழுமையான நிம்மதியைத் தரும்.

வர்க்கவிடுதலையும், வர்ணவிடுதலையும் சேர்ந்தே நிகழ்வதற்கான சாத்தியங்களை யோசிக்காமல், ஆளாளுக்கு கருத்தையும் ஆய்வையும் மேற்கொண்டிருப்பதில் பயனில்லை. எரியும் பனிகாட்டின் இறுதி அத்தியாயத்தில் டேனியல் `ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் கண்களில் நான் கண்ணீரைக் கண்டேன். அவர்களைத் தேற்றுவார் யாருமில்லை, வல்லமை ஒடுக்குபவரின் பக்கமிருந்தது’ என்ற பைபிளின் வாசகத்தைக் குறித்திருப்பார்.

இப்போதும் வரலாற்றை எழுத முனைபவர்கள், ஒடுக்குபவர்களின் ஓரக்கண் அசைவிற்கே காத்திருக்கிறார்கள் என்பதுதான் துரதிஷ்டம்.  இந்நாளைய வரலாற்று வாசிப்பாளர்கள், குஜிலி எழுத்தாளர்களைவிட சிக்கலானவர்கள். ஏனெனில், அவர்கள் தேனீரில் திருநீற்று வாடையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். எனக்கு, குஜிலி என்றதும் சிரிப்போ தேனீர் என்றதும் உற்சாகமோ இப்போதெல்லாம் வருவதே இல்லை.

தங்கத்திலே ஒரு குறை

ம்மிடமிருந்த இளமை முழுவதையும் தந்தைக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தந்தையின் மூப்பையும் சாபத்தையும் பெற்றுக்கொண்ட புரு என்னும் கதாபாத்திரத்தை மகாபாரதம் காட்டுகிறது. அந்தப் புருவின் வழிதோன்றல்களே பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் என்பது நம்பிக்கை. நம்பிக்கை, அதுதானே எல்லாம். யயாதியின் இளைய மகனான புரு, தம் தந்தையின் மோகத் துயரத்தைச் சகிக்க முடியாமலும், காமத்தின் குரூரத்திலிருந்து தப்பிக்கவும் அப்படி ஒரு முடிவை எடுத்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. காமத்தினால் இகவாழ்வு இன்பமளித்தாலும், பர வாழ்வு சௌக்கியப்படாது என்பதே அக்கதை நமக்கு விளங்கத் தருவது.

எழுத்தாளர். எம்.வி.வெங்கட்ராம் எழுதிய ‘அகலிகை முதலிய அழகிகள்’ என்னும் நூல், புராணப் பெண் பாத்திரங்களை ஆதாரமாக வைத்து எழுதப்பட்ட கதைகளின் தொகுப்பு. கூட்டியும் நீட்டியும் எழுதுவதே புராணங்கள். எம்.வி.வெங்கட்ராமோ அக்கதைகளின் சாராம்சம் குறையாமல், அவற்றை மேலும் நீட்டியும் கூட்டியுமிருக்கிறார். அறிவுக்கு வேலைகொடுக்காமல் இருக்கவேண்டுமானால், சொல்லப்படும் கதைகளில் சுவாரஸ்யம் முக்கியமென்று அவர் நினைத்திருக்கலாம்.தஞ்சை மண் பெருமிதம் கொள்ளத்தக்க எழுத்தாளர்களில் ஒருவர், எம்.வி.வெங்கட்ராம். அவர் வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவத்தை முன்வைத்தே ஜெயமோகன் தம்முடைய நூல் ஒன்றுக்கு ‘அறம்’ என்று பெயரிட்டிருக்கிறார். ‘காதுகள்’ நாவலுக்கு வெங்கட்ராம், சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்றது தெரியாததல்ல. ‘அகலிகை முதலிய அழகிகள்’ தொகுப்பு, அறம்சார்ந்த மதிப்பீடுகளில் அவருக்கு இருந்த நம்பிக்கைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அக்கதைகளில் ஒன்று, தேவயானியைப் பற்றியது. கதைப்படி, அசுர மன்னரின் குருவான சுக்கிராச்சாரியாரின் மகளே தேவயானி. அவளுடைய நெருங்கிய தோழி சர்மிஷ்டை. இருவரும் இளவயதில் ஒன்றாக வளர்ந்து, ஒன்றாகவே பருவமும் உருவமும் எய்துகிறார்கள். ஒருவருக்கு ஒருவர் இணக்கத்துடன் இருந்தனர் எனச் சொல்லமுடியாது. ஒருவரைவிட, ஒருவர் உயர்வு என்றே எண்ணிக் கொள்வர். ஏனெனில், அசுர மன்னனின் மகள் சர்மிஷ்டை. ஆகவே தாம் அரசனின் மகள் என்கிற பெருமையுடன் அவளிருக்கிறாள். தேவயானிக்கோ, அந்த அரசனுக்கே தம் தந்தைதானே குரு என்கிற பெருமை.

இருவருக்கு இடையிலேயும் இருந்த வந்த இந்த மெல்லிய அகங்காரம் ஒருகட்டத்தில் வெளிப்பட்டுவிட, ஒருவருக்கு ஒருவர் வாழ்நாள் எதிரியாகிவிடுகிறார்கள். ஒருமுறை தேவயானியும் சர்மிஷ்டையும் தோழிகள் புடைசூழ குளத்திற்குக் குளிக்கப்போகிறார்கள். குளித்துக் கரையேறியபோது, காற்று செய்த குழப்பத்தினால் தேவயானியின் ஆடையை சர்மிஷ்டை அணிந்துகொள்கிறாள். தேவயானி எவ்வளவோ கெஞ்சியும் ஆடையைத் தரமறுக்கும் சர்மிஷ்டை, மோசமான வார்த்தைகளால் திட்டி அவமானப்படுத்துகிறாள்.

அவமானப்படுத்தியதுடன் நில்லாமல் அருகிலே இருக்கும் கிணற்றிலும் தேவயானியைத் தள்ளிவிட்டுச் சர்மிஷ்டை கிளம்பிவிடுகிறாள். சர்மிஷ்டை தள்ளிவிடவில்லை, தாமே கோபித்துக்கொண்டுபோய் விழுந்துவிட்டதாகச் சொல்லும் புராணமும் ஒன்றுண்டு. அந்த நேரம் பார்த்து எதேச்சையாக அவ்வழியே யயாதி வருகிறான். அவன் அத்தினாபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்ட குருநாட்டை ஆண்டுவரும் மன்னன். அந்த நேரத்தில் அவன் எதற்கு அங்கே வருகிறானென்று தெரியவில்லை. ஆனாலும், வருகிறான். அவன் மன்னன் என்பதால் வேட்டையாடவோ வேவுபார்க்கவோ வந்திருக்கலாம். வந்தவனுக்கு தம்ஆளுகைக்கு உட்பட்ட இடத்தில் அப்படி ஒரு பாழுங்கிணறு இருப்பதே அப்போதுதான் தெரிகிறது.

அதுமட்டுமல்ல, அக்கிணற்றிலிருந்து ஓர் அபயக்குரல் வருவதும் அவன் காதுகளில் விழுகிறது. அபயக்குரலுக்குச் செவிமடுத்த அவன், உடன் இருகைகளையும் கயிறுபோல் நீட்டி கிணற்றிலே தவித்துக்கொண்டிருந்த தேவயானியைக் காப்பாற்றிக் கரையேற்றுகிறான். பொதுவாக அரசர்களுக்கு கொடையினால் கைகள் நீள்வது ஒருபுறமிருந்தாலும், இம்மாதிரியான நெருக்கடிகளில் நிஜமாகவே கைகள் நீண்டுவிடுகின்றன. கிணற்றிலிருந்து கரையேறிய தேவயானி, அதன்பிறகு யயாதியின் இதயக் கடலுக்குள் விழுந்துவிடுகிறாள். கரையேற்றியவன் பேசாமல் போனாலும், தேவயானிக்கு அவனை வெகுவாகப் பிடித்துவிடுகிறது.

ஆபத்தில் உதவும் ஆண்மகனை எந்தப் பெண்ணுக்குத்தான் பிடிக்காது? கைப்பிடியிலும் கணநேரக் கவர்தலிலும் அவனே எல்லாமென்கிற எண்ணத்திற்குப் போய்விடுகிறாள். அத்துடன், அதுவரை ஓர் ஆணின் ஸ்பரிசத்தையே அறிந்திராத அவள், அந்தக் கணமே அவனை மனதால் கணவனாகவும் வரித்துக்கொள்கிறாள். இரண்டாவது மூன்றாவது ஸ்பரிசத்தை வேறு எவரிடமும் அவள் பெறுவதற்குள் அவனுக்கே அவளைப் பாத்தியப்பட்டவளாக்காவிட்டால், புராணமும் கற்பும் கெட்டுவிடும் என்பதால் அக்கதையை முடித்துவைக்க சம்பவ இடத்திற்கே சுக்கிராச்சாரியார் வருவதாக புராணம் நீள்கிறது.
யயாதி தொட்டிழுத்ததில் துணுக்குற்ற தேவயானி, கரையேறிய உடனே வீட்டுக்கு போயிருக்கவேண்டும்.

ஆனால், அவள் போகவில்லை. பாழுங் கிணற்றுக்குப் பக்கத்திலுள்ள மரத்தடியிலேயே அமர்ந்துவிடுகிறாள். அப்போது, குளத்திற்குக் குளிக்கப்போன மகளை வெகுநேரமாகியும் காணவில்லையே என்று தேடிக்கொண்டு சுக்கிராச்சாரியார் வருகிறார். வந்தவர் மகளுக்கு நேர்ந்த முழுச் சம்பவத்தையும் கேட்டுவிட்டு, சர்மிஷ்டைக்குப் பாடம் கற்பிக்க நினைக்கிறார். தவ வலிமை பெற்ற அவர், இருந்த இடத்திலிருந்தே மகளைக் கண்டுபிடித்திருக்கலாம். ஆனாலும், அவர் நிகழ்விடத்திற்கு வருவதுதான் கதையை அழகாக்குகிறது.

வாஞ்சைமிக்க தம் மகளை வஞ்சித்த சர்மிஷ்டையைப் பழிவாங்குவது அவரது முதல் குறிக்கோள் என்றாலும், அதை முதலில் செயல்படுத்தாமல் காதல்வயப்பட்ட தேவயானிக்கு யயாதியை மணம்முடிக்க முடிவெடுக்கிறார். அசுர குருவின் சொல்லுக்கு ஏனைய அரசர்களும் அடிபணிவார்கள் என்பதால், யயாதி தரப்பில் மறுப்போ சிக்கலோ எழவில்லை. அரசனே ஆனாலும், சுக்கிராச்சாரியாரின் தவ வலிமைக்கு முன்னால் ஒன்றுமில்லாத சர்மிஷ்டையின் தந்தை விருசபர்வன், தான் தப்பித்தால் போதுமென்று சுக்கிராச்சாரியாரின் சகல நிபந்தனைக்கும் உடன்படுகிறார். சுக்கிராச்சாரியாரின் திட்டம், யயாதியை தேவயானிக்கு மணம்முடித்து வைப்பதுடன், அதே அரண்மனையில் சர்மிஷ்டையை அடிமைப் பணிப்பெண்ணாக்க வேண்டுமென்பதுதான்.

நினைத்ததைத் திட்டப்படி முடித்துவிடும் சுக்கிராச்சாரியார், அதன் பிறகு எப்போதெல்லாம் மகளுக்கு ஆபத்து நேருகிறதோ அப்போதெல்லாம் அந்த இடத்தில் தோன்றுபவராகிறார். தைரியமில்லாத அப்பாவினாலும் பின்னால் வரப்போவதை முன்னாலேயே தெரிந்திராத அப்பாவித்தனத்தினாலும் சர்மிஷ்டை அரண்மனையில் பணிபெண்ணாகிறாள். அவ்வாறான காலகட்டத்தில், தேவயானி உலவும் அந்தப்புரத்தில் அவளுக்குத் துணையாகவோ அல்லது அவளுக்குத் துணையாயிருக்கும் ஏனைய தாதிகளுக்குத் துணையாகவோ இருந்து பணிவிடைகளைச் செய்துவருகிறாள்.

ஒருமுறை ராஜகுமாரியின் கால்களைப் பிடித்துவிடும் வேலை அவளுக்குத் தரப்படுகிறது. அவள் மட்டுமல்லள், அவள்போல ஏராளமான பெண்கள் அப்படியான பணிவிடைகளில் ஈடுபடுவது ராஜசேவைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுவது. எனவே, அதை எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் சர்மிஷ்டை செய்கிறாள். இளவயதில் நெருங்கிய தோழியாக இருந்தவளே, இன்று எஜமானியான காலக்கொடுமையை நினைத்துக்கொண்டே தேவயானியின் கையையும் காலையும் நீவிவிடுகிறாள். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அங்கே வரும் யயாதி சர்மிஷ்டையைப் பார்க்கிறான்.

மனைவியின் கால் கைகளை நீவிவிடுபவள் மனைவியைவிட, அழகாயிருக்கிறாளே எனத் தோன்றியதோ என்னவோ சட்டென்று சர்மிஷ்டையை அவனுக்குப் பிடித்துவிடுகிறது. ஆயிரம் தாதிப்பெண்கள் இருந்தாலும், ஆயிரத்தில் ஒருத்தியாக சர்மிஷ்டையைத் தனியே அழைத்துப்போகிறான். அரசனுக்குப் கால்பிடித்த பணிப்பெண்மேல் காதல்வருவது தவறில்லை. அவ்விதம் ஏற்படும் காதலை தொடரவும் அனுபவிக்கவும் தடைகளில்லை. காதலோ காமமோ ஏதோ ஒன்றை எப்போதும் செய்தபடி இருப்பதுதானே அரசர்களின் இயல்பு. அந்த இயல்பின் அடிப்படையில் சர்மிஷ்டையைத் தன் ஆசை நாயகியாக யயாதி வைத்துக்கொள்கிறான்.

தேவயானிக்கோ இந்த சங்கதியே தெரியவில்லை. ரகசிய உறவை ராணுவரகசியமாக யயாதியும் சர்மிஷ்டையும் தந்திரமாக மறைத்துவிடுகிறார்கள். ஆரம்பத்தில்கூட தேவயானிக்குத்தான் யயாதிமீது காதலே தவிர, யயாதி தேவயானியை விரும்பவில்லை. அரச குடும்பத்து வழக்கப்படியும் சுக்கிராச்சாரியாரின் வாக்குப்படியுமே திருமணம் நடந்தது. அதனால், யயாதியை ஏகபத்தினி விரதனென்றே தேவயானி நினைத்திருந்தாள். யயாதியும் சர்மிஷ்டையும் அந்த உறவை மூன்று குழந்தைகள் பெறும்வரை யாருக்கும் தெரியாமல் வைத்திருக்கிறார்கள். என்ன இருந்தாலும், கத்திரி முத்தி கடைத்தெருவுக்கு வரத்தானே வேண்டும். அப்படி ஒருநாள் தேவயானிக்குத் தெரியவருகிறது.
அந்தப்புர மைதானத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுவர்களில் இரு பையன்கள் யயாதியின் ஜாடையை ஒத்திருக்கின்றனர். யார் அந்தப் பொடியன்கள் என்று தாதிகளிடம் கேட்க, அவர்களோ மன்னரின் வாரிசுகள் என்கின்றனர்.

தேவயானிக்குப் பக்கென்றாகிறது. வழக்கம்போல சக்களத்தி யாரென்று துப்புத்துலக்க ஆரம்பிக்கிறாள். விசாரித்ததில் சர்மிஷ்டை என்று தெரியவர பூதமாக மாறிவிடுகிறாள். தாதியென்று பாவப்பட்ட குற்றத்திற்கு தமக்கே துரோகியாகிவிட்டதாகத் தாம்தூம் என்று குதிக்கிறாள். தேவயானிக்கு இப்படி ஓர் ஆபத்து வரும்போதெல்லாம் வந்துவிடும் சுக்கிராச்சாரியார் அப்போதும் வந்துவிடுகிறார். யயாதி திருட்டுத்தனமாக சர்மிஷ்டையுடன் காதலிலும் காமத்திலும் ஈடுபடும்போது வராத அவர், ஒரு குழந்தைக்கு பதிலாக மூன்று குழந்தைகளை பெறும்போது வராத அவர் தேவயானி கூப்பிடும் முன்னே சர்ரென்று ஆகாயவிமானத்தில் அங்கே வந்து குதிக்கிறார்.

நடந்ததை தேவயானியிடம் கேட்டுத் தெளிந்த பிறகு, வழக்கம்போல மகளுக்குச் சாதகமான தீர்ப்பையே வழங்குகிறார். தீர்ப்பென்று சொல்லமுடியாது. ஏனெனில், மனிதர்கள் மனிதர்களுக்கு வழங்குவதே தீர்ப்பு. அவரோ அசுரகுரு. அதனால் நேரடியாக சாபத்தையே தண்டனையாக அறிவிக்கிறார். மேல்முறையீட்டுக்கெல்லாம் யயாதியோ சர்மிஷ்டையோ போக வழியே இல்லை. சுக்கிராச்சாரியார் அத்தகைய வல்லமையைப் பெற்ற யோக மற்றும் லோக குரு. அவர் கற்ற யோகமும் ஞானமும் பலவேளைகளில் மகளுக்கு மட்டுமே பயன்பட்டிருக்கிறது.

மகள் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு பேசாத சுக்கிராச்சாரியார் சாட்சிகளையோ ஆதாரங்களையோ பார்க்காமல் இறுதித் தீர்ப்பைச் சாபமாக எழுதிவிடுகிறார். சாபமென்றால் அது சாதாரண சாபமல்ல. மிகமிகக் கொடிய சாபம். அதாவது, தம் மகளுக்குத் தெரியாமல் யயாதி சர்மிஷ்டையுடன் இளமையைப் பகிர்ந்துகொண்டதால் அந்த இளமையையே இல்லாமல் பண்ணிவிடுகிறார். சட்டென்று மூப்பெய்தி சகல நரம்புகளையும் தளரச் செய்வதே அச்சாபத்தின் ஷரத்து.

அந்தச் சாபத்தால் தம்முடைய மகளுமே பாதிப்புக்குள்ளாவாள் என அவர் யோசிக்கவில்லை. சாபத்தை வழங்கிவிட்டுத் தெரியாத திக்கை நோக்கி மறைந்துவிடுகிறார். சாபத்தின் தண்டனைகளை ஏககாலத்தில் அனுபவிக்க வேண்டுமென்பது மற்றொரு ஷரத்து. ஒரு மனைவிக்கு இரு மனைவியைத் தேடிக்கொண்ட யயாதி, அந்தச் சாபத்தினால் வேறு ஒருத்தியையும் நெருங்கவோ கூடவோ முடியாது. ஊன்றுகோலில்லாமல் நடக்கவே முடியாதென்பதால் மேலதிக முயற்சியில் இறங்கவோ ஈடுபடவோ வழியில்லை. அதுமட்டுமல்ல, நரைத்த தலைமுடியுடன் சதைகள் சுருங்கிய யயாதி நொடிப்பொழுதில் கிழத்தோற்றத்திற்குப் போய்விடுகிறான்.

உடல் மட்டுமே கிழத்தன்மையைக் கொள்கிறது. மனமோ, அதே ஆசையுடனும் அதே மோகத்துடனுமே உழல்கிறது. அதுவும் சுக்கிராச்சாரியார் வழங்கிய சாபத்தின் ஷரத்துத்தான். வேட்டையில் ருசிகண்ட புலிக்கு, வெட்டவெளியில் வெறும்வாயை மெல்லும் நிலை. வயசானாலும் திமிரும் ஸ்டைலும் குறையாத அந்தக்காலத்து சூப்பர் ஸ்டாராக யயாதியை உருவகித்துக்கொள்ளவும். ஆயிரமிருந்தும் வசதியிருந்தும் அதையெல்லாம் அனுபவிக்கமுடியாத துக்கத்தையும் அமைதியின்மையையும் சாபமாக வழங்கிய சுக்கிராச்சாரியார், உப தீர்ப்பாக மற்றொன்றையும் வழங்கியிருக்கிறார். அதாவது, யயாதி இழந்துவிட்ட இளமையை மீட்க விரும்பினால் அதைத் தம் மகன்கள் மூலமே பெறமுடியும்.

மனைவிகளுக்கோ ஏனைய அரச அனுதாபிகளுக்கோ அப்படியான சகாயங்கள் வழங்கப்படவில்லை. தேவயானிக்குப் பிறந்த யது, துர்வசுவோ அல்லது சர்மிஷ்டைக்குப் பிறந்த திருஹ்யு, அனு, புருவோ தந்தையின் மூப்பைப் பெற்றுக்கொண்டு சாபத்தைப் போக்கலாமே தவிர, வேறு ஒருவருக்கும் உதவக்கூடிய வாய்ப்பில்லை. தந்தைக்காக மகன்கள் தம் இளமையை விட்டுகொடுத்தால் உண்டு. இல்லையென்றால் அப்படியே இருக்கவேண்டியதுதான். இரண்டு பெண்களுக்கிடையே ஏற்பட்ட கசப்பை, மருந்தாக உட்கொள்ளவேண்டிய நிலைக்கு யயாதி தள்ளப்படுகிறான்.

சிற்றின்பச் சறுக்கலில் விழுகிறவன், எழவே முடியாத இடறுக்கு ஆட்படுவான் என்பதைச் சொல்வதற்கே அப்புராணக்கதை சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. வயதும் வாலிபமும் இருந்தும்கூட அதையெல்லாம் துறக்கவேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலை ஒருவனுக்கு வாய்த்ததென்றால் அதன் பிறகு அவன் வாழ்ந்தென்ன, செத்தென்ன? அதைவிட, சாபத்தினால் கிழப்பருவம் எய்திய யயாதி, தாம் செய்த அல்லது தமக்கு நேர்ந்துவிட்ட அசிங்கத்தை மகன்களிடம் விளக்கி விடுதலை பெறவேண்டும். விசேஷம் என்னவெனில், சாபத்தை யயாதி பெறும்வரை சும்மா இருந்த தேவயானி, சபிக்கப்பட்ட யயாதிக்காக வருத்தப்படத் தொடங்கியதுதான்.

இளமை முறுக்கில் எல்லாச் சுகங்களையும் அனுபவித்து எப்படியெப்படியோ வாழ்ந்த தம் கணவன், இப்படியாகிவிட்டானே என உடைந்துநொறுங்குகிறாள். சர்மிஷ்டையிடமும் யயாதியிடம் அதற்கான மன்னிப்பையும் கேட்கிறாள். ஒரு நேரத்தில் இல்லையென்றாலும், இன்னொருநேரத்தில் ஒருவருக்கு ஒருவர் அனுசரித்துக்கொள்வதுபோல, அத்தனைக்கும் காரணமான தேவயானியே அதற்குப் பரிகாரமாகச் சிலவற்றையும் செய்யத் துணிகிறாள்.

கோபத்தில் அப்பாவைக் கூப்பிட்டு விட்டேனே தவிர, இத்தகைய கொலைக்கு நிகரான சாபத்தைக் அவர் கொடுப்பாரென நினைக்கவில்லையென்று பதறிக் கதறுகிறாள். பாவம் செய்தவள் நானே என்பதால், பரிகாரமாக என் மகன்களில் ஒருவனை சாபத்தை ஏற்கச் செய்கிறேன் எனவும் சொல்கிறாள். சர்மிஷ்டையோ எல்லாவற்றையும் தேமே என்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். ஏனெனில், ஏற்கெனவே அவள் தம் இரு மகன்களிடமும் இதுபற்றி பேசியிருக்கிறாள். ராஜாங்கத்தையே தந்தை தங்களுக்கு எழுதித்தருவதாகச் சொல்லியும்கூட, மூன்று மகன்களில், இருவர் சர்மிஷ்டையின் கோரிக்கையை ஏற்கவில்லை.

சொந்த மகன்களே கையை விரித்துவிட்ட பிறகு, சக்களத்தி மகன்களா சம்மதிக்கப் போகிறார்கள் என்றிருக்கிறாள். ஆனாலும், நடந்தால் நல்லதுதானே எனக் காத்திருக்கிறாள். தேவயானியும் எவ்வளவோ தம் மகன்களிடம் கெஞ்சியும் கூத்தாடியும் பார்க்கிறாள். அவர்களோ எதைவேண்டுமானாலும் தந்தைக்காக விட்டுத்தரலாம். இளமையைத் தந்துவிட்டு எங்கே போவது என்கிறார்கள். ராஜாங்கம் கிடைத்தாலும் அதை கொண்டாடவும் அனுபவிக்கவும் இளமை வேண்டுமே.
அதுமட்டுமல்ல, எது சுகமென்று நன்கு தெரிந்த தந்தையே தற்போதும் அது வேண்டுமென்று கேட்கின்றபொழுது, எது சுகமென்றே தெரியாத எங்களுக்கு அதைத் தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமிருக்காதா என நியாயத்தைக் கேட்கிறார்கள்.

ஐந்து மகன்களில் நால்வர் முடியாது என்று மறுத்துவிட, இறுதியில் புரு மட்டுமே பாக்கி. அவன், சகலத்தையும் அருகிருந்து பார்க்கிறான். தந்தைபடும் வேதனைகளை அவன் உணர்ந்துகொள்கிறாள். இச்சையினால் எந்த இழிவுக்கும் போக தயாராயிருக்கும் மனிதர்களை, தங்கள் சகோதரர்கள்மூலமும் தந்தை மூலமும் அறிந்துகொள்கிறான்.

மோகவயப்பட்டுவிட்ட ஒருவன் அதிலிருந்து மீளவே முடியாதெனவும் புரிந்துகொள்கிறான். ராஜவாழ்வை மேற்கொண்டு அதில் கிடைக்கும் இன்பங்களைத் துய்ப்பதைவிட, அதற்கு வாய்ப்பே தராத மூப்பையும் துறவறத்தையும் ஏற்கலாம் என முடிவெடுக்கிறான். தந்தைக்காக விட்டுக்கொடுக்கிறேன் என்பதைக் காட்டிலும், மொத்த இச்சையிலிருந்துமே விடுபட்டுப்போகச் சம்மதிக்கிறேன் என்கிறான்.
யயாதி அதன் பிறகு தம் மனைவியருடனும் கணக்கற்ற கன்னியருடனும் வழக்கம்போல இளமைத் துள்ளலுடன் வாழத் தொடங்குகிறான். ஒருகாலத்திற்குப் பிறகு யயாதிக்கு மகனின் நினைப்புவர, தமக்களித்த இளமையை அவனிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு தேவலோகத்திற்குப் போய்விடுகிறான். இழந்த இளமையை மீண்டும் பெற்ற புரு, அந்த நொடியே அத்தினாபுரத்திற்கு மன்னனாகி தம்முடைய வழிதோன்றல்களை உருவாக்குகிறான். இது வெறும் கதையல்ல. இந்தக் கதைக்குள் ஏராளமான விஷயங்கள் அடங்கியுள்ளன.

எது இளமை, எது முதுமை என்பது தொடங்கி எது அன்பு, எது அன்பில்லை என்பதுவரை இக்கதையை வைத்துக்கொண்டு யோசிக்கலாம். ‘தங்கத்திலே ஒரு குறையிருந்தாலும் / தரத்தினில் குறைவதுண்டோ’ என்றொரு பாடல், 1956இல் வெளிவந்த ‘பாகப் பிரிவினை’ திரைப்படத்தில் இடம்பெற்றிருக்கிறது. அப்பாடலின் அடுத்தவரி, ‘அங்கத்திலே ஒரு குறையிருந்தாலும் / அன்பு குறைவதுண்டோ’என்று வரும். அங்ககீனமுற்றாலும் அன்பை பலமாகக் கொண்டுவிட்டால் வாழத் தடையில்லை எனச் சொல்லக்கூடிய வரிகள். நம்பிக்கை ஒன்றையே அப்பாடல் தர முனைகிறது.

நரைகூடிக் கிழப்பருவம் எய்திய யயாதி, எஞ்சிய வாழ்வை அன்பினால் நிறைத்திருக்கலாம். ஆனால், அவனோ இடம்பெயர்ந்த இளமைக்கு ஏங்குகிறான். அன்பெனப்படுவது இளமையின் திரியினால் ஏற்றப்படும் தீபமல்ல. முதுமை இருட்டிலும் முகம்காட்டும் சூரியன். வயதில் வருவதே காதலென்னும் பொதுவான நம்பிக்கையிலிருந்து பார்த்தாலும், இளமையைக் கடந்துமே ஒருவர் அன்புடன் இருக்க விரும்பாமலில்லை. ‘சிங்கத்தின் கால்கள் பழுதுபட்டாலும் / சீற்றம் குறைவதுண்டோ’ என்னும்வரி, பொருத்தமான உவமையாகப்படவில்லை. அதை கதைக்காகவும் சூழலுக்காகவும் எழுதியதாகக் கொள்ளலாமே தவிர, வெறும் சீற்றத்தை வைத்துக்கொண்டு அச்சிங்கத்தினால் எத்தனைநாள் வாழ்ந்துவிடமுடியும்?

வேட்டையாடவும் வேட்டையாடப்படுவதிலிருந்து தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளவும் சிங்கத்திற்கு கால்கள் வேண்டும். கால்களுடன் கம்பீரத்தை விட்டுவிடாத தைரியம் வேண்டும். அக ஆற்றலும் புறஆற்றலும் இணைந்துதான் ஒரு சிங்கத்தை சிங்கமாக வைத்திருக்கிறது. புறத்தில் குறையிருந்தாலும், அகத்தினால் அனைத்தையும் வெல்லலாம் என்று ஆன்மிகம் கற்பிக்கிறது. அகத்தின் உதவியுடன் புறத்தின் ஒத்திசைவும் பொருந்தும்பொழுதே புதுமைகள் நிகழ்வதாக அறிவியல் சொல்கிறது. இரண்டில் ஏதோ ஒன்றுதான் சரி. ஆனால், இரண்டுமே சரி என்பதாக உலகம் இயங்குகிறது அல்லது இரண்டில் ஏதோ ஒன்றைத் தோற்கடிக்க உலகம் இயங்குகிறது.

ஆன்மிகத்தை அன்பாகப் புரிந்துகொண்டால் அதன்மூலம் அனைத்தையும் சாத்தியப்படுத்தலாம். அப்படியல்லாமல் ஆன்மிகத்திற்காக அன்பை பலிகொடுக்கிறோம் என்று வைத்துக்கொண்டால் அன்பு மட்டுமல்ல, ஆன்மிகமும் சாத்தியப்படாமல் போய்விடும். அங்கத்தில் குறையிருந்தாலும் அன்பு குறைவதுண்டோ என்றவரி, ஆன்மிக தளத்தில் இயங்குகிறது. அடுத்தடுத்த வரிகள் அதே தளத்தில் இயங்குகின்றனவா என்பதைச் சிந்தனைக்கு விட்டுவிடுகிறேன்.

யயாதி, தன் வாழ்நாளில் அன்பின் நிமித்தமே காமத்தை நுகர்கிறான். அவ்வன்பை மேலும் நீட்டித்துக்கொள்ளவே இளமையை மீட்டுக்கொள்ளவும் ஏங்குகிறான். இரத்தத்தில் நீரின் அளவு குறைகிறபோது தாகம் எடுக்கிறது. அதேபோல, அணுக்களில் உயிர் வெப்பத்தின் அளவு குறைகிறபோது பசி எடுக்கிறது. பசிக்கு உணவும் தாகத்திற்குத் தண்ணீரும் கிடைத்ததெனில் ஏக்கமோ நோயோ ஏற்படுவதில்லை. ஏக்கம் எப்போது பூர்த்தியாகவில்லையோ அப்போது அது காதலாகவும் காமமாகவும் வெளிப்படுவதாகக் கணித்திருக்கின்றனர்.

காதலும் காமமும் அன்பின் ஊற்றாக அறிந்திருந்த நமக்கு, அவை நிறைவேறாத ஏக்கங்களின் தேடலென்பது அசௌகர்யத்தை அளிக்கலாம். காதல்நோய், காமநோய் என்று நம்முடைய இலக்கியங்கள் சொல்கின்றன. அன்பின் பரிவர்த்தனையே காதலும் காமமுமென்று இருந்திருந்தால் அவற்றை நோயாக சித்திரித்திருக்க மாட்டார்களே. யயாதிக்கு சர்மிஷ்டை மீது மட்டுமல்ல, எண்ணற்ற பெண்கள்மீது காதல் இருந்ததாகக் காண்டேகர் தம் ‘யயாதி’ நாவலில் காட்டுகிறார். அது காதலா, காமமா என்பதற்குள் புகுந்து நேரத்தையும் காகிதத்தையும் விரயமாக்க விரும்பவில்லை.

அந்நாவலில் ஓர் இடம். நகுசன் நோய்வாய்ப்பட்டு மரணப்படுக்கையில் கிடத்தப்பட்டிருப்பான். இன்றோ நாளையோ உயிர் பிரியும் என்னும் தறுவாயில், நகுசனின் மனைவி, அதாவது யயாதியின் தாய்க்கு ஒரு சின்னக் கவலை தொற்றிவிடும். மரணத்தில் கிடக்கும் தந்தையைப் பார்த்து மகன் கவலைப்பட்டுவிடுவானோ என்று. இறப்பில் கிடந்த தந்தைக்காகவும் அவன் வருந்தாமலிருக்க, அந்தப்புரத்தில் பணிப்பெண்கள் சிலரை அழைத்து, பாட்டு, இசை, கதை என்று கச்சேரிக்கு ஏற்பாடு செய்வாள். அங்கே முகுலிகை என்னும் பணிப்பெண்ணும் வந்திருப்பாள். யயாதிக்கு அவள்மீது ஏற்கெனவே ஓர் அது உண்டு.

அந்தச் சூழலிலும் அவன் அவளுடன் சரும ஒத்தாசையில் ஈடுபடுவான். தந்தை ஒரு பக்கம் மரணக்கட்டிலில் படுத்திருக்க, அதையெல்லாம் கருத்திற்கொள்ளாத யயாதி, முகுலிகையுடன் சல்லாபக்கட்டிலில் மற்றோர் பக்கம் சயனித்திருப்பான். இடையறாத காம விளையாட்டில் ஈடுபடும் யயாதியின் மனதைத் துல்லியமாகக் காண்டேகர் விளக்கியிருக்கிறார். அந்நாவலில் மற்றொரு இடத்தைக் குறிப்பிடலாம். அரண்மனைப் பணிப்பெண் முகுலிகை, யயாதி வரவுக்குக் காத்திருக்கிறாள். முதல் நாள் வரமாட்டேனென்று யயாதி சொல்லியிருப்பான்.

இருந்தும், அவள் அவனுக்காக அலங்கரித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருப்பாள். அப்போது அங்கே வரும் யயாதி, ‘சரசம் செய்ய வரமாட்டேனென்று நேற்றே சொன்னேனே, பிறகெதற்கு எதிர்பார்த்தாய்’ எனக் கேட்கிறான். அதற்கு முகுலிகை, ‘உங்கள் வாய் மட்டுமே வரமாட்டேன் என்றது; கண்களோ அப்படிச் சொல்லவில்லையே’ என்பாள். நாவல் நெடுகிலும் இச்சைமிகுந்த ஆணின் தவிப்புகளைக் காண்டேகர் விவரித்திருக்கிறார். இம்மை, மறுமை என்கிற தளத்தை நுட்பமாகப் புரிந்தே நாவலை வடித்திருக்கிறார்.
யயாதி நிகழ்கால சுகத்தை மட்டுமே பெரிதாக கருதுபவன். ‘இருக்கின்ற அல்லது கிடைக்கின்ற சுகத்தை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியாத சூழலில், இருப்பதாக அல்லது கிடைப்பதாகச் சொல்லக்கூடிய மறுமை சுகத்தை ஏன் யோசிக்கவேண்டும்’ என்பதே அவன் கேள்வி. ‘நான்கே நாட்களில் மலர்ந்து உதிர்ந்துவிடும் பூக்களை, இன்றே நுகர்வதாலும் இன்றே கசக்கி எறிவதாலும் ஆகப்போவது ஒன்றுமில்லையே’ என்பதுதான் அவன் வாதம்.

உடலும் ஆன்மாவும் ஒன்றே என்னும் கருத்தை உணர்த்த மந்தாரன் பாத்திரத்தையும் கண்டேகர் படைத்திருப்பார். உடல் இல்லையெனில் ஆன்மாவால் உலகை அடையாளங்காண முடியாதென்பதை மந்தாரன் மூலம் தர்க்கித்திருக்கிறார். உயிர்த் தேவையான அன்பு உரியவிதத்தில் ஒருவனுக்குக் கிடைத்துவிட்டால் அவனைக் காமமோ நோயோ அண்டாது என்பதுதான் ஆகக் கடையில் அறிஞர்களும் ஞானிகளும் உணர்த்த விரும்புவது. அவர்கள் கண்டுபிடிப்பில் நாம் கண்டடைவது, காமத்தையும் நோயையும் வெல்லாமல் கடைத்தேற்றமோ வீடுபேறோ இல்லை என்பதுதான்.

காமத்தையும் நோயையும் வெல்ல ஆன்மீகம், தியானயோக மார்க்கத்தை வலியுறுத்துகிறது. அறிவியலோ புறத்தே உள்ள உடற்கூறுகளையும் நோய்கூறுகளையும் அலசி ஆராயச் சொல்கிறது. யாருக்கு எது தேவையாகவும் பிடித்தமாகவும் இருக்கிறதோ அதை எடுத்துக்கொண்டு வாழ்வை மேற்கொள்ளலாம். அது, பிரச்சனையில்லை. ‘கால்கள் இல்லாமல் வெண்மதி வானில் / தவழ்ந்து வரவில்லையா / இரு கைகள் இல்லாமல் மலர்களை அணைத்தே காதல் தரவில்லையா’ என்ற வரிகள், தாழ்வுமனப்பான்மையைத் தம் கணவன் உற்றுவிடக்கூடாதென்பதற்காக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அங்ககீனர்களுக்கு நம்பிக்கைதரும் வரிகளாக அவை படைக்கப்பட்டிருப்பது பாராட்டுக்குரியது. அதேசமயம், எதார்த்த மனநிலையில் இருந்து யோசித்துப்பார்த்தால் அழகும் இளமையும் கொண்ட ஒருபெண், அங்ககீனமுடைய ஒருவனுக்காக தம் வாழ்வையே அர்ப்பணித்துவிட அவ்வரி கோருகிறது.

அர்ப்பணித்தல்தானே அன்பென்று எதிர்க்கேள்வி கேட்கலாம். அதே அன்பு, அவனிடத்திலும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. தனக்காக தம் அழகையும் இளமையையும் அர்ப்பணித்துக்கொள்ளும் ஒருத்திக்கு, அவன் கைம்மாறாக எதைக் கொடுக்கிறான்? கண்ணீரையும் கவலையையும் தவிர. கொடுப்பதற்கு அவனிடம் எதுவுமில்லை என்பது வேறு விஷயம். தம்மால் கொடுக்கமுடியாததை இரவலாகவோ இன்னோர் இதயத்திடமிருந்தோ பெற்றுக்கொள்ள அவன் ஏன் சம்பதிக்கக் கூடாது? அவன் எதைக்கொடுத்தாலும் பரிசாக ஏற்கும் அவளோ, ‘காலம் பகைத்தாலும் கணவர் பணிசெய்து காதல் உறவாடுவேன் / உயர் மானம் பெரிதென்று வாழும் குலமாதர் வாழ்வின் சுவைகூறுவேன்’ என்கிறாள்.
இந்த இடத்தில் தேவயானியையும் சர்மிஷ்டையையும் நினைத்துப்பார்க்கலாம். கணவனுக்குச் சாபத்தால் கிழப்பருவம் வந்தவுடன் இருவருமே அதற்காக வருந்துகிறார்கள். உயர் மானம் பெரிதென்று வாழும் குலமாதர் வழியில், அன்பையும் காதலையும் பகிர்வது போதுமென்று எண்ணவில்லை. தத்தமது மகன்களிடம்போய் கெஞ்சுகிறார்கள்.

எப்படியாவது இளமையை விட்டுக்கொடுக்கும்படி வேண்டுகிறார்கள். யயாதியும் தம் பங்கிற்கு நாட்டையும் ராஜாங்கத்தையும் தருகிறேன் எப்படியாவது இளமையைத் தாருங்கள் என்று மகன்களிடம் இறைஞ்சுகிறான். இளமை இல்லையென்றால் இன்பமில்லை என்பதல்ல. எதுவுமே இல்லையென்றுதான் மகாபாரதக் கதை சூசகமாகச் சொல்கிறது. மனமிரங்கிய புரு, தந்தையின் சாபத்தையும் மூப்பையும் பெற்றுக்கொள்வது, உளவியலாக அவன் பாதிப்புக்கு உள்ளானதையே உணர்த்துகிறது. இளமை வழங்கும் காமத்தால் இழிநிலையும் கேடும் தம்மைச் சூழ்ந்துவிடுமென்று அஞ்சுகிறான். ‘உடம்பார் அழியின் உயிரார் அழிவர் / திறம்பட மெய்ஞானம் தேறவும் மாட்டார்’ என்று திருமூலர் எச்சரித்திருப்பதை இத்துடன் இணைத்துப்பார்க்கலாம்.

உடம்பு போனால் உயிரும் போய்விடும். உயிரைப் பேணவேண்டுமென்றால், உடம்பிற்குத் தீங்கு தரும் காம இச்சையைக் கட்டுக்குள் வைக்கவேண்டும். காமத்தையோ இச்சையையோ அல்லது காம இச்சையையோ கட்டுக்குள் வைக்க, இளமையைத் துறந்தாலும் தந்தைமீதான அன்பைத் துறக்காதிருக்க புரு எண்ணுகிறான். சிங்கத்தின் கால்கள் பழுதுபட்டாலும் சீற்றம் குறைவதில்லை என்று கண்ணதாசன் சிந்தித்திருப்பது அத்தகைய அன்பைத் தானனென நினைக்கிறேன். அவ்வரிகள் மனிதன் வேட்டையாடவும் வேட்டையாடப்படவுமான தருணங்களில் தேவைப்படும் அன்பையோ காமத்தையோ தரவில்லை.

மாறாக, காமமே அன்பென்றும் அன்பே காமமென்றும்தான் சொல்கிறது. அன்பற்ற காமமும், காமமற்ற அன்பும் ஆழ்ந்த அனுபவங்களையோ ஆழ்ந்த திறப்புகளையோ கொடுப்பதில்லை. கால்கள் பழுதுபட்டாலும் சீறுவேனென்றால் சிராய்ப்புகளே மிஞ்சும். அன்பையும் காமத்தையும் புரிந்துகொள்வதில் நமக்குள்ள தடைகள் கொஞ்சமல்ல. காமத்தை உடலாகவும் அன்பை மனமாகவும் புரிந்துவைத்திருக்கிறோம். அதற்கு நாம் பொறுப்பல்ல. எல்லாப் புராணங்களும் நமக்கு அப்படித்தான் புரியவைக்கின்றன.

காமத்தின் வழியே அன்பையும் அவ்வன்பின் வழியே கடவுளையும் அடைவதற்குரிய வழிகளை அடைத்துவைத்திருக்கிறோம். அன்பின் போதாமை எங்கிருக்கிறதோ அங்கே காமம் சுரப்பதாக ஓஷோ சொல்கிறார். அவர் உணர்த்த விரும்பியது, காமத்திலிருந்தே உண்மையான அன்பு விளையமுடியும் என்பதுதான். காமத்தின் உச்சத்தை அடைய இரண்டு கண்களுக்கும் இடையிலே சுழலும் ஆக்ஞை சக்கரத்தில் கவனத்தைக் குவிக்கும்படி அவர் கேட்டிருக்கிறார். ஆனால், நமக்கு காமத்தின் உச்சத்தையோ ஆக்ஞை சக்கரத்தையோ அறிவதற்கான பொறுமையில்லை. சுவாசத்தை மெதுவாக உள்ளிழுத்து, உணர்ச்சியின் உள்ளொளி நேரத்தைக்கூட நீடிக்கமுடியவில்லை. கூச்சத்தினாலும் மனத்தடையினாலும் காமத்தை மோசமான காரியங்களில் ஒன்றாகக் கருதுவதால், அதுகுறித்து உரையாடுவதைக்கூட ஒதுக்கிவிடுகிறோம்.

காமத்தை உணரக்கூடிய ஒருசில நிமிஷத்தில் பிரவாகமெடுக்கும் அமைதியை நாமே குலைத்துவிடுகிறோம். ஆனால், வெளியிலோ இறைவன் எங்கேயும் இல்லை. உள்ளேதான் இருக்கிறான் என்கிறோம். உடலுராய்விலிருந்து உண்டாவது காமத்தின் கணக்கிற்குள் வருவதில்லை. அதுவெறும் உடல்களின் இணைவுதான். அந்த இணைவில் நிகழ்வதும் தீர்வதும் இரண்டு உடல்களின் இச்சை மட்டுமே என்கிறார் ஓஷோ. அதைக்கூட முழுமையாக மனிதகுலம் பெறவில்லை என்பதுதான் அவர் வாதம்.

அவருடைய கருத்துகளும் வாதங்களும் தர்க்கத்துக்கு மட்டுமே பொருந்துவதாக சில மூளை வீங்கிய மோகர்கள் சொல்வதுண்டு. ஆழமான புரிதலை அவர் தரவில்லை என்றும், அவர் முன்வைத்த அனைத்தும் ஆரம்பநிலையில் உள்ளவர்களை வசீகரிக்கவே என்றும் சொல்லப்படுவதை வேறு யாராவது மறுக்கலாம். ஓஷோ தம் புரிதல்களை விவாதத்துக்கு மட்டுமே தந்திருக்கிறார். அதுவே இறுதியான முடிவாக எங்கேயும் சொல்லவில்லை. சில பயிற்சிகளையும் சில சோதனைகளையும் செய்திருக்கிறார். அவற்றை நம்மையும் செய்துபார்க்கும்படிக் கோரியிருக்கிறார்.
அச்சோதனையின் வெற்றியும் தோல்வியும் சோதிப்பவரின் புரிதல் சார்ந்ததென்றும் சொல்லியிருக்கிறார்.

தம்மை குருவாகவோ ஆசானாகவோ நிறுவிக்கொள்ள அவர் விரும்பவில்லை. ‘காமமே சகல கதவுகளையும் திறக்குமென்கிறீர்களே, அப்படியானால் ஒரு விபச்சாரி வாழ்நாளை காமத்திலேயே கடத்துகிறாளே அவளுக்கு ஆத்ம வாசலும் கதவுகளும் திறக்கின்றனவா’ என்ற கேள்விக்கு, ‘உங்களுக்கு உங்கள் நண்பர் ஒரு பரிசு தருகிறார். அதை நீங்கள் மற்றவர்க்குக் கொடுப்பீர்களா’ என்கிறார். ‘பரிசாகக் கொடுத்ததை மற்றவர்க்கு எப்படிக் கொடுப்பது’என்கிறார் கேள்வி கேட்டவர். மற்றவர் இல்லை, நண்பராக இருக்கும் பட்சத்தில்’ எனக்கேட்கிறார் மறுபடி. ‘நண்பராகவே இருந்தாலும், ஒரு நண்பர் அளித்த பரிசை, இன்னொரு நண்பருக்குத் தருவது முறையில்லையே என்கிறார்’ கேள்வியைத் தொடுத்தவர். ‘ஒரு நண்பர் கொடுத்த பரிசை, மற்றொரு நண்பருக்குத் தருவதே தவறென்கிறபோது, இறைவன் உயிர்களுக்கு வழங்கிய காமமென்கிற பரிசை விற்பது முறையாகுமா’ என முழுபதிலையும் சொல்லிமுடித்திருக்கிறார்.

செக்ஸ் சாமியார் என்கிற அவதூறுகளுக்கு ஆளான அவர், பாலுறவுப் பிறழ்வுகளுக்கு ஆதரவாக இருக்கவில்லை. ஒருபெண் காமத்திலே கணகாலம் உழன்றாலும் அதன் மூலம் அவளுக்கு வாசல்களும் கதவுகளும் திறப்பதில்லை என்றிருக்கிறார். தவிர, அது ஒரு குற்றம் என்றும் ஓஷோ சொல்கிறார். ஓஷோவை புரிந்துகொள்வது எளிதல்ல. காமத்தைப் புரிந்துகொள்வதைவிட, கடினமானது அவரைப் புரிந்துகொள்வது. யயாதியின் காமம் கட்டுக்குள் நிற்பதில்லை. எனவேதான் இழந்துவிட்ட இளமையை மீட்கக் பெரும்பாடுபடுகிறான்.

அவன் காமத்தை விலங்குகள் கொள்ளும் காமத்திற்கு நிகராக ஒப்பிட்டு யாரோ எழுதியதை வாசித்திருக்கிறேன். உண்மையில், பருவத்தையும் காலத்தையும் சரியாகக் கணக்கிட்டு தத்தமது இணைகளைக்கூடும் விலங்குகளிடமே உடலுறவைக் கற்கவேண்டும். ஏனெனில், அவை வகுத்துக்கொண்டுள்ள காலத்தையும் நேரத்தையும் தவிர்த்து மற்ற சூழல்களில் இனப்பெருக்கத்தில் ஈடுபடுவதில்லை. அத்துடன், விலங்குகள் ஒருபோதும் அன்பில்லாமல் கூடுவதில்லை.

தமக்குரிய காமத்தை சர்மிஷ்டைக்கு யயாதி கொடுத்துவிட்டான் என வெகுண்டெழுத்து போர்க்கொடி தூக்கிய தேவயானி, கடைசியில் அதற்கான வாய்ப்பைத் தாமுமே இழந்துவிட்டது தெரிந்து பதற்றமடைகிறாள். கண்டும் காணாததுபோல் இருந்திருந்தால் ஒரு சிக்கலும் இருந்திருக்காது. அன்பையும் காமத்தையும் பங்கிட்டுகொள்ள ஒருத்தி வந்துவிட்டாளே என்று ஆவேசப்பட்டதால் அவளுக்கும் அது இல்லாமல் போகிறது. அதனால் பெற்ற மகன்களிடமே இரண்டு தாய்களும் தந்தைக்கு இளமையைத் தாருங்கள் எனக் கையேந்தும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

காமத்தில் பிறந்த குழந்தைகளிடமே தந்தைக்கும் தங்களுக்கும் காமத்தை வழங்குங்கள் எனக் கேட்கும் இரண்டுபெண்களின் சூழல் யோசனைக்கு அப்பாற்பட்டது. கொடுமையிலேயே பெரிய கொடுமை அதுதான். இன்னும் சொல்லப்போனால், யயாதி பெற்ற சாபத்தைவிட அவர்கள் இருவரும் அடைந்ததே பெரும் சாபமாக எனக்குப்படுகிறது. கண்ணுக்குக் குலமேது கருணைக்கு இனமேது என்கிற கர்ணன் திரைப்பாடலைக் கேட்டிருக்கலாம். அரசன், வீரன், கொடைவள்ளல் என சகல பெருமைகளையும் கொண்ட கர்ணன், தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவன் என்பதால் அவமானங்களைச் சந்திக்கிறான்.

அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அவனுடைய மனைவி அவனைத் தேற்றுவதாக அமைந்த பாடல் அது. தங்கத்தில் குறையிருந்தாலும் பாடலைப் போல மேலோட்டமான நம்பிக்கையாக அல்லாமல் ஆழ்ந்த அன்பின் வெளிப்பாடாக அப்பாடல் அமைந்திருக்கிறது. காரணங்களையும் உவமைகளையும்கூட கண்ணதாசன் மிக நேர்த்தியாக அடுக்கியிருக்கிறார். ‘பாலினில் இருந்தே நெய்பிறக்கும், கண்ணா / பரம் பொருள் கண்டே உயிர்பிறக்கும் / வீரத்தில் இருந்தே குலம் பிறக்கும் / அதில் மேலென்றும் கீழென்றும் எங்கிருக்கும்?’ என்கிற வரிகளுக்கு பொருளுரையே தேவையில்லை.

நேரடியாகவே எல்லா வரிகளும் புரிந்துவிடும். அதில், பரம்பொருள் கண்டே உயிர்பிறக்கும் என்னும்வரி நுட்பமானது. அவ்வரி, சிலநிமிட ஆக்ஞை சக்கரத்தில் குவிந்த கவனத்தை நினைவூட்டுகிறது. ஒவ்வோர் உயிரின் பிறப்பிலும் பரம்பொருளின் அர்த்தமுண்டு. சிலநிமிட ஆக்ஞையை நோக்கி சிருஷ்டிக்கப்படும் உயிர்கள், மீளவும் அதைநோக்கியே பயணத்தைத் தொடர்கின்றன. கணவனுக்கு மனைவியும் மனைவிக்குக் கணவனும் ஆறுதலாக அமைவதே வாழ்வின் பொருளென்றால், அப்பொருளை நூறுசதவீதம் உணர்த்தும் பாடல் வரிகள் அதுவே என்பேன்.

மர்மமுடிச்சுகளைத் திரைப்பாடலில் அவிழ்க்கும் கண்ணதாசன், அப்பாடலின் முதல் சரணத்தைவிட, இரண்டாவது சரணத்தில் இன்னும் ஒருபடி மேலேறி ‘கொடுப்பவரெல்லாம் மேலார் / கையில் கொள்பவரெல்லாம் கீழாவார் / தருபவன் இல்லையோ கண்ணா / நீ தருமத்தின் தாயே கலங்காதே’ என்றிருப்பார். ‘தர்மத்தின் தாயே கலங்காதே’ என்னும் இடம் கவனிக்கத்தக்கது. தாயெனில், அவள் பெண்ணாகவும் இருக்கலாம். ஆணாகவும் இருக்கலாம் என்று அவர் சிந்தித்திருக்கிறார்.

தாய் என்னும் சொல், பெண்பால் விகுதிக்கு மட்டுமே பயன்படுத்துவதைத் தவிர்த்து, ஒரு பெண்ணே ஆணைப் பார்த்து ‘நீ தர்மத்தின் தாய்’ என்பது செவ்வியல் தன்மைக்கு இட்டுச்செல்கிறது. தேவயானியும் சர்மிஷ்டையும் புருவின் தர்மத்தினாலும் கருணையினாலுமே காப்பாற்றப்படுகிறார்கள். அந்த இடத்தில் இரண்டு தாய்களுக்கும் வாழ்வளித்த புருவே தாயாகத் தெரிகிறான். அன்பையும் காமத்தையும் பிரசவிக்க எந்த உயிர் துணிகிறதோ அதுவே தாய். அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற மூவகை புருஷார்த்தங்களில் இருந்தே வீடுபேறை அடையமுடியும். யயாதியின் கதை சற்றே தலைகீழாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இன்பத்தின் பொருளை உணர அவன் அறத்தை வந்தடைகிறான். இன்பத்தின் துய்ப்பில் வாழ்வின் பொருளை உணர்த்துவதற்கே அறத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட புரு பாத்திரம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவ்விதமே, புருவின் வாழ்வு அதற்கு நேர்மாறான சித்திரத்தை வழங்குகிறது. அறத்தின் பொருளை ஆரம்பத்திலேயே உணர்ந்தால் அவனும் இன்பத்தை வந்தடைகிறான். இன்பமென்கிற அச்சாணியை வைத்துத்தான் உயிர்ச் சக்கரங்கள் சுழல்கின்றன. அந்த இன்பத்தைப் பற்றிய புரிதல் உயிருக்கு உயிர் வேறுபடலாம்; மாறுபடலாம். ஆனால், அடிப்படை ஆதாரமாக அதுவே இருக்கிறது.

இன்பத்தில் துன்பம், துன்பத்தில் இன்பம் கடவுள் வகுத்த நியதி என்ற கண்ணதாசனின் மற்றொரு பாடல் நினைவுக்கு வருகிறது. இன்பம், துன்பம் இரண்டுமே ஒரு நிலையின் இருவேறு பரிமாணங்கள் என்றுதான் இதிகாசங்களும் புராணங்களும் சொல்கின்றன. எது இன்பமோ அதுவே துன்பமாகவும், எது துன்பமோ அதுவே இன்பமாகவும் ஆவதாக அறிகிறோம். இன்பத்தின் உச்சமே காமமெனில், அக்காமத்தின் விளைவே துன்பமாகிறது என்று காந்தி தம் சத்தியசோதனையில் குறிப்பிடுகிறார். காமத்தை விட்டு விலகியிருத்தலை அவர் ஒரு பயிற்சியாகவே மேற்கொண்டிருக்கிறார். காமத்தை உடற்கிளர்ச்சியின் வினையாகக் கருதியிருக்கிறார். 1943இல் தொடங்கி 1948வரை காந்தியின் உடனிருந்த பெண் உதவியாளர் மிருதுளா என்கிற ‘மனுபென்’ அவருடைய பிரம்மச்சரிய நோன்பு குறித்து எழுதியிருக்கிறார். ‘பாபு என் தாய்’ என்கிற நூலில். மனுபென்னின் ஐந்தாண்டுக்கால ஆசிரம அனுபவங்கள் டைரிக்குறிப்புகளாக வெளி வந்துள்ளன.

அதில், நவகாளி யாத்திரையின்போது காந்தி தம்முடைய பிரம்மச்சரியத்தை சோதித்துக்கொள்ள என்னுடன் நிர்வாணமாக படுத்துக்கொண்டார் எனக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். எழுபத்தி ஏழு வயதான காந்தி, சிறுபெண்ணான தம்முடன் இணைந்து சோதித்துக்கொண்ட பிரம்மச்சரியத்தை வெளிப்படையாக மனுபென் எழுதியதை விபரீத நாட்குறிப்பு போல பேசுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல, மனுபென் வேறு சில விஷயங்களையும் தம் அனுபவங்களாக அந்நூலில் பகிர்ந்திருக்கிறார்.

தினசரி காந்தியை குளிப்பாட்ட ஒரு பெண் வேண்டுமென்பதும், அப்பெண் உடைகளைக் களைந்து நிர்வாணியாக அவர்முன் நிற்கவேண்டுமென்பதும் ஆசிரமத்தின் நடைமுறையாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. எந்தத் தூண்டுதலுக்கும் தாம் ஆளாகாதவன் என்பதைக் காந்தி தமக்கும் பிறருக்கும் நிரூபிக்கவே அக்காரியத்திலும் சோதனையிலும் ஈடுபட்டதாகத் தெரிகிறது. அத்துடன் மனுபென்னே ஓரிடத்தில், காந்தியை நாங்களுமே அதே தரத்துடன் புரிந்துகொண்டோம் என்றிருக்கிறார்.

அவர் தம்மை எந்தத் தூண்டுதலுக்கும் ஆட்படாதவராக ஆக்கிக்கொள்ள முயற்சித்தாரோ அதே முயற்சியைத் தாங்களும் எடுத்துக்கொண்டோம் எனத் தெரிவித்திருக்கிறார். மனுபென் தம் வார்த்தைகளில் அவற்றையெல்லாம் கூறியிருந்தாலும், அதை ஒரு ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ள காந்தி விரும்பவில்லை. அதையெல்லாம் எழுதும்படி மனுபென்னுக்கு அவரே சொல்லியிருக்கிறார். மனுபென்னின் டைரிக்குறிப்பில் காந்தியின் கையெழுத்திருக்கிறது. குஜராத்தியில் ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் பக்கங்களைத் தாண்டும் அந்தக் குறிப்புகளில், தொடக்கத்தில் இருந்தே காந்தி சந்தித்துவந்த விமர்சனங்களைப் பற்றியும் தெரிந்துகொள்ளலாம். பாபுஜியின் பாலுணர்வுப் பரிசோதனைகளைக் கண்டித்து மொரார்ஜிதேசாயும் பட்டேலும் எழுதிய கடிதங்கள் குறித்தும் மனுபென் அந்நூலில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

காந்தியை எதிரியாக முன்நிறுத்திப் பேசுபவர்களுக்கும் விமர்சிப்பவர்களுக்கும் அந்நூல் உதவுவதைவிட, காந்தியின் காமம் குறித்த புரிதல்களை அவருக்கு நெருக்கமானவர்கள் உணர்ந்துகொள்ளப் பயன்படும். ஒருவருக்கு எதில் திருப்தி ஏற்படுகிறதோ அதில்தான் அவர் நாட்டமும் இருக்கும் என்பதற்கு ஒரு குட்டிக்கதையை கி.ராஜநாராயணன் சொல்லியிருக்கிறார். ‘மறைவாய் சொன்ன கதைகள்’ தொகுப்பில் அக்கதை இருக்கிறது. அக்கதைகளைத் தொகுக்கும் பணியில் கழனியூரனும் ஈடுபட்டிருக்கிறார்.

பேரழகு பொருந்திய இளவரசி ஒருத்திக்கு திடீரென்று கல்யாண ஆசை வந்துவிடுகிறது. ஊர் ஊராக அலைந்து மாப்பிள்ளை தேடியும் ஒருவன்கூட அவள் கேட்பதைப் போல அமையவில்லை. அவள் என்ன கேட்கிறாளென்றால் ஏகபத்தினி விரதனாக இருக்கவேண்டும். எல்லாப் பெண்களும் கேட்பதுதானே, அதில் அவள் புதிதாக என்ன கேட்டுவிட்டாள் எனலாம். ஏகபத்தினி விரதனே அவன் என்பதை சோதித்துத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமாம். எப்படியெனில், எவன் ஒருவன் தம்மை திருமணம் செய்ய முன்வருகிறானோ அவன் தன் தோழிகளில் ஒருத்தியுடன் நிர்வாணமாகப் படுத்துக்கொள்ள வேண்டுமாம்.  அந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் அவன் உணர்ச்சிக்கு ஆட்படாமல் இருந்தால், அவனைக் கணவனாக ஏற்கிறேன் என்கிறாள்.

இளவரசியின் ஆசை என்பதால் அதை ஒரு போட்டியாக அரசர் அறிவிக்கிறார். போட்டியின் விதிப்படி, ஜெயித்தால் இளவரசிக்குக் கணவனாகலாம். அப்படியில்லாமல் தோழிப் பெண்ணுடன் சரசத்திலோ சல்லாபத்திலோ ஈடுபட்டால் அவனுடைய உயிர்மூலத்தை அறுத்துக் காக்கைக்குப் போட்டுவிடுவார்கள். அடைந்தால் மகாதேவி, இல்லையென்றால் மரணதேவி என்கிற நிபந்தனைக்கு ஒருவருமே துணியவில்லை. ராஜகுமாரியை மணக்கும் ஆசையிருந்தாலும் தம்முடைய கட்டுப்பாடு குறித்தும் கண்ணியம் குறித்தும் எல்லா ஆண்களுக்கும் சந்தேகமிருக்கிறது.

அப்படிக் கொஞ்சநாள் கழிய, திடீரென்று ஒரு பரதேசி அப்போட்டியில் கலந்துகொள்கிறேன் என்கிறான். அவனுக்கு உணவு கிடைத்தால் போதுமென்கிற நிலை. அன்றாட வயிற்றுப் பாட்டுக்கே அல்லல்படும் நாம், இருந்தால் என்ன போனால் என்ன என்ற யோசனைக்கு வந்து போட்டிக்குத் தயாராகிறான். அரச நிபந்தனைகள் அத்தனைக்கும் ஒத்துக்கொண்டு களத்தில் இறங்குகிறான். அதுபடி, அவனுக்கு மிக உயர்ந்த அரச உபசாரம் நடக்கிறது. அரச உணவைத் தின்று பார்ப்பதே அவன் முதல் குறிக்கோள்.

தெருவில் கிடப்பதையும் பிறர் பிச்சையாக தருவதைவும் உண்டுவந்த அவனுக்கு, உணவே பிரதானமென்பதால் போட்டிக்கு முன்பே உணவு கிடைக்கும் என்பதே மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
வயிறு முட்ட உண்டுவிட்டுப் போட்டியில் கலந்துகொள்கிறான். போட்டிக்குச் செல்ல நல்ல உடை இல்லாததால் அதை ஓர் ஏகாலியிடமிருந்து திருடியே அணிந்திருக்கிறான். போட்டியின் வழிமுறைப்படி ஆடையை விலக்கும்போதும் அது தம்முடையதில்லையே என தாராளமாக கழற்றித் தந்துவிடுகிறான். உட்கொண்ட உணவின் சுவையும் மகிழ்ச்சியுமே போதுமென்றிருக்க கட்டிலில் சாய்ந்தவன், கண்ணைமூடித் தூங்கிவிடுகிறான். குறட்டைச் சத்தம் கேட்டு தோழியால் தூங்க முடியவில்லை. விடியும்வரை காத்திருந்த இளவரசியும் இரவுமுழுக்கத் தூங்காமல் அவனைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அரசரும் இளவரசியும் விடிவதற்குள் அரக்கப் பரக்க எழுந்து, அவன் தங்கியிருக்கும் அறைக்குப் போகிறார்கள். கையில் கத்தியுடனும் வாளுடனும் அறுப்பதற்குத் தயாராக ஒருசில வீரர்களும் உடன்போகிறார்கள். போய் கதவைத் திறந்து பார்த்தால், ஒரு மூலையில் தோழி மட்டும் அழுதுகொண்டிருக்கிறாள். எதுஎதுவோ நடக்குமென்று எதிர்பார்த்த அவளுக்கு எதுவுமே நடக்காத துக்கம் தொண்டையை அடைக்க, செருமுகிறாள். பிறகு இளரவசியே அவனை மணமுடித்துக்கொள்கிறாள் எனக் கதைமுடிகிறது. கதையின் உட்பொருள், நாட்டமே காமமென்பதுதான். ஒருவருக்கு உணவுமீது இச்சையென்றால் அவ்வுணவே காமத்தைப் பூர்த்தியாக்குகிறது. கதை, கவிதை, இசை, ஓவியம், சிற்பம் எனக் கலைகள் மீது ஒருவருக்கு இச்சையென்றால அவையே அவருடைய காமத்தின் வாசல்களையும் கதவுகளையும் திறக்கின்றன.

சிற்றின்பத்தில் இச்சைகொண்ட யயாதிக்கும், பேரின்பத்தில் இச்சைகொண்ட புருவுக்கும் மனநிலை ஒன்றுதான். வெளிப்படும் காமமே வித்யாசப்படுகிறது. வள்ளுவர், ‘ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் தாமுடைமை’ என்கிறார். அவரே காமத்துப்பாலில், ‘தாம் வீழ்வார் மென்றோள் துயிலின் இனிதுகொல் / தாமரைக் கண்ணான் உலகு’ என்கிறார்.

‘தாமரைக் கண்ணுடையவனின் உலகம் என்கிறார்களே, அப்படியென்றால் என்ன? அன்பு நிறைந்த காதலியின் தோளில் சாய்ந்து துயில்வது போல அவ்வளவு இனிமை வாய்ந்ததா’ என வள்ளுவர் கேட்கிறார். காதலியின் தோளில் சாய்ந்து தூங்குவதா, இல்லை ஏக சக்தியின் மடியில் இமைமூடிக் கிடப்பதா என்பதெல்லாம் அவரவர் விருப்பம் சார்ந்தது. ‘நானுனை நீங்க மாட்டேன் / நீங்கினால் தூங்க மாட்டேன்’ என்பதைக் காதலாகவோ காமமாகவோ வரித்துக்கொள்ளலாம். ‘தளபதி’ திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற ‘சுந்தரி கண்ணால் ஒரு சேதி’ பாடலில், அவ்வரிகள் வருகின்றன. அப்பாடலை எழுதிய வாலியும் லேசுப்பட்ட ஆளில்லை.